Once Upon a Hogwarts [8]

Title : Once Upon a Hogwarts [8]

Pairing : Bruce W. & Tony M. & Ben A./Clark K. & Napoleon S. & Henry C.

Note : AU Hogwarts, No superheroes


.

e68eb15f7e78353df8b0f3eec45845ca

……

……ช่วงเวลาหลังจบการแข่งขันควิดดิชไม่มีเหตุการณ์อะไรเป็นพิเศษจนกระทั่งเข้าสู่ปลายเดือนธันวาคมซึ่งมีเทศกาลสำคัญคือเทศกาลคริสต์มาส นักเรียนฮอกวอตส์สามารถเดินทางกลับบ้านได้หรืออาจจะลงชื่ออยู่ยาวที่โรงเรียนจนถึงวันเปิดเรียนโดยที่ทางโรงเรียนจะไม่มีการเรียนการสอนแต่อย่างใด

 

นโปเลียนลากกระเป๋าเดินทางคู่ใจเลี้ยวเข้ามาในห้องโถงใหญ่ที่มีคนนั่งอยู่แค่ไม่กี่คน เด็กชายยิ้มกว้างแล้วเดินตรงไปหาน้องๆทั้งสองที่กำลังนั่งเล่นหมากรุกพ่อมด

 

“ไง ไม่กลับบ้านกันเหรอสองคนนี้?”

 

“พี่แนป” เด็กชายทั้งสองละสายตาจากกระดานหมากรุกมามองพี่ชายคนโต ก่อนที่คลาร์กจะเป็นคนตอบว่า “คุณพ่อกับคุณแม่ผมส่งจดหมายมาบอกก่อนหน้าแล้วว่าไปธุระที่ฝรั่งเศส ผมเลยลงชื่ออยู่ที่โรงเรียน เฮนรี่ก็เลยอยู่เป็นเพื่อนด้วย” ด้านฝาแฝดคนรองก็พยักหน้าหงึกๆ พี่ชายคนโตก็ร้องอ้อ

 

“อย่างนี้นี่เอง…ขอให้มีความสุขในช่วงหยุดยาวที่โรงเรียนนะ เมอร์รี่คริสต์มาส” พูดเสร็จก็ขยิบตาพร้อมกับยิ้มกว้าง เฮนรี่กับคลาร์กก็ยิ้มตอบแล้วกล่าวสุขสันต์วันคริสต์มาสเช่นกัน จากนั้นนโปเลียนจึงลากกระเป๋าเดินออกไป

 

“มา กลับมาเล่นต่อดีกว่า ตานายแล้วนะคลาร์ก” เด็กชายจากฮัฟเฟิลพัฟหันกลับมายังกระดานหมากรุกต่อ คนที่ได้ตาเดินทำหน้าครุ่นคิดชั่วครู่ก่อนจะอมยิ้มเจ้าเล่ห์ “บิชอปขวา เอฟสี่ รุกฆาต”

 

“เฮ้ยๆๆๆ เดี๋ยวสิ รุกฆาตแล้วเหรอ???” เฮนรี่อุทานเสียงหลงเมื่อน้องชายฝาแฝดเปิดโหมดโหดปิดกระดานทั้งที่ยังเดินกันไม่ถึงยี่สิบตา ใบหน้ากลมของเด็กชายหงอยลงทันทีเมื่อคิงของตนดาบหลุดจากมือแล้วล้มตึง ด้านผู้ชนะก็หัวเราะเบาๆ

 

“ก็แฮงค์เล่นไม่เก่งนี่นา มองพลาดไปหลายจุด เปิดโอกาสให้ฉันรุกฆาตได้ง่ายๆ”

 

“บ้าจริง…อุตส่าห์ชะล่าใจได้แล้วว่ากินม้าของนายไปได้ตั้งสองตัว พลิกมาแพ้เฉยเลยยยย” เฮนรี่ยีหัวตัวเองไปมา

 

“ม้าเป็นตัวจู่โจมแบบที่เราไม่ทันนึกถึงได้ก็จริง แต่ตัวอื่นที่อันตรายกว่าก็มีตั้งเยอะนะแฮงค์ อย่างเรือหรือบิชอปเนี่ย หนักสุดก็ควีน”

 

“แย่ชะมัด เล่นหมากรุกไม่รุ่งเลย” เฮนรี่บ่นหงุงหงิง เขาไม่ถนัดเกมกีฬานี้เลยสักนิด คลาร์กหัวเราะแล้วชวนพี่ชายเล่นแก้มืออีกรอบแต่เฮนรี่ก็ทำหน้าเซ็งพร้อมกับโบกมือปฏิเสธ สองพี่น้องจึงช่วยกันเก็บกระดานหมากรุกแล้วเดินไปหาอย่างอื่นทำแทน

 

นักเรียนที่เดินทางกลับบ้านส่วนใหญ่ทยอยกลับกันไปหมดแล้ว ระเบียงทางเดินจึงค่อนข้างเงียบ ไม่คึกคักเหมือนทุกๆวัน เฮนรี่กับคลาร์กเดินคุยกันเพลินๆ สักพักฝาแฝดคนพี่ก็นึกอะไรขึ้นได้จึงวิ่งนำออกไปทันที

 

“แฮงค์! พี่จะไปไหน!” น้องเล็กวิ่งตามมาพลางตะโกนถามไปด้วย ไม่นานนักเจ้าตัวก็ได้รับคำตอบเมื่อพี่ชายฝาแฝดวิ่งไปหยุดอยู่ตรงลานกว้างหน้าโรงเรียนที่บัดนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวที่โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า

 

“มาเล่นปาหิมะกันดีกว่าคลาร์ก” เด็กชายจากฮัฟเฟิลพัฟกล่าวอย่างอารมณ์ดี ฝ่ายคนถูกชวนก็ยิ้มกว้างแล้วลงมือปั้นบอลหิมะขนาดพอดีมือปาใส่พี่ชายทันที เฮนรี่เองก็ไม่ยอมแพ้ โกยหิมะจากพื้นปั้นให้เป็นก้อนกลมขนาดใหญ่กว่าของคลาร์กแล้วปากลับไปแต่คลาร์กหลบได้

 

“แน่จริงอย่าหลบสิคลาร์ก!” เฮนรี่ตะโกน

 

“ไม่หลบฉันก็โดนอัดหน้าน่ะสิ” คลาร์กตะโกนตอบ เด็กชายขยับผ้าพันคอสีแดงสลับทองของตนเล็กน้อยแล้วปาหิมะสวนกลับไปอีก เสียงหัวเราะของเด็กชายทั้งสองดังไปทั่วลานหิมะเรียกความสนใจจากบุคคลทั้งสามที่กำลังเดินมาเพื่อออกจากโรงเรียนไปหาอะไรดื่มที่ฮอกส์มี้ดได้เป็นอย่างดี

 

“เฮ้อ…เห็นแล้วอยากกลับไปอยู่วัยที่เล่นปาหิมะแล้วไม่มีใครว่าจังเลยนะ” ศาสตราจารย์แอฟเฟล็คทอดมองพลางอมยิ้มน้อยๆ นึกถึงความหลังสมัยที่ตนยังเรียนอยู่ที่นี่ พี่ชายฝาแฝดคนรองจึงเอ่ยว่า “นายจะเล่นตอนนี้ก็ได้ ไม่มีใครว่าหรอก แค่นายจะถูกมองว่าทำตัวเป็นเด็กๆเท่านั้นเอง”

 

เบนโห่ใส่พี่ชาย “ปาหิมะมันไม่จำกัดอายุคนเล่นสักหน่อยนะพี่”

 

“ศาตราจารย์ฮะ!” เสียงเล็กสดใสดังขึ้นมาเรียกให้ศาสตราจารย์สามพี่น้องหันไปมอง เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงคนไหน เฮนรี่นั่นเองที่ตะโกนเรียก เด็กชายทิ้งบอลหิมะแล้ววิ่งตรงเข้ามาหาอาจารย์ ก่อนจะหยุดแล้วโค้งศีรษะเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพ

 

“ไงคุณคาวิลล์ คงมีความสุขน่าดูเลยนะที่ไม่มีการเรียนการสอน” ศาสตราจารย์วิชาแปลงร่างทักยิ้มๆ คนมีความสุขฉีกยิ้มกว้างน่ารักพลางหัวเราะแหะๆ

 

“ก็…ก็มีพอสมควรฮะ ศาสตราจารย์เองก็คงชอบเหมือนกันนี่ฮะ เด็กหยุดก็ไม่ต้องสอน”

 

“อื้อหือ รู้ใจอาจารย์เหมือนกันนะเราน่ะ” เบนอุทานแล้วยกมือลูบศีรษะทุยน้อยๆของเด็กชายอย่างเอ็นดู เฮนรี่ทำตาหยีเป็นเชิงชอบใจเมื่อได้รับสัมผัสอันอบอุ่น จนมือของเบนผละออกไปแล้ว เด็กชายจึงเอ่ยถามว่า

 

“แล้วศาสตราจารย์กำลังจะไปไหนกันเหรอฮะ?”

 

คราวนี้ศาสตราจารย์เมนเดซเป็นคนตอบ “ไปฮอกส์มี้ดน่ะ พวกฉันจะไปหาอะไรดื่มที่ร้านไม้กวาดสามอันสักหน่อย”

 

“ฮอกส์…มี้ด…?” เฮนรี่ทวนชื่อที่ตัวเองไม่เคยได้ยินแล้วเอียงคอมอง สายตาเต็มไปด้วยคำถาม

 

“หมู่บ้านพ่อมดแม่มดใกล้ๆฮอกวอตส์ไงล่ะ ที่นั่นมีร้านรวงเต็มไปหมดเลยนะถึงจะไม่เท่าตรอกไดแอกอน” เบนตอบให้ ชายหนุ่มอดที่จะยิ้มกว้างไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางน่ารักของเด็กน้อยตรงหน้า พอเฮนรี่ได้ยินคำว่ามีร้านเยอะก็ตาเป็นประกาย

 

“มีร้านเยอะด้วยเหรอฮะ?? ดีจังงง ผมไปด้วยได้ไหมฮะศาสตราจารย์?”

 

“โอ้ ไม่ๆๆคุณคาวิลล์” ศาสตราจารย์ใจดีรีบปฏิเสธทันที ก่อนจะคิดหาคำอธิบายเมื่อเห็นสีหน้าหงอยๆของลูกศิษย์ “โรงเรียนไม่อนุญาตให้นักเรียนปีหนึ่งกับปีสองไปฮอกส์มี้ดนะ ปีสามเป็นต้นไปถึงจะได้รับอนุญาต”

 

“ว้า…..” เสียงของเฮนรี่ดูเสียหายอย่างชัดเจน อีกตั้งสองปี เด็กชายพึมพำในใจ แต่ก็พยักหน้าเข้าใจและยอมรับแต่โดยดี ด้านศาสตราจารย์ผู้สอนวิชาเวทมนตร์คาถาก็จ้องมองลูกศิษย์ต่างบ้านตรงหน้าสลับกับร่างที่ยืนก้มหน้างุดอยู่กลางหิมะอยู่ครู่หนึ่ง

 

“แล้ว…” น้ำเสียงทุ้มเปรยขึ้นมาก่อนจะถามออกไป “อยู่กันสองคนพี่น้องเหรอ?”

 

“ฮะ?” เด็กชายจากฮัฟเพิลพัฟทำหน้างงๆแล้วประมวลคำถาม จากนั้นจึงร้องอ๋อ “อ๋อ…ฮะ ผมอยู่โรงเรียนกับคลาร์ก พี่แนปกลับไปบ้านฮะ”

 

โทนี่พยักหน้ารับรู้แล้วพยักเพยิดไปทางเด็กชายบ้านกริฟฟินดอร์ที่ยังยืนอยู่กลางหิมะ “แล้วนั่น…น้องเธอจะจำลองตัวเองเป็นสโนว์แมนอยู่แล้วนะ ไม่เข้ามาด้วยกัน?”

 

เฮนรี่รีบหันขวับไปมอง “อ้าว คลาร์ก! ฉันนึกว่านายเข้ามานี่ด้วยกันแล้วนะ มานี่เร็ว”

 

“เอ่อ…ฉันยืนตรงนี้ก็ได้แฮงค์ นายคุยกับศาสตราจารย์ไปก่อนก็ได้” คลาร์กตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย…เขาไม่กล้าเข้าไปใกล้บริเวณที่ใครบางคนยืนอยู่ด้วย แต่เหมือนพ่อมดเมอร์ลินจะไม่เข้าข้าง เพราะศาสตราจารย์ที่ยืนเงียบมาตลอดการสนทนากลับก้าวออกมาจากชายคา ฝ่าหิมะมาหาเด็กชายแทน คลาร์กสะดุ้งแล้วก้มหน้างุดกว่าเดิมอย่างประหม่าเมื่อร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาประชิดด้านหน้า

 

“…ทำไมไม่ใส่หมวก?” เสียงทุ้มใหญ่ที่สุดในบรรดาอาจารย์แฝดทั้งสามเอ่ยถามแบบดุๆ

 

“ค…คือ…ผม…” คลาร์กตอบเสียงตะกุกตะกัก ไม่ชอบแบบนี้เลย ทำไมต้องเสียงดุใส่ด้วย “ผมไม่มีฮะศาสตราจารย์….”

 

“สมกับเป็นกริฟฟินดอร์” ใบหน้ากลมฉายแววละอายหลังได้ยินถ้อยคำสั้นๆที่ถูกกล่าวด้วยน้ำเสียงตำหนิ

 

“ยังเด็กอยู่ก็ต้องหัดดูแลสุขภาพตัวเอง ถ้าเกิดโดนหิมะตรงๆแล้วเป็นหวัดจะทำยังไง? จำไว้นะ ถ้าเธอไม่สบายแล้วหายไม่ทันวันเปิดเรียนที่มีวิชาของฉัน ฉันจะหักคะแนนกริฟฟินดอร์”

 

คำขู่ของศาสตราจารย์เวย์นเรียกให้คลาร์กเงยหน้ามองหน้าซีด “ข…ขอโทษฮะ…ผม ผมจะไม่ออกมาเล่นข้างนอกแล้วก็ได้” พูดจบก็วิ่งหนีกลับไปทางหอคอยกริฟฟินดอร์ทันที เฮนรี่ตะโกนเรียกน้องชาย เจ้าตัวหันมาพองแก้มมองศาสตราจารย์สอนการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดอย่างไม่ค่อยพอใจก่อนจะออกตัววิ่งตามน้องชายฝาแฝดไป บรูซมองตามพลางถอนหายใจเบาๆแล้วเดินกลับมารวมกลุ่มกับน้องชายทั้งสอง

 

“เชื่อเขาเลย นี่พี่ไปดุเคนท์อีกแล้วใช่ไหมเนี่ย?” เบนถามอย่างอ่อนใจ

 

“ฉันไม่ได้ดุ” บรูซปฏิเสธเสียงขรึม “แค่บอกว่าถ้ายืนตากหิมะหัวโล่งๆแบบนั้นจนเป็นหวัดแล้วหายไม่ทันวิชาของฉัน ฉันจะหักคะแนนบ้าน”

 

“โอ๊ย นี่มันไม่โอเค” อาจารย์ประจำบ้านกริฟฟินดอร์ร้องเสียงหลง “เรื่องแค่นี้พี่จะมาหักคะแนนบ้านผมไม่ได้นะ แล้วชอบเขาแต่ทำตัวแบบนี้ใส่เขา คงถูกชอบกลับหรอก”

 

“ฉัน-ไม่-ได้-ชอบ” พี่ชายคนโตสวนกลับคำเน้นคำ เบนเบะปากเซ็งๆให้กับพี่ชายปากแข็งแล้วกอดอกหันหน้าไปทางอื่นโดยไม่สนใจสายตาดุๆของอีกฝ่ายที่มองมา

 

“นี่ พอได้แล้ว จะทะเลาะอะไรกันอีก โตๆกันแล้วนะ” โทนี่รีบเข้าห้ามทัพระหว่างพี่น้องของตนทันที “เรารีบไปฮอกส์มี้ดแล้วรีบกลับกันดีไหม? ถ้าเกิดพายุหิมะเข้าจะได้ไม่ติดอยู่ที่นั่น”

 

เบนเม้มปากอย่างชั่งใจแล้วตอบออกไป “…ก็ได้ๆ รีบไปก็รีบไป”

 

“ฉันขอตัวก่อน มีเรื่องต้องทำ” จู่ๆบรูซก็กลับลำไม่ไปเสียอย่างนั้นทั้งๆที่เป็นคนออกปากชวน ร่างสูงใหญ่ของอาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินหมุนตัวเดินกลับไปโดยไม่ฟังเสียงเรียกของน้องๆทั้งสอง

 

“พี่บรูซ! พี่— อะไรของเขาเนี่ย…” เบนเกาหัวแกรกๆแล้วหันมาหาพี่ชายอีกคน “ความผิดฉันเหรอ?”

 

“ก็ส่วนหนึ่ง” อาจารย์ประจำบ้านเรเวนคลอตอบเสียงเนิบ ดวงตาทอดมองตามแผ่นหลังของพี่ชายจนลับตารอยยิ้มจางเผยตรงมุมปาก

 

ดูท่าจะชอบเด็กคนนั้นมากจริงๆสินะพี่ชาย…

 

 

 ……..คลาร์ก เคนท์ ตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้นเนื่องจากเสียงร้องของนกฮูกสัตว์เลี้ยงประจำตัวของเขา ร่างเล็กบิดขี้เกียจไปมาแล้วเอื้อมหยิบแว่นตามาสวม

 

“อรุณสวัสดิ์คาล เมอร์รี่คริสต์มาสนะ” เจ้านกฮูกตีปีกเบาๆอย่างพอใจ เด็กชายยิ้มกว้างแล้วหย่อนขาลงจากเตียงแล้วเดินลงไปห้องนั่งเล่นรวม

 

ดวงตาสีฟ้าใสสะดุดเข้ากับค้างคาวตัวโตที่เกาะอยู่บนโต๊ะกลางห้อง คลาร์กหรี่ตาพินิจชั่วครู่แล้วยิ้มกว้างออกมาทันที “เจ้าค้างคาว!” ร่างเล็กรีบก้าวเท้าเข้าไปหาเจ้าตัวที่เขาเคยเจอมาแล้วครั้งหนึ่ง มือน้อยช้อนร่างสีน้ำตาลขึ้นไว้แนบอก อีกข้างก็ลูบขนนุ่มอย่างเบามือ

 

“ไงเจ้าพุงป่อง นายเข้ามาได้ไงเนี่ย?” เจ้าค้างคาวร้องเบาๆพลางเอาหัวถูอกเสื้อที่ทำจากผ้านิ่ม ก่อนจะผละออกมาแล้วเงยหน้ามองเจ้าของอ้อมกอด คลาร์กเพิ่งสังเกตเห็นว่าดวงตาของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตรงหน้าเขามีสีแตกต่างจากพวกเดียวกันตัวอื่นๆที่เขาเคยเห็นมา

 

ดวงตาสีเฮเซล…รู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน…

 

คลาร์กมองอยู่นานจนปีกสีน้ำตาลตีมือตนเบาๆจึงได้สติ เด็กชายยิ้มสดใสอีกครั้งพร้อมกับโน้มใบหน้ากลมลงไปจรดริมฝีปากกับหัวเล็กนุ่มๆของเจ้าหนูมีปีก

 

“ขอบคุณอีกครั้งนะที่อยู่ปลอบใจฉันตอนนั้น…เมอร์รี่คริสต์มาสเจ้าพุงป่อง” เสียงเล็กกล่าวอย่างอ่อนโยน ร่างสีน้ำตาลนิ่งไปชั่วครู่แล้วร้องตีปีกพั่บๆเหมือนดีใจ ปีกกว้างรีบยกชี้ๆไปที่กล่องใบหนึ่งซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ คลาร์กขมวดคิ้วพลางขยับเข้าไปดูใกล้ๆจึงพบว่ามันคือกล่องของขวัญสีทองที่ผูกด้วยโบสีแดงเรียบหรู

 

‘ Clark Kent  ’

 

เด็กชายเบิกตากว้างเมื่อเห็นกระดาษแผ่นเล็กที่มีชื่อของเขาเขียนอยู่ มือเล็กข้างที่ว่างรีบหยิบของขวัญแล้วเดินมานั่งที่โซฟา เจ้าค้างคาวค่อยๆไต่ขึ้นมาที่หัวไหล่อย่างรู้งานขณะที่คลาร์กค่อยๆแกะโบสีแดงแล้วเปิดฝากล่องออก…ของด้านในคือหมวกไหมพรมสีน้ำตาลเข้มขนาดพอดีกับศีรษะของเขาซึ่ง…รอยถักไม่ถึงกับเรียบร้อยเท่าไรนัก มีซ้อนกันเป็นก้อนบ้างในบางจุด หรือไหมพรมรุ่ยบ้างจนคลาร์กหลุดขำออกมาอย่างอดไม่ได้

 

“หน้าตาตลกเหมือนกันนะเราน่ะ ใครเป็นคนถักนายออกมาบอกฉันซิ?” เสียงเล็กพึมพำขบขันราวกับหมวกนั้นมีชีวิตและกำลังฟังตนพูดอยู่ ก่อนจะเหลือบไปมองร่างสีน้ำตาลบนไหล่

 

“มีคนฝากนายเอากล่องนี้มาให้ฉันเหรอ?”

 

เจ้าค้างคาวชะงักไปชั่วครู่แล้วรีบส่ายหน้าวืดๆ

 

“เข้าใจแล้ว…แล้วนี่มันมาจากใครกันนะ?” คำถามได้รับคำตอบแทบจะทันทีเมื่อคลาร์กเห็นว่ามีกระดาษอีกแผ่นที่ใส่มากับหมวกด้วย มือป้อมหยิบกระดาษออกมากางอ่าน ในตอนนั้นเองที่ดวงตาสีฟ้าสวยฉายแววประหลาดใจอย่างชัดเจน แม้ว่าชื่อผู้เขียนจะปรากฏอักษรย่อเพียงตัวเดียวแต่เขาก็รู้ได้ทันทีว่าใคร

 

‘ เธอจะหัวเราะหมวกใบนี้แค่ไหนก็ได้ ขอแค่ใส่มันทุกครั้งที่จำเป็นก็พอ…อย่าให้เวลาที่ฉันใช้ไปต้องเสียเปล่า หวังว่าจะไม่เห็นเธอเป็นหวัดตอนเปิดเทอม…สุขสันต์วันคริสต์มาส

          …………………………….สำหรับกริฟฟินดอร์ผู้ไม่รู้จักเตรียมหมวกตัวเองให้พร้อม

……………………………………………………………………           B.              ’

 

 

 

TBC.


ตอนหน้าเด็กชายทั้งสามก็จะจบปี 1 แล้วค่ะ สกิปเวลาอย่างไวมาก แง 55555

ติชมได้ตามสะดวกค่ะ ❤

Advertisements

6 thoughts on “Once Upon a Hogwarts [8]

  1. ในบรรดาสามคู่เราชอบคู่นี้ที่สุดเลยยยยยยยยย ศาสตราจารย์บรูซสุดโหดแต่ชอบแอ๊บเป็นเจ้าพุงป่องมาอ้อนน้องคลาร์ก โด่ ไม่แน่จริงหนิหว่า แง้ เอ็นดูแฮงเด้อ แต่ก็ตลกศาสตราจารย์บรูซเหมือนกันนะคะแบบปากแข็งมากกอาจจะมากกว่าศิลาอาถรรพ์อีก ถถถถถถ ระวังน้องจะไม่ชอบจริงๆแล้วจะหนาวเถอะ อยากหยิกพุงค้างคาวเบอร์แรง ถึงจะอัพช้าแต่เราก็รอคนเขียนเสมอนะคะ สู้ๆ เป็นกำลังใจให้ ไฟท์ติ้ง อากาศร้อนมากดูแลสุขภาพด้วยนะคะ <<3

    • ไปๆมาๆเด็กหลงรักค้างคาวแทนศาสตราจารย์—ถถถ 5555 ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ดูแลสุขภาพด้วยเช่นกันน้า

  2. มาแล้ววว รอคอยเธอมาแสนนาน ฟฟฟฟฟฟ
    คริสต์มาสแล้ว บรรยากาศฟรุ้งฟริ้งมาเลย (แม้ตอนอ่านจะร้อนตับแลบ—) เสียดายที่แนปไม่อยู่ ไม่อย่างนั้นคงได้สนุก(?) กว่านี้ 55555555555 เอ็นดูน้องคลาร์กกับน้องแฮงค์ตอนเล่นหมากรุก ซีนน้องคลาร์กยิ้มร้ายก่อนรุกฆาตนี่มัน..ฮิๆๆๆ สมเป็นน้องดี ไม่รู้ทำไมรู้สึกแบบนี้ 555555555
    โมเมนต์ตอนเล่นหิมะก็น่าเอ็นดู ยิ่งตอนน้องเฮนรี่เรียกศ.แอฟเฟล็คนี่น่ารักน่าหยิกมาก แววววววว//บิด ตอนเข้ามาคุยแล้วอาจารย์ลูบผมนี่ก็ทำเอาแทบระเหยไปกับไอร้อนเดือนเมษา งือออออ ฟฟฟฟฟ
    ขำตอนศ.สามแฝดอยู่ด้วยกันทุกที ไม่รู้ทำไมอีก ศ.เบนดูแอบงอแงนะคะ -..- แล้วก็เขินไม่เบาตอนศ.เวย์นเดินไปหาน้องท่ามกลางหิมะโปรยปราย รู้สึกรอบตัวช้าลง เหมือนในซีรีส์เกาหลี… ไหนจะคำพูดซึนๆทำน้องซีดอีก *กลอกตา* สมแล้วที่จะโดนน้องแซะ
    ว่าแล้ววว ต้องมาวิธีเดิม น้องค้างคาวพุงป่อง…แอบขำตอนที่น้องจูบหัวแล้วถึงกับสตั้นไปเลย หึๆๆๆๆๆ ทีงี้มาทำอ้อน หมั่นไส้ ฮืออออออออออ
    ชอบเหมือนเดิม และรอตอนต่อไป หนูๆโตขึ้นอีกขั้น ใกล้จะใช้งานได้แล้ว— #แค่ก
    ปล.เขินตอนจบตอนมาก จดหมายซึนๆห้วนๆตามประสา ลงท้ายด้วย B. ตัวเดียว ที่คงไม่ใช่เบนแน่นอน ฮือออออ

    • ได้ความฟินบรรยากาศหน้าหนาวท่ามกลางอากาศร้อนเลยค่ะ ตอนพิมพ์นี่ร้อนตับแลบ ล้องห้าย 5555/ตอนนี้ค้างคาวพุงป่องทำคะแนนนำ ศ.เวย์นไปไกลแล้วฟฟฟฟ

  3. คุณเวย์นคะะะคุณเวย์นจะดุน้องแล้วง้อน้องด้วยของทำมือแบบนี้ไม่ด้้ายย ฟหกกดดเก.
    พอเป็นค้างคาวแล้วได้กำไรเยอะเลยนะคะได้ทั้วกอดทั้งจุ๊บแหมแหมม ที่ไม่ยอมไปหมู่บ้านกับคนอื่นเพราะมานั่งทำของง้อน้องนี่เองน่่ารักเชวว คุณเบนวันนี้ได้ลูบหัวรี่ก็ชื่นใจไปอีกวันส่วนคุณแมนเดชได้แต่ถามถึงเฉยๆถถถ รอน้องกลับมาก่อนเนาะศาตราจารย์ T v T

    ฮืออออเด็กๆน่ารักอีกแล้วค่ะคุณดิวว ขอเอากลับไปเล่นบ้านหน่อย—#โดนสาป คาร์กมุมิมากชอบตอนเฮนรี่ทำพองแก้มใส่คุณเวย์น ฮืออห่วงน้องดีจังชอบความรักกันของบ้านนี้ T////T ไม่ได้เห็นความแก่นของแนปเลยกลับมาไวๆนะคะ
    รอติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อค่า ❤ ❤ สนุกมากเลยยชอบแฝดสามคู่นี้มากโง้ยยย

    • ดีใจที่ชอบนะคะฟฟฟฟ ให้เด็กๆแฝดสามกลับไปนอนกอดที่บ้านหนึ่งคืน—/โดน ศ.เสกคำสาปพิฆาตใส่/ บางทีคุณเวย์นอาจจะอยากเป็นค้างคาวต่อ เพราะได้คลอเคลียเด็กบ่อยๆฟฟฟ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s