Once Upon a Hogwarts [6]

Title : Once Upon a Hogwarts [6]

Pairing : Bruce W. & Tony M. & Ben A./Clark K. & Napoleon S. & Henry C.

Note : AU Hogwarts, No superheroes


.

e68eb15f7e78353df8b0f3eec45845ca

.

อีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะถึงฤดูการแข่งขันควิดดิชประจำปี หัวข้อสนทนาของนักเรียนฮอกวอตส์ช่วงนี้จึงมีกีฬาดังกล่าวเข้ามาเกี่ยวข้อง คนที่มีตำแหน่งในทีมประจำบ้านก็เริ่มซ้อมเพื่อเตรียมความพร้อมในการลงแข่ง สำหรับเหล่าเด็กนักเรียนปีหนึ่งนั้นดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ เพราะพวกเขาไม่เคยได้สัมผัสบรรยากาศแห่งการชิงชัยระหว่างสี่บ้านมาก่อน แต่อย่างไรก็ตาม ปีหนึ่งมีข้อจำกัดคือทำได้เพียงเข้าชมและร่วมเชียร์การแข่งเท่านั้น เว้นเสียแต่ว่าบางคนจะได้รับโอกาสพิเศษให้เข้าร่วมทีมบ้านตนเอง

 

 

“โอ๊ะ ได้เวลาซ้อมแล้ว ไปก่อนนะน้องรักทั้งสอง แล้วเจอกัน” เด็กชายในชุดนักเรียนผูกเนคไทสีเขียวสลับเงินอุทานขึ้น มือเล็กรวบม้วนกระดาษกับปากกาขนนกขึ้นมา “ฝากเก็บหนังสือด้วยนะ” ส่งยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินออกไปจากห้องสมุด

 

 

“พี่แนปจะรีบไปไหนน่ะคลาร์ก?” เฮนรี่ถามน้องชายฝาแฝด คนถูกถามเงยหน้าจากม้วนกระดาษขึ้นมาตอบว่า

 

 

“ไปซ้อมควิดดิชไงแฮงค์ ฉันนึกว่าพี่รู้แล้วว่าพี่แนปถูกเลือกให้รับตำแหน่งซีกเกอร์ทีมบ้านสลิธีริน”

 

 

“ว้าว…จริงดิ? ไปเข้าตากรรมการตอนไหนเนี่ย” พี่ชายผู้อยู่บ้านฮัฟเฟิลพัฟถามด้วยความสนใจ ดวงตากลมสวยเป็นประกาย คลาร์กนึกได้ว่าพี่ชายเขาไม่รู้ก็ไม่แปลก เพราะตนนั้นเรียนวิชาการบินกับบ้านสลิธีริน ส่วนเฮนรี่น่ะอยู่อีกกลุ่มไปเลย

 

 

“ตอนเรียนในคาบการบินนั่นล่ะ” เว้นจังหวะเล็กน้อย นิ้วป้อมยกดันกรอบแว่นให้เข้าที่ “เผอิญไปเข้าตาอาจารย์ประจำบ้าน เขาเลยทาบทามให้เข้าร่วมทีมควิดดิชเลย” เฮนรี่ฟังแล้วพยักหน้าหงึกๆ ไม่ได้นึกติดใจที่น้องชายหลีกเลี่ยงการเอ่ยนามศาสตราจารย์เวย์น

 

 

ใบหน้ากลมถอนหายใจแล้วยิ้มแห้ง

 

 

“เฮ้อ….ดีนะ พี่เขาดูมีอนาคตไกล ฉันนี่สิ ตกไม้กวาดตั้งแต่คาบแรก”

 

 

“เฮ้ ทำไมพี่ไม่เคยบอกฉันเลยล่ะ? แล้วเป็นอะไรมากไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” คลาร์กยิงคำถามรัวๆด้วยความตกใจ ด้านเฮนรี่ก็หัวเราะออกมา

 

 

“ฉันโอเคแล้วคลาร์ก ตอนแรกนึกว่าจะเจ็บตัว…แต่สุดท้ายก็มีคนช่วย โชคดีไป” พอเห็นน้องชายเลิกคิ้วด้วยความสงสัยก็ยิ้มกว้างแล้วเอ่ยต่อ “ศาสตราจารย์แอฟเฟล็คน่ะ เขารับฉันไว้พอดีแล้วพาไปเช็คอาการ แถมยังปลอบใจด้วยการให้เจ้าพัฟฟี่มาด้วยนะ อาจารย์บ้านนายใจดีชะมัดเลย” เฮนรี่ชี้นิ้วไปที่ก้อนขนกลมฟูสีชมพูที่กำลังหลับอยู่ในซอกระหว่างเสื้อสเวตเตอร์กับเนคไทของตน

 

 

คลาร์กพยักหน้ารับรู้หลังได้คำตอบ แต่เขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมพี่ชายต้องหน้าอมชมพูด้วย “ดีแล้วที่ไม่เป็นไร…นี่ๆ เรามาเขียนรายงานต่อดีไหมแฮงค์ ของศาสตราจารย์เซเวียร์ยังเหลืออีกตั้งสองม้วนกระดาษเลยนะ”

 

 

“ได้เลย”

 

 

“เยี่ยมมากนโปเลียน สปีดแบบนั้นโอเคแล้ว” เสียงกัปตันทีมควิดดิชประจำบ้านสลิธีรินเอ่ยชมสมาชิกใหม่ของทีมที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้เล่นที่มีอายุน้อยที่สุดในรอบหลายร้อยปีของทีมบ้านในฮอกวอตส์

 

 

นโปเลียนยิ้มกว้างแล้วยกนิ้วโป้งให้รุ่นพี่ ร่างเล็กค่อยๆบังคับไม้กวาดให้ร่อนลงเทียบพื้น ก่อนที่รุ่นพี่คนอื่นๆจะตามลงมา …นโปเลียนเป็นซีกเกอร์–ตำแหน่งที่แทบจะเรียกได้ว่าสำคัญมากที่สุดในทีมควิดดิช ซีกเกอร์ต้องมีทั้งความเร็ว ความแม่นยำ และพละกำลัง เพราะเขาต้องคอยไล่จับลูกสนิชทองคำที่ว่องไวยิ่งนัก

 

 

“ไม่เสียแรงที่ศาสตราจารย์เวย์นแนะนำนายให้กับทีม” โลกิยิ้มอย่างพอใจเมื่อนึกถึงวันที่อาจารย์ประจำบ้านพาเจ้าหนูนี่มาหาเขาพร้อมกับบอกให้รับเข้าทีม แถมยังใจป้ำซื้อไม้กวาดนิมบัสรุ่นล่าสุดให้อีก

 

 

“แบบนี้มีแววว่าบ้านเราจะได้ถ้วยรวมชนะเลิศแน่ๆ” ฟลอยด์ ลอว์ตัน เด็กปีสามผู้เป็นบีตเตอร์กล่าวอย่างอารมณ์ดี นโปเลียนหัวเราะบ้างแล้วเอ่ยอย่างถ่อมตัว “ผมก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นครับพี่ฟลอยด์ แต่จะพยายามให้เต็มที่เลย”

 

 

“แต่ยังไงก็ตามเถอะ…” พรีเฟ็คผู้ควบตำแหน่งกัปตันทีมเปรยขึ้น นิ้วชี้ไปที่น้องใหม่พร้อมกำชับว่า “นายห้ามประมาทบ้านอื่นเด็ดขาด โดยเฉพาะพวกบ้าพลังกริฟฟินดอร์ ระวังยัยคาร่า แดนเวิร์ส บีตเตอร์บ้านนั้นไว้ให้ดีๆ ยัยนั่นหวดแรงมากจนลูกบลัดเจอร์เหล็กแทบจะแตกเป็นเสี่ยงแทนไม้…แล้วก็ธอร์ โอดินสัน –ไอ้พี่บ้าของฉันด้วย ทึ่มๆแบบนั้นแต่หมอนั่นเป็นซีกเกอร์ที่โคตรไว ระวังโดนเจ้าหมีนั่นชนจนตกไม้กวาดล่ะ”

 

 

หลังจากพักได้ครู่ใหญ่ ทีมก็เริ่มซ้อมอีกครั้ง เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งมื้อเย็นกำลังจะเริ่มขึ้น โลกิจึงบอกให้ทุกคนเลิกซ้อม นัดหมายการซ้อมอาทิตย์หน้าก่อนจะแยกย้ายกันไป

 

 

นโปเลียนเดินมาที่ห้องโถงใหญ่ด้วยสภาพใกล้หมดแรง ทั้งเหนื่อยทั้งหิว เมื่อมาถึงเจ้าตัวก็หย่อนตัวนั่งข้างๆเพื่อนตัวโตแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะจนอิลยาเกือบยกจานขนมปังทาเนยหลบแทบไม่ทัน

 

 

“หมดสภาพยิ่งกว่าลูกหมาอีกนะนโปเลียน” อิลยากล่าวพร้อมกับเหยียดยิ้ม เจ้าลูกหมาหมดแรงต่อยผัวะเข้าให้ที่ต้นแขน “เงียบไปเลยอิลยา ขอพักแป๊บนึงได้ไหม? สิบนาทีแล้วปลุกขึ้นมากินไก่ด้วย”

 

 

“นโป— …คนอะไรหลับไวชะมัด” เด็กชายผมน้ำตาลทองขมวดคิ้วบ่นพึมพำแล้วหันไปจิ้มมันฝรั่งทอดทานต่อ

 

 

สิบนาทีผ่านไป อิลยาก็ปลุกเพื่อนตามที่เจ้าตัวขอ เด็กชายงัวเงีย ขยี้ตาสองสามทีด้วยความง่วงงุน ก่อนจะร้องออกมาเมื่อแก้มของตนปะทะกับไอเย็นจากขวดเครื่องดื่ม

 

 

“เกบี้!” เกเบรียล เทลเลอร์หัวเราะชอบใจขณะวางขวดลงบนโต๊ะ “หายง่วงเลยมั้ยล่ะพ่อซีกเกอร์มือใหม่ เอ้า น้ำฟักทอง มีคนใจดีฝากมาให้”

 

 

ซีกเกอร์ตัวน้อยเลิกคิ้วอย่างฉงน ใครฝากมา…?

 

 

“ศาสตราจารย์บุญทุ่มประจำบ้านเราไง” เด็กหญิงขยิบตาให้พลางคลี่ยิ้มซุกซน “สลิธีรินไม่ได้ถ้วยมาหลายปีแล้ว เขาคาดหวังในตัวนายมากนะว่าจะคว้าชัยให้ทีมบ้านเราได้อีกครั้ง สู้ๆล่ะพ่อคนเก่ง”

 

 

นโปเลียนยิ้มกว้างแล้วหยิบขวดน้ำฟักทองเปิดฝาแล้วยกดื่ม เขารู้สึกชื่นใจขึ้นเป็นกองเลยทีเดียว

 

ขอบคุณสำหรับน้ำฟักทองฮะศาสตราจารย์เวย์น ผมจะพยายามให้เต็มที่เลยคอยดู…

 

 

…แม้จะได้น้ำฟักทองเป็นกำลังใจทุกวัน แต่ด้วยความที่ต้องซ้อมหนักบ่อยๆทำให้นโปเลียนสะสมอาการเหนื่อยล้า ถึงจะเก่งแค่ไหนแต่เด็กชายก็ยังเป็นเพียงนักเรียนปีหนึ่งที่อายุแค่สิบเอ็ดปีเท่านั้น ไม่ได้มีความอดทนหรืออึดต่อความเหนื่อยเท่ารุ่นพี่ในทีม ทำให้เด็กชายมักจะฟุบหลับอย่างอ่อนเพลียอยู่เสมอในชั้นเรียน

 

 

“งือ….” นโปเลียนงึมงำในลำคอหลังจากถูกเคาะปลายจมูกด้วยอะไรสักอย่างแหลมๆ ใบหน้ากลมเงยขึ้นมามองอย่างช้าๆก่อนจะพบว่าเป็นศาสตราจารย์เมนเดซนั่นเอง

 

 

“นอนไม่พอหรือไงคุณโซโล? เธอหลับในคาบฉันสามรอบแล้วนะ และนี่ก็เป็นรอบที่สี่” ชายหนุ่มเอ่ยขณะที่ยังถือไม้กายสิทธิ์อยู่ในมือ นโปเลียนขยี้ตาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดปนง่วง

 

 

“ก็ผมเหนื่อย เลยง่วง ง่วงก็ต้องหลับสิฮะ…อะไรเล่าอิลยา ฉันพูดความจริงนี่” เด็กชายหันไปพูดกับเพื่อนตัวโตที่เอาศอกกระทุ้งสีข้างเขา

 

 

“พูดจาห้วนแบบนี้อยากโดนตัดแต้มอีกหรือไง” อิลยากล่าวเสียงดุแล้วหันไปหาศาสตราจารย์ “นโปเลียนเขาซ้อมควิดดิชหนักฮะศาสตราจารย์ก็เลยเหนื่อยเป็นธรรมดา เพราะพรุ่งนี้เริ่มแข่งแล้วนะฮะ”

 

 

โทนี่หรี่ตามองลูกศิษย์ต่างบ้านแล้วเอ่ยว่า “ฉันเห็นเด็กนักเรียนที่มีหน้าที่เรียนไปด้วย แต่ก็ซ้อมควิดดิชไปด้วยอย่างเพื่อนเธอมาเยอะ ไม่เห็นเขาจะง่วงจัดจนไม่เป็นอันเรียนเหมือนเธอเลยสักนิด” ประโยคท้ายโทนี่เบนสายตาจากอิลยาไปยังนโปเลียน

 

 

“ถ้ารู้ว่าตัวเองมีหน้าที่เพิ่มก็ควรจัดสรรเวลานอนให้ดีกว่านี้ นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะปลุกเธอคุณโซโล จากนี้เป็นต้นไปถ้าเธอยังหลับอีก ฉันจะหักคะแนนบ้านครั้งละห้าคะแนน….ขอให้ทุกคนจำไว้ด้วย กรุณาอย่าหลับในชั้นเรียนวิชาของฉัน ถ้าง่วงแบบสุดจะทนจริงๆ เชิญออกจากห้องแล้วกลับไปนอนที่หอพักก็ได้ ฉันไม่ว่าหรอก” พูดจบร่างสูงก็หมุนตัวเดินกลับไปที่หน้าห้องเรียน เด็กชายที่อยู่ในภาวะง่วงงุนแทบจะตื่นเต็มตา

 

 

“อะไรกันเนี่ย…หลับก็ไม่ได้ ไม่เห็นใจคนซ้อมควิดดิชหนักกันบ้างเลยเหรอ เรื่องมากชะมัด ใจร้าย” นโปเลียนพึมพำอย่างหงุดหงิดเต็มประดา ดวงตาสีฟ้าทอดมองอาจารย์ประวิชาเวทมนตร์คาถาอย่างไม่พอใจ….ตอนแรกเขาคิดว่าศาสตราจารย์เวย์นน่ะดุแล้วก็เย็นชาที่สุดแล้วนะ  นี่ไม่ใช่ละ ตาลุงคนนี้นี่แหละที่ยิ่งกว่าแถมยังใจร้ายอีก

 

 

ไอ้ตอนที่จัดชุดกับเนคไทให้นั่นมันภาพลวงตาชัดๆ

 

 

……ตกเย็นช่วงก่อนมื้ออาหารเย็น โลกิก็เรียกประชุมทีมบ้านอีกครั้งเพื่อทบทวนแผนการเล่นที่จะใช้พรุ่งนี้ในควิดดิชนัดแรก ซึ่งพวกเขาจะเปิดศึกกับทีมกริฟฟินดอร์ หลังจากนัดแนะกันเสร็จ โลกิก็ให้แยกย้ายกันไปตามอัธยาศัย นโปเลียนที่หิวจัดก็รีบวิ่งขึ้นจากหอพักที่อยู่ชั้นใต้ดินไปยังห้องโถงรวมทันที

 

 

ระหว่างที่กำลังวิ่งอยู่ เด็กชายจากสลิธีรินก็มีอันต้องหยุดแทบไม่ทันเมื่อเห็นว่าด้านหน้าของเขาไกลออกไปลิบๆมีคนสองคนกำลังเดินมา

 

 

ศาสตราจารย์เวย์นกับ….ศาสตราจารย์เมนเดซ

 

 

นโปเลียนคิดว่าเขาควรไม่สนใจและวิ่งสวนไปห้องจะโถงดีกว่า แต่ขาเจ้ากรรมกลับพาหลบเข้าทางตันทางขวามือโดยอัตโนมัติ ร่างเล็กเบียดกายชิดกำแพงหลังแจกันโบราณใบโตให้ได้มากที่สุด ในตอนนั้นร่างสูงใหญ่ของอาจารย์ฝาแฝดทั้งสองก็มาหยุดอยู่ใกล้ๆพอดี

 

 

“พรุ่งนี้แข่งควิดดิชแล้วนะพี่บรูซ พี่มีวิธีทำยังไงไม่ให้ง่วงระหว่างวันบ้าง” เสียงของศาสตราจารย์เมนเดซดังขึ้นมาก่อน ฝ่ายเด็กชายก็เงี่ยหูฟังอย่างสนใจโดยไม่รู้ตัว

 

 

“ตอนแข่งไม่มีใครเขาง่วงกันหรอกโทนี่” บรูซกล่าวเสียงอ่อน “ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลสักหน่อย”

 

 

“เบนยังเคยสัปหงกคาไม้กวาดตอนแข่งมาแล้วนะ พี่จำไม่ได้หรือไง?” โทนี่กล่าวพลางขมวดคิ้วมุ่น “วันนี้เด็กยังง่วงค้างอยู่เลย ถ้าพรุ่งนี้เขาเกิดง่วงเพียงนิดเดียวมันจะไม่มีสมาธิแข่งนะ ฝากพี่ชงน้ำผึ้งอุ่นๆไปให้เด็กด้วยละกัน จะได้หลับสบายเต็มที่”

 

 

“รู้ไหมว่านายห่วงเด็กสลิธีรินมากกว่าอาจารย์ประจำบ้านเขาอีกนะ คุณศาสตราจารย์จากเรเวนคลอ” น้ำเสียงของบรูซนั้นนิ่งแต่เจือความขบขันจางๆ “ตั้งแต่เจ้ากี้เจ้าการฝากน้ำฟักทองให้ฉันเอาไปให้เพื่อนเขาแต่ให้บอกว่าฉันเป็นคนให้แล้ว ถามจริง…ทำไมไม่เอาไปให้เอง?”

 

 

น้องชายฝาแฝดถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

 

“เขาคงไม่อยากได้ของอะไรจากอาจารย์ที่ตัวเองไม่ชอบหน้าหรอก แล้วก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะอ้างแล้วเอาไปให้ด้วย”

 

 

“ก็เราไปดุเขาเอง จะไม่ให้เขาเกลียดขี้หน้าได้ไงกัน”

 

 

“ทำเป็นพูด พี่ก็เหมือนกันเถอะ ดุกว่าผมอีก…ไม่รู้ล่ะ ฉันฝากพี่แล้ว ทำให้ด้วย”

 

 

สองพี่น้องถกเถียงกันครู่ใหญ่ก่อนจะก้าวออกไป คล้อยหลังศาสตราจารย์ทั้งสองไปแล้ว ร่างเล็กของนโปเลียนก็ค่อยๆเดินออกมาจากมุมหลบซ่อนเมื่อครู่ ใบหน้ากลมของเด็กชายฉายแววสับสนไม่แพ้กับดวงตาสีฟ้ากระจ่าง

 

 

สรุปคือคนที่เอาน้ำฟักทองมาให้เขาทุกวันไม่ใช่ศาสตราจารย์เวย์น…แต่เป็นศาสตราจารย์เมนเดซ

 

คนคนเดียวกับที่ดุเรื่องเขางีบหลับในห้องเรียน แถมยังขู่ว่าจะตัดคะแนน

 

คนคนเดียวกับที่เมื่อครู่วานให้อาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินหาเครื่องดื่มไปให้เขาเพื่อผ่อนคลายก่อนคืนแข่งควิดดิช

                                  

 

“ศาสตราจารย์ฮะ…ผมไม่เข้าใจคุณเลยจริงๆ….”

 

 

 

TBC


 

Advertisements

6 thoughts on “Once Upon a Hogwarts [6]

  1. พ่อมดน้อยมาแล้ว คิดถึงเหลือเกิน ฮฮฮ งวดนี้เป็นของแนป สมเป็นแนปจริงๆ เป็นซีกเกอร์อายุน้อยสุดในศตวรรษด้วย ฟฟฟฟ นั่งอ่านโมเมนต์ตอนแฝดอยู่ด้วยกันนี่ช่างคิวท์สุดๆ ฟฟฟฟ ชอบตอนคลาร์กเรียกเฮนรี่ว่าแฮงค์ ไม่รู้ทำไม 55555 เอ็นดูน้องที่เลี่ยงพูดชื่อศ.เวย์น ฟฟฟ//ฟัด กลัวขนาดนั้นเลยหรอคะ แววว
    เฮนรี่นี่ก็เฮนรี่จริงๆ …ใสสุดไรสุด 5555
    เอะใจตั้งแต่ศ.เวย์นเอาน้ำฟักทองมาให้ คือไม่อยากว่าไรศ.นะคะ แต่คนแบบศ.ไม่น่าจะทำแบบนี้อ่ะ 5555 ตอนเฉลยเขินแรงมาก แงงงง ซึนอ่ะศ.เมนเดซ ;////; ทีในห้องเรียนแซะแขวะน้องจนชักจะหมั่นไส้ (ถึงจะกรี๊ดเบาๆกับโมเมนต์เอาไม้กายสิทธิ์จิ้มก็ตาม—)
    ชอบความเป็นห่วงแบบเนิร์ดๆสมกับเป็นศ.บ้านเรเวนคลอ 5555 แต่ละอย่างแบบว่ามีสาระ มีประโยชน์ มีความรู้มากข่ะจ๊านนนน 55555 😂
    แนปจะว่าไงหรอ เราก็รอตอนต่อไป ฟฟฟฟฟ
    ปล.พี่ชอบตอนศ.ซึนสองคนอยู่ด้วยกันมาก มีความแขวะกันเอง และเข้าตัวเอง—
    ปลล.คนเบนท่าจะมีความปกติสุด…

    • เป็นห่วงฉบับเรเวนคลอ แทบกางตำราหาโภชนาที่ดีให้เด็กฟฟฟฟฟ

  2. โฮลลลลลล ชอบเหล่าเด็กๆของคุณดิวจังเลยย น่าร้ากก หลายๆตอนที่น้องเขาอยู่ด้วยกันน่ารักมากเลยค่ะแงง ห่วงกันเสมอเลย อ่านแล้วก็อยากเดินเข้าไปกอดรวบให้หมด 555555 //โดนเหล่าศาสตราจารย์แดกหัว
    ตอนนี้คุณเมนเดชยังแกล้งน้องอยู่เหมือนเดิมแต่ก็ยังแอบห่วง ถถถถ ดูคุณแอฟเฟล็กเป็นตัวอย่างนั่นน ทำนุ้งรี่แก้มแดงได้แล้วธรรมดาที่ไหน พี่ๆควรดูน้องเป็นตัวอย่างนะก๊ะ

    • เด็กๆอยู่ด้วยกันแล้วดูน่ารักเป็นก้อนกลมๆค่ะ ชอบ ฮือออ ;////;

  3. ชอบความบรรยายเด็กๆ ว่าใบหน้ากลม ดูเหมือนเป็นเจ้าก้อนมากค่ะฟฟฟฟฟ นโปเลียนถึงจะดูแสบสุดในสามคนยังไง แต่ก็ยังมีความเป็นเด็กน้อยอยู่ดีฮือออ น่ารักน่าหยิก ชอบเวลาสามแฝดอยู่ด้วยมากฟฟฟ แล้วแฝดอาจารย์เป็นอะไรกันทำไมชอบทำอะไรไม่ตรงกับใจจังเลยคะฟฟฟเป็นห่วงน้องก็ไม่ยอมบอกตรงๆ แต่เข้มใส่น้อง พอกันทั้งคู่เลย555555 คุณเบนดูเป็นที่มีพัฒนาการสุด.. รึเปล่าฟฟฟฟ น่ารักสบายๆ เหมือนเลยก่ะ รอตอนต่อไปนะคะฟฟฟ

    • แต่งไปก็เอ็นดูน้องก้อนทั้งสามคนมากเลยค่ะ ฮรอล น่ากินมาก/โดน ศจ. ยิงคำสาปพิฆาตใส่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s