Once Upon a Hogwarts [5]

Title : Once Upon a Hogwarts [5]

Pairing : Bruce W. & Tony M. & Ben A./Clark K. & Napoleon S. & Henry C.

Note : AU Hogwarts, No superheroes


.

e68eb15f7e78353df8b0f3eec45845ca

.

“เฮนรี่ เร็วๆเข้า เรามีเรียนต่อตอนเย็นนะ”
….
“เร่งจังเลยอาร์มี่ อีกตั้งสิบห้านาทีกว่าจะเริ่มวิชา” เด็กชายผมสีน้ำตาลเข้มงอแง เท้าก็พยายามก้าวตามให้ทันเพื่อนผู้เร่งรีบยิ่งกว่า
……
อาร์มี่ แฮมเมอร์ กลอกตาไปมาแล้วเอ่ยว่า “นี่ไอ้ตัวเล็ก สิบห้านาทีที่ดูมาก นายช่วยนับเวลากว่าเราจะกลับไปเก็บตำราที่หอพักแล้วก็ยุรยาตรไปลานหญ้าด้วยนะ มันใกล้ๆซะเมื่อไหร่ล่ะ”
“รู้แล้วน่า ก็ไม่เห็นต้องเร่งต้องเดินเร็วขนาดนี้เลยนี่ แล้วก็หยุดเรียกฉันว่าไอ้ตัวเล็กได้แล้ว” เฮนรี่กล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย …ใช่สิ ก็เขามันตัวเล็กกว่านี่ แล้วอาร์มี่น่ะสูงจะตายเมื่อเทียบกับเด็กรุ่นเดียวกัน ตัวเขาเองที่ว่าเป็นคนเดินเร็ว เจอหมอนี่เข้าไปเหมือนกลายเป็นเต่าเลย
วิชาถัดไปที่นักเรียนบ้านฮัฟเฟิลพัฟปีหนึ่งจะต้องเข้าเรียนคือวิชาการบิน ซึ่งเรียนรวมกับบ้านเรเวนคลอ เป็นวิชาที่เริ่มช่วงหลังมื้ออาหารเย็น นักเรียนส่วนใหญ่ไปวนเวียนรอแถวๆลานหญ้าข้างปราสาทที่ถูกใช้เป็นสถานที่เรียนเรียบร้อยแล้ว ไม่นานนักเฮนรี่กับอาร์มี่ก็ตามไปสมทบในที่สุด
“สวัสดียามเย็นเด็กๆ”
“สวัสดีครับ/ค่ะ ศาสตราจารย์พรินซ์” ไดอาน่า พรินซ์ อาจารย์ผู้รับผิดชอบรายวิชายิ้มกว้างรับคำทักทายกลับจากเด็กๆ ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวในชุดแม่มดแบบรัดกุมเดินผ่านลูกศิษย์ที่ยืนเรียงหน้ากระดานทั้งสองฝั่งมาหยุดด้านหน้า
“ยินดีต้อนรับสู่ชั่วโมงแรกของการบิน พวกเธอคงรู้กันอยู่แล้วใช่ไหมว่าการบินด้วยไม้กวาดถือเป็นทักษะพื้นฐานที่พ่อมดแม่มดทุกคนควรจะมี…อืม…จริงๆใช้คำว่า ‘ต้องมี’ จะดีกว่า เอาล่ะ…ฉันขอให้พวกเธอก้าวมายืนด้านซ้ายของไม้กวาดของตัวเอง จากนั้นให้คว่ำมือเหนือไม้กวาดพร้อมพูดคำว่า ‘ลอย’ ลงมือปฏิบัติ”
เสียงเปล่งคำว่า ลอย ดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ มีแค่ไม่กี่คนที่สามารถเรียกไม้กวาดให้ลอยขึ้นมาหามือได้ในระยะเวลาอันสั้น
“มีสมาธิหน่อยเด็กๆ อย่าใจร้อน” ศาสตราจารย์พรินซ์เอ่ยเตือนเป็นระยะๆ จนกระทั่งลูกศิษย์สามารถเรียกไม้กวาดได้ครบทุกคน
ดวงตาสีเข้มกวาดมองผลลัพธ์ด้วยความพึงพอใจ “ดีมาก ต่อไปเราจะเริ่มขี่ไม้กวาดทรงตัวในระดับต่ำก่อน ทุกคนก้าวคร่อมไม้กวาด กระทืบเท้าแรงๆสามทีแล้วพยุงตัวเองไว้ให้ได้นะ”
เฮนรี่วาดเท้าคร่อมไม้กวาดแบบทุลักทุเล ก่อนจะค่อยๆกระทืบเท้าลงไปบนพื้นหญ้า
“กระทืบเบาเหมือนกลัวต้นหญ้าตายแบบนั้นมันจะลอยขึ้นได้ไหมล่ะเฮนรี่” อาร์มี่ท้วงคนข้างตัวอย่างอ่อนใจ ตอนนี้เจ้าตัวสามารถขี่ไม้กวาดทรงตัวได้เรียบร้อย และก็ได้แต้มสำหรับบ้านฮัฟเฟิลพัฟมาอีกห้าแต้ม เเกชายตัวเล็กพองแก้มอย่างเคืองๆเมื่อได้ยินคำเพื่อน
“รู้แล้วน่า กระทืบแรงๆใช่ไหม” พูดจบก็กระทืบลงไป ตึก! ตึก! ตึก! ทันใดนั้นไม้กวาดของเฮนรี่ก็ลอยตัวขึ้นสูงเรื่อยๆ ก่อนจะสร้างเสียงหวีดร้องจากเด็กนักเรียนหญิงด้วยการเหวี่ยงตัวเองไปมาพร้อมกับคนจับไม้กวาด
“คุณคาวิลล์! ใจเย็นๆ ตั้งสติไว้” ศาสตราจารย์พรินซ์ตะโกนบอกลูกศิษย์จากบ้านฮัฟเฟิลพัฟ ใบหน้าสวยเริ่มฉายความกังวล
ดูเหมือนเฮนรี่จะสติแตกไปแล้ว เด็กชายไม่ได้ยินคำพูดใดๆของอาจารย์ด้านล่างทั้งนั้น ร่างเล็กร้องลั่นด้วยความกลัว และไม่ทันที่อาร์มี่จะได้เหาะขึ้นไปช่วย ไม้กวาดเจ้าปัญหาก็หมุนคว้างสองรอบแล้วทะยานออกจากเขตลานหญ้า พ้นรั้วกำแพงที่ล้อมรอบปราสาทออกไปทันที

“อ้ากกกกกก!”

เฮนรี่หวีดร้องสุดเสียง ดวงตาปิดแน่นทำให้ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ใด ความเย็นของลมพุ่งปะทะใบหน้าจนรู้สึกหนาว เมื่อถึงจุดจุดหนึ่ง มือน้อยที่จับด้ามไม้กวาดไว้แน่นก็ไม่อาจทนได้อีกต่อไป เฮนรี่ปล่อยไม้กวาดแล้วร่วงลงมาตามแรงโน้มถ่วงโลกอย่างรวดเร็ว
“อ้ากกกกกกกก!”

ชั่วขณะหนึ่ง เฮนรี่สัมผัสได้ว่าเขาไม่ได้อยู่กลางอากาศแล้ว แต่กลับอยู่ในความอบอุ่นนุ่มๆของอะไรบางอย่าง นอกจากนั้นยังไม่รู้สึกเจ็บเลยด้วย…ใบหน้ากลมค่อยๆขยับขึ้นมองภาพเบื้องหน้า กะพริบตาสองสามทีเพื่อปรับสภาพ ก่อนจะพบใบหน้าคุ้นเคยแสนใจดีของคนที่เขาได้พบครั้งแรกที่ตรอกไดแอกอน


“ปลอดภัยแล้วนะคุณคาวิลล์” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างอ่อนโยน ศาสตราจารย์แอฟเฟล็คระบายยิ้มใจดีบนใบหน้า เมื่อรับรู้ว่าตนเองปลอดภัยแล้ว เด็กชายจากฮัฟเฟิลพัฟก็รีบซุกหน้าเข้ากับอกเสื้ออีกฝ่ายทันที ความโล่งใจเมื่อครู่ถูกแทนด้วยความกลัวจนหมด ร่างเล็กสั่นเทา มือกำเนื้อผ้าสเวตเตอร์สีเทาเข้มของอาจารย์แน่น

เบนเห็นท่าไม่ดีจึงลุกขึ้นนั่ง โดยที่มือทั้งสองข้างยังคงโอบรอบเอวเล็กของเฮนรี่เอาไว้ “คุณคาวิลล์…ใจเย็นๆนะ เธอไม่เป็นอะไรแล้ว ปลอดภัยแล้วนะ”

เฮนรี่ไม่ตอบหรือเอ่ยอะไรออกมา กายยังคงสั่นอย่างต่อเนื่อง เพิ่มมาคือเสียงสะอื้นเบาๆ ร่างสูงเห็นดังนั้นก็รีบยกมือข้างหนึ่งลูบศีรษะทุยปลอบขวัญ
“ขวัญมานะเด็กดี…ไม่เอาไม่ร้องนะ”

“คุณน่าจะร่ายคาถารับเขาไว้นะศาสตราจารย์ เห็นไหมว่าตัวคุณก็เจ็บด้วยน่ะ” ชายร่างยักษ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล เขาสังเกตเห็นว่าคนช่วยชีวิตนิ่วหน้าเล็กน้อย คงจะปวดหลังจากการกระแทกลงไปนั่นล่ะ
“โทษทีแฮกริด เมื่อกี้ฉันตกใจทำอะไรไม่ถูกจริงๆ …ไม่นึกว่าไม้กวาดโรงเรียนจะพยศมาได้ถึงขั้นนี้นะ” ชายหนุ่มเปรยอย่างรู้ดีว่าเฮนรี่กำลังเรียนวิชาอะไรอยู่ มือยังคงลูบศีรษะลูบหลังปลอบลูกศิษย์ไปเรื่อยๆ แต่เฮนรี่ก็ยังไม่ยอมหยุดร้องสักที เขาจึงประเมินได้ว่าเด็กน้อยคงจะเรียนวิชาการบินวันนี้ต่อไม่ไหวแล้ว

“เดี๋ยวฉันจะพาเขาไปเช็คกับมาดามพร็อมฟรีย์ก่อนว่าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง ฝากนายเอาไม้กวาดไปคืนศาสตราจารย์พรินซ์ด้วยนะ บอกเขาด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วง…ป่านนี้คงเดินหาทั่วโรงเรียนแล้วกระมัง”

แฮกริดรับคำแล้วถือไม้กวาดเดินเข้าปราสาทไปกับอาจารย์ประจำวิชาแปลงร่างที่อุ้มเด็กชายเอาไว้ ก่อนจะแยกไปอีกทาง

……“ไม่มีอะไรผิดปกติค่ะศาสตราจารย์ ไม่มีบาดแผลอะไรทั้งภายนอกภายใน ปกติทุกอย่าง เว้นแต่สภาพจิตใจเจ้าตัว….ไม่ค่อยดีเท่าไหร่” มาดามพร็อมฟรีย์ ผู้ดูแลห้องพยาบาลประจำฮอกวอตส์เอ่ยขึ้น ศาสตราจารย์แอฟเฟล็คพยักหน้าเข้าใจ “ขอบคุณมากมาดามพร็อมฟรีย์ เดี๋ยวผมจะดูแลเขาต่อเอง”
พยาบาลหญิงเลิกคิ้วมองก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มฉงน “คุณเป็นอาจารย์ประจำบ้านกริฟฟินดอร์นี่นา กรณีนี้น่าจะส่งคุณคาวิลล์ให้ศาสตราจารย์อดัมส์นะคะ” เจ้าหล่อนกล่าวถึงเอมี่ อดัมส์ ศาสตราจารย์ประจำวิชาสมุนไพรศาสตร์ ควบตำแหน่งอาจารย์ประจำบ้านฮัฟเฟิลพัฟ
“แต่ผมเป็นคนเจอเขา ก็น่าจะรู้อาการของเขามากสุด เรื่องนี้เอมี่ไม่ว่าอะไรหรอกครับ ผมขอตัวก่อนนะ” ศาสตราจารย์แอฟเฟล็คยิ้มบาง ค้อมหัวเล็กน้อยแล้วหันไปหาเด็กชายจากฮัฟเฟิลพัฟที่นั่งซึมอยู่บนเตียง ดวงตาสีเฮเซลดูฉายแววเป็นห่วงชัดเจน ชายหนุ่มกระแอมเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยว่า
“คุณคาวิลล์ ช่วยตามฉันมาหน่อย” เฮนรี่เงยหน้ามองอาจารย์ตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ยังดูซีดเซียว ก่อนจะเดินตามไปเงียบๆ
เฮนรี่ตามศาสตราจารย์มายังห้องทำงานซึ่งอยู่ด้านหลังห้องเรียนวิชาแปลงร่าง ร่างสูงผายมือให้ลูกศิษย์นั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะของตน แล้วจึงเดินอ้อมไปนั่งเก้าอี้ประจำที่อยู่อีกฝั่ง เมื่อนั่งลงแล้วก็ประสานมือวางด้านหน้าบนโต๊ะ
“โอเค…ตอนนี้คุณเป็นยังไงบ้าง? ฉันขอถามหน่อย” เบนถาม เฮนรี่ก้มหน้างุดไม่กล้าพูดอะไร

“คุณคาวิลล์…ช่วยทำเหมือนตอนที่โบกมือให้ฉันในวันคัดสรรบ้านได้ไหม?” คำสั่งที่ดูเหมือนขอร้องมากกว่าทำให้เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์ด้วยความสงสัยจางๆ
เบนเม้มปากแน่นก่อนจะคลายออก “ฉันไม่ทำอะไรหรอกน่า เธอก็รู้ดี อย่ากลัวเหมือนเราไม่เคยเจอกันเลยได้ไหม? เจอหน้ากัน ยิ้มทักทายกัน คุยอะไรก็ไม่ต้องเกร็งจะได้ไหม?”
ดวงตาสีฟ้าใสไหวระริก ก่อนที่เสียงเล็กจะเอ่ยออกมา “ก็ได้ฮะศาสตราจารย์…ผมยังกลัวอยู่ฮะ เพราะผมเป็นคน…เป็นคนกลัวความสูง ผมตกใจมากๆตอนไม้กวาดมันพุ่งขึ้นไป…ทำอะไรไม่ถูกเลย” ใบหน้ากลมฉายแววเศร้าสร้อย
“ผมเป็นพ่อมดไม่ได้แน่ๆเลย”

“ใครบอกว่าเธอจะเป็นไม่ได้กัน?” ชายหนุ่มคนฟังเอ่ยเสียงห้วน “ฟังนะคุณคาวิลล์ ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่ไม่กลัวความสูง แต่เพราะพื้นฐานการขี่ไม้กวาดคือสิ่งจำเป็น นักเรียนพ่อมดแม่มดที่กลัวเหมือนคุณจึงพยายามที่จะเอาชนะความกลัวนั้นให้ได้ในระดับหนึ่ง เพื่อที่พวกเขาจะสามารถใช้ไม้กวาดได้อย่างปกติ”


“แต่…” เฮนรี่พยายามเอ่ยแย้ง

“อย่ากลัวที่จะพยายาม ฉันเป็นกำลังใจให้นะเด็กดี” ศาสตราจารย์แอฟเฟล็คกล่าวสั้นๆพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น นักเรียนฮัฟเฟิลพัฟก็เบิกตากว้าง เริ่มใจชื้นขึ้นมาบ้างแล้ว

…พร้อมกับหัวใจที่พองฟูชวนให้รู้สึกดีอีกครั้ง เช่นเดียวกับตอนที่อีกฝ่ายโบกมือทักทายเขาในวันแรกที่เข้ามาฮอกวอตส์
เด็กชายเริ่มยิ้มออก ใบหน้ากลมพยักหน้าหงึกๆแล้วเอ่ยเสียงใส

“รับทราบฮะศาสตราจารย์ ผมจะพยายามนะฮะ”

“ดีมาก” เบนหัวเราะเบาๆ “เอาอย่างนี้ละกัน ฉันจะให้อะไรบางอย่าง ถือเป็นขวัญกำลังใจจากฉันที่จะอยู่กับเธอได้เสมอละกัน”


ร่างสูงใหญ่เอี้ยวตัวไปทางกรงสีทองที่ตั้งอยู่บนโต๊ะด้านหลังเก้าอี้ มือเปิดกรงช้อนก้อนกลมๆที่เต็มไปด้วยขนฟูๆสีชมพูออกมา แล้วส่งให้กับนักเรียนตรงหน้า
มือเล็กรับก้อนฟูมาลูบๆและพบว่าขนมันนุ่มมาก เด็กชายดูมีสีหน้าตื่นตาตื่นใจพอสมควร
“นี่ตัวอะไรเหรอฮะศาสตราจารย์?” เขาถามด้วยความกระตือรือร้น ศาสตราจารย์แอฟเฟล็คจึงตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง

“มันคือตัวพิกมี่ พัฟฟ์ เป็นสัตว์เลี้ยงยอดนิยมของผู้วิเศษเชียวนะ มันเป็นสายพันธุ์ที่พัฒนามาจากตัวพัฟสไกน์ เอาเป็นว่ารายละเอียดที่ลึกกว่านี้เธอจะได้เรียนในวิชาเลือกตอนปีสาม ไม่ก็ถ้าสงสัยจริงๆ หนังสือที่ห้องสมุดก็มีให้ค้นได้”

เจ้าพิกมี่ พัฟฟ์ไต่ขึ้นไปตามแขนของเฮนรี่ หยุดตรงบ่าแล้วปล่อยตัวเองให้ลงมาซุกอยู่ข้างเนคไทแถบเหลืองสลับดำ
..
“เจ้าพัฟฟี่เชื่องดีนะว่าไหม? ดูเหมือนมันจะชอบเธอมากด้วย” อาจารย์กล่าวยิ้มๆ
..
“ขอบคุณมากนะฮะศาสตราจารย์แอฟเฟล็ค…ผมจะดูแลพัฟฟี่ให้ดีเลย แล้วก็จะพยายามฝึกขี่ไม้กวาดให้ได้ด้วยฮะ” เฮนรี่ยิ้มกว้างพลางค้อมศีรษะขอบคุณ ก่อนที่ร่างเล็กของเจ้าตัวจะลุกขึ้น ดันเก้าอี้เก็บให้แล้วเปิดผระตูเดินออกไปจากห้อง

หลังจากประตูถูกปิดลง ก็ใช่ว่าจะเหลือเจ้าของห้องอยู่ตามลำพัง ร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ถูกโอบกอดหลวมๆรอบลำคอจากด้านหลัง คนโดนกอดยิ้มกว้างพลางหัวเราะเบาๆ

“ไม่เห็นต้องลำบากขนาดนี้เลย อ้อมมากอดก็ได้” พูดจบร่างดังกล่าวก็อ้อมมาตามคำบอก แต่กลับทิ้งตัวลงนั่งบนตักแข็งแรงของอีกฝ่ายพร้อมกับหัวเราะเสียงใส

“น่ารักไหม?”

เบนไหวไหล่เล็กน้อย มือจับมืออีกฝ่ายขึ้นมาสูดกลิ่นหอมฟอดใหญ่


“น่ารัก ตัวหอมสบู่เด็กด้วยนะ”

ใบหน้าคนฟังเอียงคอมอง แสร้งทำน้ำเสียงขุ่นเคือง


“คุณกำลังจะบอกว่าเด็กตัวหอมกว่า….”

……

เบนมองแก้มพองๆนั่นอย่างเอ็นดูแล้วเอ่ยว่า

“เขาก็หอมมากๆเหมือนเธอนั่นล่ะ…ต่างกันแค่ใช้สบู่คนละยี่ห้อเท่านั้นเองน่า…”

.

.

.

.

TBC


หายไปหลายวันค่ะ กลับมาแล้วว ฮรอลลล/ช็อกกับเทอมสองจนสมองตันไปชั่วขณะ แง

ติชมได้ตามสะดวกเลยนะคะ ❤

Advertisements

6 thoughts on “Once Upon a Hogwarts [5]

  1. ง๊ากกกก กรี๊ดสองรอบเลยน้องดิวววว ฟฟฟฟฟ รอบแรกคือเห็นว่าเรื่องนี้อัพ รอบสองคือความละมุนอบอุ่นของศ.แอฟเฟล็ค 😍 พระเอกมากค่ะ ตอนมารับน้องที่ตกจากไม้กวาดไว้ ฮืออออ/กัดผ้า ไหนจะกอดปลอบน้องที่กลัวอีก เฮนรี่ก็น่ารักเกิน นึกหน้ากลมๆคิวท์ๆแบบเด็กน้อยเงยมองหน้าศ.แบบตกใจ กลัว แล้วร้องไห้ นี่ แงงงงง ฮฮฮ อยากรังแก–/โดนเสกคำสาปกรีดแทงใส่
    ขำอาร์มี่ 55555 เขาไม่ได้เดินช้าย่ะ แกดูส่วนสูงของแกก่อนจะหมา อีกนิดจะต้นวิลโลว์จอมหวดแล้ว😅 เฮนรี่หน้างอๆตอนโดนเรียกว่าตัวเล็กนี่ก็ทำลายล้างใจพี่ให้บางเฉียบเหลือเกิน ฮรอลลลล /จับกิน
    นั่นสินะคะ…อ.เป็นอ.บ้านกริฟฟินดอร์แล้วไปวอแวอะไรกับเด็กฮัฟเฟิลพัฟ ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยจริงๆเจ้าค่ะ ฟฟฟฟฟ
    มีให้ของแทนใจด้วย ฮรึกกก พิกมี่พัฟฟลัฟฟูๆน่ารักมาก ไม่เข้ากับอ.เลย แค่ก—
    แล้วคนที่ดูจะมีซัมติงกับอ.นี่ใครคะ ใช่คุณแม็ตต์รึเปล่า แค่ก— รอตามต่อไป
    มีโมเมนต์ครบสามคู่แล้ว คู่นี้ดูจะไปได้สวยกว่าใครเพื่อน 😂ชอบความเจนเทิลแบบเนียนๆของศ.แฝดคนเล็กมากค่ะ 55555
    รอตอนต่อไปนะน้องดิว พี่เริ่มเห็นปมและ บุคคลปริศนาคนนั้น…
    ปล.ขออภัยที่มันยาว แหะ…มือมันลั่น

    • ยาวๆอ่านแล้วสะใจมากค่ะฟฟฟฟ
      ตอนแรกก็คิดค่ะว่าพิกมี่พัฟฟ์ดูไม่เหมาะกับป๋าเลย ถถถถ/โดนฆ่า

  2. รอเรื่องนี้มากเลยค่ะ//กรี๊ดดดด ศจ.เบนจะอบอุ่นละมุนอะไรได้ขนาดนี้อ่ะ ทำไมต้องพระเอกขนาดนี้~~ ส่วนเฮนรี่ น่ารักๆๆ น่ารักมากๆ ดูเป็นเด็กน่อยที่น่าปกป้อง แถมยังเป็น’ตัวเล็ก’อีก//ม้วน ตอนศจ.เบนมาช่วยนี่พระเอกสุดๆ😳😳😳

    • พระเอกจริงๆค่ะฟฟฟ /เป็นพระเอกที่มีความเสี่ยงคุกที่สุดด้วย–

  3. ดีใจมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกที่อัพค่ะ TvvvvT ชอบทุกคู่ในฟิคเรื่องนี้เลย แต่คู่นี้ดูมีความละมุนละไมต่อหัวใจสูงมากเลยค่ะ ฮื้อออออ >< ตั้งแต่ตอนเจอกันก็ละมุนแล้วตอนนี้คุยกันแล้วก็ละมุนมากกกกกว่าเดิมหลายเท่าเลย ชอบมากเลยค่ะอารมณ์ดูศจ.เหมือนพระเอก(ก็พระเอก) แต่เหมือนมีมาม่าเลย ฮื้ออ ติดตามนะคะ ❤ เลิ้บ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s