Dawn of Us [4]

Title : Dawn of Us [4]

Pairing : Bruce Wayne/Clark Kent

Note :  AU Type, No superheroes, PART I of The Three Musketeers stories


.

musketeers-1st_dawn-of-us

Chapter 4

___________________________________

.

แม้สาวๆหลายคนจะมีบุคลิกเป็นสาวนักทำงานท่าทางกระฉับกระเฉง มีความมั่นใจในตัวเอง แต่พวกหล่อนก็มักจะรู้สึกเขินอายไม่มากก็น้อยทุกครั้งยามอยู่ต่อหน้าคนที่ตนแอบชอบหรือแอบรัก

 

 

ทาเลีย อัล กูล คือหนึ่งในหญิงสาวกลุ่มดังกล่าว

 

 

ร่างโปร่งนั่งรออย่างใจเย็นอยู่ที่ชั้นแรกสุดของอาคาร เวย์น เอ็นเตอร์ไพรส์ เนื่องจากกลางวันนี้เธอมีนัดทานอาหารกลางวันกับซีอีโอคนเก่งของบริษัทแห่งนี้

 

 

บรูซ เวย์น …คุณชายแฝดคนโตแห่งตระกูลเวย์น หนึ่งในสามทหารเสือผู้เลื่องชื่อแห่งก็อตแธม

 

 

“ทาเลีย” เสียงทุ้มใหญ่ดังขึ้น เจ้าของชื่อจึงหันไปหาต้นเสียงทันที ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มพอสุภาพ

 

 

“นัดแนะกับเลขาเสร็จเรียบร้อยดีใช่ไหมคะบรูซ?” บรูซก็พยักหน้าพลางยิ้มมุมปาก “ทุกอย่างเรียบร้อยดี ไปกันเถอะ เดี๋ยวพ่อของคุณจะรอนาน” จากนั้นสองหนุ่มสาวก็เดินตีคู่กันออกไปจากตัวอาคารท่ามกลางความสนใจของคนละแวกนั้น หลายคนพากันคิดไปต่างๆนานาว่าอีกไม่นานคงมีข่าวดีจากตระกูลเวย์นเป็นแน่แท้

 

 

หญิงสาวเดินเคียงข้างร่างสูงใหญ่ด้วยท่าทางที่มั่นคงและงดงาม มีหันมาพูดคุยกับคนข้างตัวบ้างเล็กน้อยแม้ภายนอกจะนิ่ง แต่ภายในหัวใจนั้นเต้นระรัวไปหมด ทาเลียไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองนั้นหน้าขึ้นสีระเรื่ออ่อนๆ แถมยังมีเหงื่อผุดประปรายตามขอบใบหน้าด้วย

 

 

ทั้งคู่เดินมาถึงร้านอาหารที่นัดหมายกันเอาไว้กับราส์ อัล กูล พ่อของทาเลีย เนื่องจากผู้อาวุโสได้ชวนทั้งบรูซกับลูกสาวของตนมาทานข้าวด้วยกันหลังประชุมบอร์ดเสร็จ โดยเจ้าตัวขอตัวออกมาหาร้านก่อน…ซีอีโอหนุ่มใหญ่ค้อมศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย ก่อนจะเลือกนั่งฝั่งตรงข้ามกับหญิงสาว โดยมีราส์นั่งอยู่หัวโต๊ะ

 

 

แต่หลังจากสั่งเมนูไปไม่นาน ราส์ก็เอ่ยขอตัวกลับก่อน เพราะมีเหตุจำเป็นคือ เลขส่วนตัวโทรมาแจ้งว่าใกล้ถึงเวลาที่ลูกค้าจะมาปรึกษาหารือที่บริษัทของตน…แท้จริงแล้วคือแผนของเจ้าตัวที่ตั้งใจจะให้ลูกสาวได้ใช้เวลาสองต่อสองกับว่าที่ลูกเขยในอนาคต จึงตัดสินใจชวนทั้งคู่มาทานอาหารทั้งที่รู้ว่าตัวเองนั้นมีธุระ

 

 

ทาเลียมักจะลอบมองบรูซอยู่เป็นระยะๆ และจะออกอาการเก้อเขินทันทีถ้าอีกฝ่ายหันมาสบตาด้วยพอดี สมองของเจ้าหล่อนทำงานอย่างหนักเพื่อหาทางให้พ้นจากอาการประหม่าเหล่านี้

 

 

“ประชุมเมื่อสายเป็นยังไงบ้างคะบรูซ? ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?” สุดท้ายก็เลือกที่จะคุยเรื่องงาน นิ้วยาวของมหาเศรษฐีเคาะพื้นโต๊ะเบาๆ พลางถอนหายใจ

 

 

“มีนิดหน่อย…วันนี้มีสามประเด็นที่ต้องลงความเห็น สองประเด็นผ่านแล้ว เหลืออีกหนึ่ง…ผมคงต้องโน้มน้าวบอร์ดให้มากกว่านี้”

 

 

หญิงสาวคลี่ยิ้มกว้างแล้วเอ่ยต่อว่า “ไม่ยากหรอกค่ะ ฉันเชื่อว่าคุณทำได้…บอร์ดที่บริษัทของฉันก็ไม่ต่างกับของคุณ มติแต่ละเรื่องกว่าจะเห็นชอบไม่ง่ายเลย แต่คุณดีกว่าฉันกับคุณพ่อตรงที่มีวาทศิลป์ดีกว่า จุดนี้ฉันนับถือจริงๆนะคะ บางทีถ้าคุณหาเหตุผลหรือข้อมูลไปเพิ่มอีกสักหน่อย การประชุมครั้งหน้า ฉันรับรองว่าประเด็นสุดท้ายต้องผ่านที่ประชุมแน่นอน”

 

 

“ถือว่าเป็นกำลังใจที่ดี ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ” บรูซคลี่ยิ้มบางเป็นเชิงขอบคุณ “คุณเองก็ต้องพยายามด้วยเหมือนกัน”

 

 

“ฉันจะพยายามค่ะ” ใบหน้างดงามรับคำก่อนจะหัวเราะเบาๆ รู้สึกดีที่ตอนนี้เขินน้อยลงไปเยอะแล้ว สองหนุ่มสาวคุยกันอยู่พักใหญ่จนกระทั่งอาหารกลางวันมาเสิร์ฟ บทสนทนาจึงถูกยุติลง…ทั้งคู่รับประทานอาหารสลับกับพูดคุยกัน ไม่ทันสังเกตท่าทางคนในร้านที่ลอบมองพวกเขาอยู่เนืองๆ

 

 

เป็นที่ลือกันมาได้สักพักแล้วเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเวย์นกับบุตรสาวคนโตของเจ้าสัวอัล กูล ที่ว่ากันว่าทางผู้ใหญ่หมายมั่นจะให้ทั้งสองตระกูลรวมเป็นทองแผ่นเดียวกันโดยการแต่งงานของทั้งสอง…น้อยคนที่จะออกความเห็นว่าไม่เห็นด้วยภายในวงสทนาของตน เนื่องจากทั้งบรูซและทาเลียต่างก็เพียบพร้อมทั้งรูปลักษณ์ การวางตัวและฐานะ ไม่มีอะไรที่ทำให้รู้สึกว่าสองคนนี้ไม่เหมาะสมกันเลยสักนิดเดียว

 

 

แต่ก็อาจจะมีการบ่นไม่พอใจบ้างในหมู่หญิงสาวที่หมายปองเศรษฐีหนุ่มใหญ่ผู้โสดสนิทและฮ็อตเป็นอันดับหนึ่ง แน่นอนว่าข่าวนี้ทำเอาพวกหล่อนใจแป้วไปเป็นแถว

 

 

“อาหารร้านนี้อร่อยดีนะคะ…คุณพ่อเลือกร้านได้เก่งจริงๆ แต่เสียดายที่ท่านไม่ว่างทานด้วยกันซะงั้น” ทาเลียผู้ไม่ล่วงรู้ถึงแผนการของผู้เป็นพ่อกล่าวหลังทานเสร็จ มือเรียวบางหยิบผ้าซับที่ปากเบาๆ …ด้านบรูซก็พยักหน้าแล้วรวบช้อนส้อมวางให้เรียบร้อย “นั่นสินะ ผู้บริหารใหญ่ก็งานรัดตัวแบบนี้ทั้งนั้น…คุณอิ่มหรือเปล่า?”

 

 

จู่ๆบรูซก็ถามขึ้นมา หญิงสาวผู้ถูกถามเลิกคิ้วมองแล้วรีบตอบว่า “อ้อ…กำลังดีค่ะ ไม่อิ่มมากไป ปกติฉันไม่ค่อยทานเยอะอยู่แล้ว” ชายหนุ่มเม้มปากเล็กน้อยแล้วคลายออก ก่อนจะเอ่ยต่อ “ผมว่าจะกลับไปทานที่บ้านต่อ…ถามเผื่อคุณจะสนใจไปด้วยกัน ถ้าคุณยังไม่อิ่ม”

 

 

ดวงตาสีเขียวเบิกกว้าง …นี่เขากำลังชวนเธอหรือ? บรูซ เวย์น กำลังชวนเธอไปทานอาหารต่อที่บ้าน!

 

 

“แอบทานเยอะเหมือนนะคะเนี่ย” ทาเลียเอ่ยแซวด้วยรอยยิ้มขบขันเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นเต้นของตนเอง “พอดีฉันมีนัดหมายต่อแล้ว ขอบคุณคุณมากนะคะที่อุตส่าห์ชวน ไว้คราวหน้าถ้าคุณชวนอีก ฉันจะไม่พลาดเลย” ปฏิเสธไปอย่างสุภาพแม้ในใจจะรู้สึกอยากไปมาก แต่ช่างเถอะ แค่เขาชวนเธอไปแค่นี้ก็รู้สึกตื้นตันแล้ว…บรูซยิ้มให้เล็กน้อย จากนั้นทั้งสองก็จ่ายค่าอาหาร แล้วกล่าวลาสั้นๆก่อนจะแยกกันไป

 

*************

         อากาศที่คฤหาสน์เวย์นค่อนข้างดีแม้ว่าจะมีเมฆปกคลุมเยอะจนดูครึ้มไปบ้าง อย่างไรก็ตามก็ยังพอมีแสงแดดส่องลงมารำไร ลมเย็นๆพัดโชยชวนให้ลูกชายแม่บ้านรู้สึกดีและร่าเริงเป็นพิเศษ

 

 

คลาร์กมีเวรต้องขึ้นไปทำความสะอาดห้องในคฤหาสน์ ซึ่งเจ้าตัวก็ฮัมเพลงเป็นสิบๆเพลงอย่างอารมณ์ดี ไม่มีความเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย และตอนนี้เขาก็มาถึงห้องสุดท้ายแล้ว คลาร์กกวาดห้องนั่งเล่นเสร็จเรียบร้อยและเริ่มใช้เครื่องดูดฝุ่นทำความสะอาดซ้ำภายในห้องอีกรอบ

 

 

“เอ้าคุณชาย อย่ามานอนขวางสิครับ เดี๋ยวเครื่องก็ดูดขนหมดตัวพอดี” ชายหนุ่มเอ่ยล้ออย่างขบขันเมื่อเห็นเจ้าเหมียววิเชียรมาศวิ่งมานอนกลิ้งหน้าปากเครื่อง ดิ๊กร้องหง่าวแล้วขยับสีข้างเข้ามาอังอีก “ไม่เอาสิ เดี๋ยวเปื้อนฝุ่นหมด กลับไปเล่นกับทิมกับเจสันก่อนนะ” ตอนนี้คลาร์กรู้แล้วว่านอกจากดิ๊ก ก็มีแมวในคฤหาสน์ที่เลี้ยงไว้อีกสองตัว ได้แก่ ทิม-น้องเล็กพันธุ์รัสเซียนบลูของโทนี่ และเจสัน-แมวดำตัวใหญ่ขี้หงุดหงิด อดีตแมวจรที่ถูกเก็บมาเลี้ยงโดยเบน

 

 

ดิ๊กงอแงอยู่ครู่หนึ่งแล้วลุกเดินทอดน่องออกไป ไม่นานนักประตูห้องก็ถูกเปิดออกโดยสองแฝดที่กลับมาจากทำงานในเวลาใกล้เคียงกัน คลาร์กเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าสวยยิ้มกว้างทักทาย “สวัสดีตอนกลางวันครับคุณโทนี่ คุณเบน วันนี้กลับเร็วนะครับเนี่ย”

 

 

“ฉันคุยเรื่องบทกับผู้กำกับเสร็จแล้วน่ะ ส่วนโทนี่ก็โดดงาน— โอ๊ย มันเจ็บนะพี่ ศอกก็ไม่ใช่ทื่อๆ แหลมจนจะทิ่มถึงกระดูกละ” แฝดคนเล็กร้องโอดโอยเมื่อถูกศอกกระทุ้งสีข้างเข้าให้ ด้านแฝดพี่ก็เอ่ยแก้ว่า “วันนี้ฉันลงภาคสนามแต่เช้า ก็เลยได้ว่างพักช่วงบ่ายๆน่ะ แต่เดี๋ยวเย็นๆเขามีประชุมวางแผนเพิ่มเติมหลังเลิกงานอีก ก็ต้องออกไปอีก บอกคุณมาร์ธากับอัลเฟรดว่าไม่ต้องเตรียมมื้อเย็นเผื่อนะ”

 

 

“โอเคครับ เดี๋ยวผมบอกให้ นี่ขนาดคุณชายทำงานสายออฟฟิศยังต้องลงพื้นที่อีกเหรอครับ?” ลูกชายแม่บ้านถามด้วยความสงสัย โทนี่ก็ยักไหล่เล็กน้อย “บางทีก็อยากไปเก็บข้อมูลด้วยตัวเองบ้าง นั่งอยู่ในห้องอย่างเดียวน่าเบื่อจะตายไป” เมื่อพูดจบ เบนก็บ่นหิวมื้อกลางวัน ก่อนจะไหว้วานคลาร์กให้ช่วยทำสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าให้ทาน โทนี่จึงขอเพิ่มอีกที่หนึ่ง คลาร์กก็ตอบรับแข็งขัน ร่างสมส่วนเก็บอุปกรณ์เข้าที่แล้วเดินเข้าครัวไป

 

 

บรูซกลับมาถึงคฤหาสน์หลังจากโทนี่กับเบนไม่นานนัก ร่างสูงใหญ่เดินขึ้นไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดลำลองอยู่บ้านแล้วเดินลงมาที่ห้องอาหารเพราะได้ยินเสียงคนคุยกัน ถ้าให้เดาก็คงเป็นน้องๆของเขานั่นล่ะ

 

 

“โย่ พี่บรูซ วันนี้ไม่มีงานต่อตอนบ่ายเหรอเนี่ย” เบนเอ่ยทักพี่ชายคนโต บรูซไหวไหล่เล็กน้อย “ก็ไม่มี แต่ก็แค่ช่วงนี้เท่านั้นล่ะ อาทิตย์หน้าคงเช้าถึงเย็นเหมือนเดิม แต่ก็ไม่ได้อยู่จนเย็นย่ำถึงดึกดื่นไม่กลับบ้านกลับช่องหรอก”

 

 

ขอโทษ…ที่อยู่ออฟฟิศไม่กลับบ้านกลับช่อง ผมไปทำอะไรให้พี่นักหนาเนี่ย แขวะบ่อยจริง” โทนี่กล่าวลากเสียงยานๆเน้นน้ำหนักตรงคำว่าขอโทษ ก็พอรู้น่าว่าพี่ชายตั้งใจจะกระทบกระเทียบเขา เบนหัวเราะก๊ากกับบทสนทนาหงุงหงิง(?)ของพี่ๆทั้งสอง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ “เอ้อ พี่บรูซ พี่กินอะไรมาหรือยัง? มาจอยมื้อกลางวันด้วยกันสิ”

 

 

“ไม่ล่ะ ฉันแวะกินที่ร้านกับทาเลียมาแล้ว ตอนแรกว่าจะกลับมากินต่อ แต่ตอนนี้อิ่มแล้ว” คุณชายใหญ่ตอบ ได้ยินดังนั้นเบนก็ผิวปากฟิ้วเบาๆเป็นเชิงล้อ ส่วนโทนี่ก็หัวเราะหึหึแล้วพูดว่า “ไหนว่าคนนี้ยังไม่ตรงสเป็ค?”

 

 

“ก็ยังไม่ได้บอกว่าตรงสเป็ค ชายหญิงแวะทานอาหารด้วยกันสองคนจำเป็นต้องเฉพาะคู่เดทหรือไง?” พี่ชายคนโตสวนกลับด้วยน้ำเสียงขรึมปนหงุดหงิด เบนจึงตอบให้ว่า

.

.

“ก็ไม่จำเป็นหรอก แต่ปกติชายหญิงที่แวะทานอาหารด้วยกันสองคนเนี่ยส่วนใหญ่ก็เป็นคู่เดทกันทั้งนั้นไง…แต่ก็ช่างเถอะ พี่ไม่กินก็ไม่กิน คลาร์กจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงล้างจานเพิ่มอีกใบ นี่ผมกับโทนี่รีเควสสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าไปด้วยล่ะ เขาต้องทำอร่อยมากแน่ๆ”

 

 

บรูซนิ่งไปชั่วครู่เมื่อได้ยินประโยคของน้องชายฝาแฝดคนเล็ก ก่อนจะกระแอมเบาๆ “จริงๆก็ไม่ได้อิ่มมาก…จะนั่งด้วยก็ได้” คำพูดชนิดเลี้ยวหัวเรือกลับแทบไม่ทันของพี่ชายทำเอาน้องๆเลิกคิ้วมองอย่างฉงน แล้วเบนก็หัวเราะออกมา “กินไม่อิ่มก็บอกมาเถอะ แหม่ ไม่ต้องอายหรอก งั้นพี่ไปบอกพ่อครัวเองละกันว่าขอเพิ่มอีกที่”

 

 

ร่างสูงใหญ่ของคุณชายเวย์นคนโตเดินตรงไปยังห้องครัว พอใกล้ถึงก็เห็นแผ่นหลังของใครบางคนวูบวาบอยู่หน้าเตาทำอาหาร

คลาร์กนั่นเอง ชายหนุ่มเพิ่งละจากกระทะไปตอกไข่ใส่ชามใบเล็กเพื่อตีเป็นส่วมผสมในการทำอาหาร พอตีไข่เสร็จเรียบร้อย พ่อครัวคนเก่งก็เทเส้นสปาเก็ตตี้ที่ลวกแล้วลงในกระทะก่อนจะเทไข่ตามลงไป จากนั้นก็ผัดให้เข้ากัน

 

 

ด้วยรอยยิ้มเล็กๆ กับท่าทางที่คล่องแคล่วกระฉับกระเฉงในการทำครัวอย่างชำนาญของคลาร์ก ทำให้บรูซเผลอยืนมองอยู่นานสองนานจนลืมสั่งอาหารเพิ่มอีกจาน ในขณะที่อีกฝ่ายก็จัดแต่งหน้าสปาเก็ตตี้เสร็จแล้ว ชายหนุ่มยกจานทั้งสองใบขึ้นมาเตรียมเดินไปเสิร์ฟคุณชายทั้งสอง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องครัว

 

 

“คุณชายใหญ่…” ชายหนุ่มรู้สึกอึ้งไม่น้อยเลยทีเดียว “กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย? อ้อ คุณทานอะไรมาหรือยังครับ? ผมจะได้ทำเพิ่มให้”

 

 

“…ยัง…” บรูซตอบสั้นๆ ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้โกหกออกไป…ลูกชายแม่บ้านพยักหน้ารับรู้แล้วคลี่ยิ้มบางให้ ตอนนี้เขาพอจะกล้าคุยประโยคยาวๆกับคุณชายใหญ่แล้ว “งั้นเดี๋ยวผมไปเสิร์ฟให้คุณโทนี่กับคุณเบนก่อนนะครับแล้วจะกลับมาทำเพิ่มให้ คุณจะไปนั่งรอก่อนก็ได้”

 

 

คุณชายแฝดคนโตไม่ได้กลับไปรอแต่กลับยืนมองลูกชายแม่บ้านทำอาหารต่อ ด้านคลาร์กที่รู้แล้วว่ามีคนมอง ก็ทำให้เจ้าตัวออกอาการประหม่าเคอะเขินเล็กน้อยและเกือบเผลอทำเครื่องครัวหลุดจากมือไปหลายรอบ

 

 

ผ่านไปครู่ใหญ่ สปาเก็ตตี้จานที่สามก็เสร็จพร้อมเสิร์ฟ บรูซก็เดินตามคลาร์กไปที่ห้องอาหาร ทรุดนั่งลงที่ของตน มือเลื่อนจานสปาเก็ตตี้มาตรงหน้า “นึกได้ว่าลืมเครื่องดื่ม เดี๋ยวมานะครับ” คลาร์กเอ่ยยิ้มๆแล้วปลีกตัวออกไป

 

 

“พี่บรูซรีบชิมสิ อร่อยมากเลย” เบนคะยั้นคะยอพี่ชาย บรูซเออออแล้วหยิบส้อมม้วนเส้นสปาเก็ตตี้เข้าปาก…รสชาติกลมกล่อมมาก…หนุ่มใหญ่คิดในใจ

 

 

“ไม่เลว…” พี่ชายใหญ่พึมพำก่อนจะทานเข้าไปอีกคำ …ไม่นานนักพ่อครัวหนุ่มก็กลับมาพร้อมกับแก้วทรงสูงสามใบและขวดไวน์…“ปิโนต์ กรีจิโอ้” ชายหนุ่มเอ่ยชื่อเครื่องดื่มด้วยรอยยิ้มสดใสขณะรินไวน์ลงในแก้ว “หวังว่าคุณชายทั้งสามจะชอบนะครับ”

 

 

“ให้กินไวน์ตั้งแต่หัววันเลย…ร้ายจริงๆ” คุณชายแฝดคนรองกล่าวเสียงกลั้วหัวเราะ มือก็หยิบแก้วแจกจ่ายให้พี่น้องของตน “เข้าใจเลือกดีนะ ว่าไง มาทานด้วยกันไหม?” …คลาร์กปฏิเสธอย่างสุภาพเพราะเขาทานแล้ว จากนั้นจึงขอตัวไปล้างเครื่องครัวที่ใช้งานไปเมื่อครู่

 

 

สามพี่น้องตระกูลเวย์นตั้งหน้าตั้งตาทานสปาเก็ตตี้จนหมดจาน ไม่พูดไม่จาอะไรกันทั้งสิ้น จะมาพูดกันก็ตอนที่นั่งจิบไวน์เรื่อยๆเพลินๆนั่นล่ะ

 

 

“อร่อย ไม่เลี่ยน สุดยอดเลยนะเด็กคนนี้” คุณชายแฝดคนเล็กเปรยขึ้นอย่างอารมณ์ดี พี่ๆอีกสองคนก็พยักหน้าเห็นด้วย แล้วบรูซก็กล่าวเสริมบ้าง “เป็นเด็กเก่งทีเดียว…ที่บ้านคงจะสอนกันมาดี”

 

 

“มารยาทดี…มีจิตใจงาม…งานบ้านไม่บ่นถาม…ทุกชั่วยามคอยดูแล”

 

 

“เห? อะไรของพี่น่ะ รหัสอะไรเหรอ?” เบนถามพี่ชายคนรองด้วยความสงสัย โทนี่ส่ายหน้าพลางหัวเราะเบาๆ “ไม่ใช่รหัสสักหน่อย ฉันกำลังพูดถึงคุณสมบัติของคนที่จะมาเป็นพี่สะใภ้พวกเราต่างหาก”

 

 

น้องเล็กร้องอ๋อแล้วหัวเราะออกมาบ้าง ในขณะที่พี่ชายคนโตหรี่ตามองดุๆ ด้านโทนี่ก็ไหวไหล่ไม่แคร์สายตาของคนเป็นพี่ “ผมก็ไม่ได้พูดผิด พี่ชอบแบบนี้จริงๆไม่ใช่หรือไง?”

 

 

“มาตรฐานผู้หญิงของพี่นี่สูงยิ่งกว่าตึกของบริษัทเสียอีกนะ” เบนเอ่ยแซวก่อนจะพรูลมหายใจ “ผมก็ชอบแบบที่พี่ชอบนะ แต่สมัยนี้หาสาวๆแบบนั้นยากเหลือเกินเชียว…จะว่าไปแล้ว…คลาร์กก็มีคุณสมบัติครบนะ แต่…ว้า…เขาดันเป็นผู้ชาย ถ้าเป็นผู้หญิงก็ดีน่ะสิ จะได้จีบมาเป็นแฟน ไม่ปล่อยมาให้ถึงพี่บรูซหรอก”

 

 

“เพ้อเจ้อ” จู่ๆบรูซก็โพล่งขึ้นมาเสียงเข้ม ใบหน้าตึงไปทันตา ทำเอาคนพูดสะดุ้งโหยงพลางกะพริบตาปริบๆ …ดวงตาสีเฮเซลของคุณชายใหญ่ตวัดมองน้องชายทั้งสองของตน ก่อนจะเบนสายตาไปโจมตีน้องชายคนเล็กอย่างเดียว “ลองไปพูดแบบนี้ต่อหน้าคลาร์กสิ สาบานได้ว่าเด็กนั่นต้องเอาไม้กวาดฟาดหน้านายแน่ๆ ทีหลังจะพูดอะไร หัดคิดก่อนพูดด้วยนะเบน” แล้วก็ลุกขึ้นก้าวฉับๆออกจากห้องอาหารไป

 

 

“ทำไมดูอาฆาตรุนแรงขนาดนี้” เบนพึมพำแบบใจหายวาบ ด้านโทนี่ก็ส่ายหน้าอย่างระอาเหนื่อยใจ สายตาทอดมองไปยังบานประตูซึ่งเป็นทิศทางที่พี่ชายเดินจากไปเมื่อครู่ก่อนจะเปรยขึ้นมา

 

 

“มันก็ไม่แน่หรอกนะเบน…บางที…หญิงหรือชายก็ไม่สำคัญ ขอแค่ใครสักคนที่มีคุณสมบัติต้องใจ เข้าถึง เข้าใจ แล้วทลายกำแพงน้ำแข็งนั่นลงได้อย่างสมบูรณ์ พี่ชายของพวกเราก็พร้อมที่จะเปิดใจรับคนคนนั้นเข้ามาอยู่แล้วล่ะ…”

 

 

 

 

TBC


สำหรับตอนนี้ คุณเวย์นพี่ใหญ่จะดูพูดค่อนข้างเยอะ ประโยคค่อนข้างยาวหน่อย/เพราะอยู่กันสามคนพี่น้องจะดูมีชีวิตชีวากว่า แล้วก็…คาร์ของทาเลียอาจจะห่างจากตัวจริงพอสมควร ถถถ/ตัวจริงนี่สวยดุ ให้ตบบรูซก็ยังได้–

ติชมได้ตามสะดวกเลยค่ะ ❤

Advertisements

9 thoughts on “Dawn of Us [4]

  1. เป็นฟินทิ้งท้ายปีเก่าที่ดีค่ะ ฮื้ออ เหมือนรอมานาน ชอบความแฝดจริงๆน้าโดยเฉพาะคู่นี้ชอบมากกกกก แม้เนื้อเรื่องจะยังไม่ถึงไหนแต่ชอบอ่านอะไรแบบนี้จังเลยค่ะ ชอบความแฝดสามเวลาอยู่พร้อมกันมีความกวนพิลึกๆ แง้ คลาร์กออกมาทำงานบ้านหลายตอนแล้วยังน่ารัก #ทีมอวยน้อง ;///; ปีเก่ากำลังผ่านไปขอให้ปีใหม่ที่กำลังจะเข้ามาเป็นปีที่ดีสำหรับคุณนะคะ แล้วเราจะเป็นกำลังใจให้ ❤

  2. ฟฟฟฟฟฟ อ่านฟิคส่งท้ายปีนี่มีความสุขจริงๆ เลยค่ะฟฟฟฟ ชอบความเข้าขากันของแต่ละแฝดมาก มีความแตกต่างแต่ลงตัว โทนี่นี่ก็ดูเจ้าบทเจ้ากลอนดีนะคะฟฟฟ ส่วนคุณชายใหญ่นี่ไหนบอกกินอิ่มแล้วพอน้องถามนี่กลับคำเชียวฟฟฟฟ น้องคลาร์กน่ารักทุกฉากที่ออกมาเลยฮือ คุณสมบัติครบเป็นแม่ศรีเรือนมาก.. /เค้าอยากได้— แอบชอบเวลาน้องเรียกบรูซว่าคุณชายใหญ่มากจริงๆ ค่ะฮื่อ ไม่รู้ทำไมแต่ว่ากร๊าวมากแงงฟฟฟฟฟฟฟขอบคุณสำหรับฟิคตอนใหม่ส่งท้ายปีค่ะฟฟฟฟฟ

  3. นี่ไงคะคุณชาย จีบเลย คุณสมบัติครบแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆแล้วนะ! ตอนแรกก็บอกว่าอิ่มพอเห็นคลาร์กทำเท่านั้นแหละ หิวก็ได้ แถมยังแอบมองตอนเค้าทำอาหารอีก คลาร์กน่ารักจริงๆ ทำไมอม่ศรีเรือนขนาดนี้~~~ ละลายส่งท้ายปีเลยค่ะ😍

  4. ตอนนี้เปิดมาด้วยความรจสึกหมั่นๆความหล่อเลือกได้ของคุณเวย์นชอบกล 555555 อ่านแล้วอึ้งจริงๆ เหมือนกินเยอะนะคะ แต่คุณเขาไม่อิ่ม สมแล้วที่เป็นแบทหมี ฟฟฟฟฟ (หลบแบททาแรง) เหมือนเป็นการชวนที่เหมือนชิ่งอย่างมีมารยาทชอบกล รู้ว่าสาวกินไม่เยอะ เลยชวนไปกินต่อ 55555
    ชอบตอนสามแฝดรวมตัวกัน น่ารักอ่ะ แวววว ฟฟฟฟ ยิ้มเลยตอนคุณชายใหญ่บอกอิ่มแล้ว แต่พอน้องถามว่าจะกินมั้ย จะได้ทำให้ บอกยังไม่กินไรมา หมั่นส้ายยยยย มีไปแอบมองเขาตอนแรก ตอนทำก็ยืนมอง ฮึ่ยๆๆๆ
    น้องคลาร์กให้ความรู้สึกไปอยู่ไหนก็เหมือนจะมีดอกไม้บานสะพรั่งเป็นแบ็กกราวน์ ฮฮฮฮฮ ตอนคุยกับน้องดิ๊กฟรุ้งฟริ้งมาก แงงงงงงง ไม่ทนนน
    ใช่ค่ะ..คุณสมบัติตรงก็จีบเลย หมั่นตอนทำเป็นว่าเบน หึๆๆ หึงก็บอก
    รอตอนต่อไปค่ะ…อยากรู้ว่าจะจีบหรือซึนต่อไป ฟฟฟฟ
    ปล.ชอบความเจ้าบทเจ้ากลอนของโทนี่ 5555
    ปลล.พี่ไม่ค่อยรู้สึกว่าเรื่องไม่ถึงไหนนะ อาจจะเพราะพี่ชอบอ่านแนวค่อยๆเป็นค่อยๆไปแบบนี้ก็ไม่รู้ ;–;

    • โทนี่ร้ายกาจ แง 55555 คาร์ป๋าเบนนี่กินเก่งทุกคนเลย–/โดนตบด้วยถาดพิซซ่า สงสารป๋าเบนที่โดนพี่ดุโดยที่ตัวเองไม่รู้สาเหตุ ถถถ
      จริงๆก็ชอบสำตล์ค่อยเป็นค่อยไปนะคะ แต่จะพยายามไม่ให้มันยืดดึ๋งๆเกินไปค่ะฟฟฟ

  5. รออ่านตอน 5 อยู่นะยัยหนู มาต่อไวๆหละ เป็นกำลังใจให้เธอเสมอ : )

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s