Once Upon a Hogwarts [4]

Title : Once Upon a Hogwarts [4]

Pairing : Bruce W. & Tony M. & Ben A./Clark K. & Napoleon S. & Henry C.

Note : AU Hogwarts, No superheroes


.

e68eb15f7e78353df8b0f3eec45845ca

.

 

การเริ่มต้นชีวิตการเรียนของคลาร์ก เคนท์ในฮอกวอตส์ไม่แย่เท่าไรนัก

 

 

ณ ตอนนี้ คลาร์กยังไม่พบวิชาเรียนที่เขาไม่ชอบ ศาสตราจารย์ทุกคนดูใจดีและเป็นกันเองกับนักเรียน ทำให้เขารู้สึกมีแรงจูงใจในการเรียนมากพอสมควร ซึ่งต่างจากพี่ชายฝาแฝดคนโตของตนที่กาหัววิชาเวทมนตร์คาถาไว้เป็นวิชาต้องห้ามตั้งแต่คาบแรกเสียแล้ว

 

 

เช้าวันพฤหัสมาถึงในที่สุด แป๊บๆก็ใกล้ครบอาทิตย์แรกของการเปิดเทอมแล้ว คลาร์กตื่นแต่เช้ามาทำธุระส่วนตัวพร้อมกับแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินลงจากหอกริฟฟินดอร์แล้วตรงไปยังห้องเรียนวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืด เมื่อมาถึงก็พบว่าเด็กนักเรียนบ้านสลิธีรินมานั่งจับจองโต๊ะกันแทบจะครบทุกคนแล้ว …ว่องไวอย่างน่าประหลาดเลยทีเดียว

 

 

เด็กชายจากบ้านกริฟฟินดอร์เลือกที่นั่งของตนเองบ้าง มือเล็กวางตำรากับสมุดจดและปากกาขนนกไว้บนโต๊ะก่อนจะค่อยๆนั่งลง สักพักก็มีคนมานั่งปุข้างๆ…นโปเลียน พี่ชายฝาแฝดคนโตนั่นเอง

 

 

“หวัดดีตอนเช้าน้องเล็ก เมื่อคืนหลับสบายดีไหม?” นโปเลียนถามด้วยรอยยิ้มกว้าง คลาร์กก็พยักหน้าแล้วยิ้มสไตล์เด็กเรียบร้อยกลับไปบ้างพร้อมกับเอ่ยแซว “หลับสบายดีพี่แนป …วันนี้พี่ตื่นเช้าดีนะเนี่ย ต่างกับตอนเรียนวิชาเวทมนตร์คาถาสุดๆเลยนะ”

 

 

คนตื่นเช้าทำสีหน้าปุเลี่ยน “ไม่เอาดิคลาร์ก ไม่พูดถึงวิชานั้น พูดทีไรหงุดหงิดทุกที…ก็คนมันง่วงนี่นา แล้วก็นะ…ถ้าฉันสายวิชานี้นี่คงโดนฆ่าเลยแหละจะบอกให้” คลาร์กขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินคำกล่าวของพี่ชาย

 

 

“ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?”

 

 

“ก็ใช่น่ะสิ ก็รู้ๆกันอยู่ว่าใครเป็นอาจารย์สอน…อาจารย์ประจำบ้านฉันไงน้องรัก มาสายนี่คงโดนเม้งแตกแน่ๆ” พูดจบก็ทำท่าขนลุก เขาเคยได้ยินแต่ชื่อเสียงเรียงนามและความโด่งดังของอาจารย์ แต่จากคำบอกเล่าของโลกิ ลาฟฟี่ซัน พรีเฟ็คประจำบ้านสลิธีรินที่กล่าวว่าศาสตราจารย์ท่านนี้ดุยังกับเสือ แถมยังเคร่งระเบียบมากๆ มันก็ทำให้กลัวไปก่อนหน้าแล้วทั้งที่ยังไม่ได้เจอกัน

 

 

ไม่นานนักนาฬิกาก็ตีบอกเวลาเรียนคาบแรก เสียงประตูถูกเปิดดังขึ้นพร้อมกับการมาของอาจารย์ผู้รับผิดชอบรายวิชา เหล่าปีหนึ่งในห้องนั่งนิ่งเงียบกริบ ด้วยสัมผัสได้ถึงแรงกดดันและความทะมึนจากร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิท

 

 

ศาสตราจารย์บรูซ เวย์น อาจารย์ผู้สอนวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืด ควบตำแหน่งอาจารย์ประจำบ้านสลิธีริน น้อยคนนักที่จะไม่รู้จักชายผู้เป็นเจ้าของใบหน้าไร้อารมณ์คนนี้ เนื่องจากเจ้าตัวเป็นผู้นำตระกูลเวย์นคนปัจจุบัน ตระกูลสายเลือดบริสุทธิ์ที่ทรงอิทธิพลอย่างกว้างขวาง และยังเป็นอดีตมือปราบมารที่เก่งกาจที่สุดคนหนึ่งของกระทรวงเวทมนตร์ ผู้เป็นหนึ่งในแนวหน้านำทีมเข้าต่อสู้กับฝ่ายมืดที่แผลงฤทธิ์เมื่อสิบเอ็ดปีก่อน

 

 

“ก่อนจะเริ่มสอน ฉันอยากจะพูดอะไรกับพวกเธอสักหน่อย…” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะดุๆดังขึ้น ดวงตากวาดมองเหล่าเด็กปีหนึ่งภายในห้อง “การที่พวกเธอได้เข้ามาเพื่อเรียนหนังสือ นั่นหมายความว่าพวกเธอยังไม่เข้าใจถ่องแท้ในเรื่องนั้นๆ และจำเป็นต้องได้รับการสอนเพื่อทำความเข้าใจมัน…หากใครทะนงตน ทำตัวอวดดีว่ารู้วิชามากมายนัก ขอบอกเลยว่านั่นเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาดอย่างที่สุด และฉันก็ไม่ต้องการเห็นพฤติกรรมนี้ในวิชาของฉันด้วย”

 

 

เด็กนักเรียนพากันกลืนน้ำลายเอื้อก ระหว่างนั้นสายตาของคนพูดก็ไปสะดุดกับนักเรียนคนหนึ่งที่เป็นเพียงหนึ่งเดียวในห้องที่ไม่ได้มองหน้าตน

 

 

“เข้าใจไหมคุณเคนท์? หรือต้องให้ฉันทวนอีกรอบ” คลาร์กสะดุ้งโหยงแล้วเบนสายตากลับมาสบกับอาจารย์ด้านหน้าห้องทันที

 

 

“เธอคงคิดว่าตัวเองเข้าใจทุกอย่างดีแล้วถึงได้นั่งเหม่อมองไปทางอื่น ไม่สนใจสิ่งที่ฉันพูดสินะ”

 

 

เด็กชายรีบตอบเสียงตะกุกตะกัก “ผ…ผมเปล่านะฮะศาสตราจารย์ ผมนั่งฟังศาสตราจารย์พู—”

 

 

“หักกริฟฟินดอร์ห้าแต้ม สำหรับพฤติกรรมอวดดีของเธอ…ทุกคนเปิดหนังสือไปที่หน้าห้า เราจะมาเริ่มเรียนบทแรกกัน” ศาสตราจารย์เวย์นเอ่ยหักคะแนนบ้านแล้วเริ่มการสอน…คลาร์กหน้าเสียทันทีเมื่อพบว่าเขาเป็นคนที่ทำให้บ้านต้องโดนหักคะแนน และนั่นทำให้เด็กชายเครียดและกังวลจนเกือบไม่มีสมาธิในการเรียน

 

 

เหมือนโชคชะตากลั่นแกล้งไม่เลิก คลาร์กคือคนที่โดนถามในชั้นเรียนมากที่สุด แย่กว่านั้นก็คือศาสตราจารย์เวย์นมักจะถามคำถามที่รู้อยู่ว่าเขายังไม่ได้เรียน ไม่ก็คำถามที่นอกเหนือจากบทเรียน ซึ่งแน่นอนว่าคลาร์กตอบไม่ได้ และก็มักจะได้ถ้อยคำตำหนิเสียดสีกลับมาทุกรอบ

 

 

เด็กชายไม่มีความสุขในการเรียนวิชานี้เลยแม้แต่นิดเดียว คาบแรกยังขนาดนี้ ไม่ต้องคิดเลยว่าคาบถัดๆไปจะขนาดไหน … และแล้วคาบวิชาอันยาวนานในความรู้สึกของคลาร์กก็จบลง เด็กชายเก็บของแล้วลุกเดินออกมาจากห้องพร้อมเพื่อนๆด้วยใบหน้าเศร้าๆ

 

 

“คลาร์ก นายโอเคไหมเนี่ย..?” โลอิสเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง มือก็ลูบหลังปลอบเพื่อนของตนที่ทำหน้าเหมือนใกล้จะร้องไห้อยู่รอมร่อ

 

 

“ไม่ไหวแฮะ ทำไมดุขนาดนั้น จริงๆนายตอบไม่ได้ก็ไม่เห็นแปลกเลย ก็เรายังไม่ได้เรียนเรื่องที่เขาถามนี่นา” จิมมี่อดบ่นออกมาไม่ได้ แต่ก็ไม่ช่วยให้คนฟังรู้สึกดีขึ้นเท่าไหร่ ในตอนนั้นไหล่เล็กก็ถูกชนจากด้านหลังแล้วตามมาด้วยร่างที่วิ่งผ่ากลางระหว่างตนกับจิมมี่

 

 

“เฮ้ ระวังหน่อยเจ้าขี้แพ้ ฮะๆ” เล็กซ์ ลูเธอร์เอ่ยเยาะหยันแล้ววิ่งจากไป โลอิสทำท่าจะปาตำราใส่เล็กซ์เสียให้ได้

 

 

“เจ้าบ้านั่น แย่ชะมัด…คลาร์ก ไม่ต้องไปสนใจลูเธอร์หรอกนะ จำไว้ นายไม่ได้ทำอะไรผิด เลิกเศร้าได้แล้วนะคลาร์ก” เด็กหญิงผมจินเจอร์กล่าวเสียงหนักแน่นพลางบีบบ่าคลาร์กเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ ก่อนจะเปลี่ยนมาจูงมือพาไปเรียนวิชาอื่นต่อ

 

 

แม้บรรดาเพื่อนๆจะช่วยกันปลอบพร้อมทั้งบอกว่าไม่มีใครโกรธที่โดนหักคะแนนบ้าน คลาร์กก็ยังเครียดอยู่ดี ช่วงพักกลางวันหลังจากกินข้าวเสร็จ เด็กชายก็ลุกจากโต๊ะไปเข้าห้องน้ำ เมื่อมาถึงก็เดินเข้าไปในห้องน้ำห้องหนึ่ง ปิดประตูปิดฝาชักโครกแล้วนั่งลง ก่อนจะเริ่มร้องไห้ออกมา

 

 

เขาไม่ชอบตัวเองก็ตรงนี้…ตรงที่เป็นคนเครียดง่าย และค่อนข้างขี้กังวล คิดมาก ต่างจากนโปเลียนและเฮนรี่ที่ดูสบายๆ แม้เครียดก็ปล่อยวางได้เร็วกว่า แถมไม่คิดมากเท่าไหร่ด้วย

 

 

สักพักก็มีเสียงร้องดังขึ้นมาจากด้านบน เด็กชายเงยหน้าจากฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยน้ำตา มองขึ้นไปด้านบนก็พบค้างคาวตัวขนาดกลางตัวหนึ่งกำลังเกาะขอบประตูอยู่ มันกางปีกออกแล้วร่อนลงมาบนตักของเด็กชาย จากนั้นก็หุบปีกพลางทำจมูกฟุดฟิด

 

 

“มาจากไหนเนี่ยเรา…” เสียงเล็กพึมพำถามขณะใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามขนสีน้ำตาลของสัตว์ตรงหน้า ขนค้างคาวตัวนี้ทำไมนุ่มจัง…?

 

 

เจ้านกมีหู หนูมีปีกทำหน้าเคลิ้มแล้วเตาะแตะเข้ามาซุกเสื้อคลุมสีดำแดงของคลาร์ก คลาร์กเห็นดังนั้นก็ยิ้มบาง “มาปลอบฉันเหรอ…ขอบคุณนะ” มือน้อยๆช้อนร่างสีน้ำตาลขึ้นมาไว้แนบอก มือก็ลูบลำตัวและปีกสีเข้มอย่างอ่อนโยน

 

 

“วันนี้โชคไม่ดีเลย…” นักเรียนจากบ้านกริฟฟินดอร์เกริ่นขึ้นมา “ฉันเรียนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดกับศาสตราจารย์เวย์น เขาดุมากเลย ชอบถามคำถามที่ฉันไม่รู้ พอตอบไม่ได้ก็ตำหนิ…” น้ำเสียงดูหม่นเศร้า แต่เด็กชายก็ยังเอ่ยต่อราวกับเจ้าค้างคาวนั้นสามารถเข้าใจภาษามนุษย์ได้

 

 

“แถมฉันเป็นคนที่ทำให้บ้านโดนหักคะแนนด้วย…ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ แต่ศาสตราจารย์ไม่ฟังฉันอธิบายเลย จริงๆฉันตั้งใจฟังเขาพูดมากนะ…” มาถึงตรงนี้ น้ำตาที่หยุดไหลไปได้สักพักก็เริ่มปริ่มออกมาอีก

 

 

“ฉัน..ฉันจะเรียนวิชานี้รอดจนจบไหม แค่คาบแรกฉันก็จะไม่ไหวแล้ว…ศาสตราจารย์ต้องเกลียดขี้หน้าฉันมากแน่ๆเลย ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี ฮึก” คลาร์กสะอื้นฮัก ด้านเจ้าค้างคาวก็ตีปีกสองสามทีแล้วค่อยๆไต่ขึ้นมาตามแขนก่อนจะมาหยุดที่หัวไหล่ พยายามเอื้อมปลายปีกมาแตะๆน้ำตาตรงขอบตาของเด็กชาย

 

 

คลาร์กร้องไห้อยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็สงบลงได้ มืดปาดคราบน้ำตาออกจากแก้ม ใบหน้ากลมหันไปหาเจ้าตัวขนนุ่มที่เกาะไหล่มองตาแป๋ว ริมฝีปากสีอ่อนเริ่มคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง

 

 

“ฉันดีขึ้นแล้ว…ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนกันนะเจ้าตัวน้อย จริงๆก็ไม่น้อยนะเนี่ย ตัวใหญ่เชียว” เอ่ยพลางบีบพุงกลมของค้างคาวเล่น ร่างสีน้ำตาลก็ร้องแอร้กเบาๆ “ยังไงก็ต้องสู้ต่อไปสินะ…เอาเถอะ ฉันจะพยายามเครียดให้น้อยลงกว่านี้ละกัน”

 

 

กล่าวจบก็ลุกขึ้นเปิดประตูเดินออกมา…ป่านนี้โลอิสกับจิมมี่คงห่วงแย่แล้วว่าทำไมเขาถึงเข้าห้องน้ำนาน

 

 

“นายคงมาจากโรงเลี้ยงของนักเรียน เดี๋ยวฉันจะพาไปส่— อ้าว เฮ้! เดี๋ยวสิ” คลาร์กอาสาจะพาไปส่ง แต่ไม่ทันพูดจบ เจ้าค้างคาวก็กระโจนลงจากไหล่เล็ก กางปีกบินหายไปจากคลองสายตา …เด็กชายเลิกคิ้วมองอย่างฉงน ก่อนจะหันกลับมาแล้วเดินไปอีกทางเพื่อกลับไปหาเพื่อนๆที่ห้องโถงใหญ่

 

 

จึงไม่ทันเห็นว่ามีสายตาสองคู่มองตามจนร่างเล็กลับสายตาไป

 

 

“เป็นแรกพบที่น่าประทับใจเหลือเกินเชียวล่ะ”

 

 

“เงียบน่า นายก็ดุเด็กเหมือนกัน”

 

 

“แต่ก็ไม่ได้โหดยังกับงูบาซิลิสก์เท่าพี่ละกันน่ะ”

 

 

คนถูกแขวะถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

 

รับมือกับพวกชั่วร้ายยังจะง่ายกว่ารับมือกับความรู้สึกตัวเองเสียอีก…

.

.

.

.

TBC


ถือซะว่าเป็นตอนที่ลงแก้บนละกันค่ะ–/ผิด เดี๋ยวฟิคแก้บนจะตามมาทีหลังค่ะ 5555

ในที่สุดก็เปิดตัวศาสตราจารย์ครบสามคนแล้ว ดีใจ y v y

ติชมได้ตามสะดวกเลยนะคะ  ❤

 

Advertisements

14 thoughts on “Once Upon a Hogwarts [4]

  1. ว๊ายยยยย ร้ายกาจฟฟฟฟฟฟฟฟ คุณเวย์นดุจริงดุยิ่งกว่าหม—- เสือ มาทำให้คลาร์กร้องไห้ทำไม โถ่ววว แต่ถึงยังไงก็ร้ายกาจอยู่ดี5555555 #ทำไมงง

  2. ขนาดคนแบบแนปยังกลัว ทำให้พอจะเดาได้ว่าศ.เวย์นคนโตไม่ธรรมดาตั้งแต่ยังไม่โผล่ตัวเป็นๆออกมา 5555555 ไหนจะเด็กสลิธีรินมานั่งเต็มห้องตั้งแต่ยังไม่เริ่มคาบ 5555 ยิ้มเลยตอนแนปพูดถึงพรีเฟ็ค ช่างเหมาะสมเหลือเกินน้องข้า*เสียงพี่ท้อ*
    น้องคลาร์กน่ารักน่าอุ้มมาก ฟฟฟฟ ฮืออออ รู้สึกนุ่มนวล น่าทะนุถนอมสุดไรสุด ;–; จึงโกรธมาก ที่ขุ่นเวร เอ๊ย เวย์น ทำตัวใจร้ายกับน้องแบบนั้น ฮือออ ศาตราจ้านนน
    น้องน่าสงสารมาก รู้สึกผิดมากสินะ ที่ทำให้บ้านโดนหักคะแนน โดนตลอดคาบ สุดท้ายไม่ไหวแล้ว หลบไปร้องไห้ในห้องน้ำ ฮือออ 😭 ค้างคาวตัวเนียนๆนั้น…ไม่รู้เลยว่าใคร หึๆๆ ขำเบาๆตอนถูกหยิกพุง 555555555555555555 โอยย จี้อ่ะ
    ชอบฉากปิดท้ายมาก ศาสตราจารย์คนเก่งปราบมารมาเยอะ สุดท้ายมาแพ้ให้เด็กน้อยคนเดียว(รึเปล่า) อีกคนนี่ใช่ศ.เมนเดซ มั้ย รวมมิตรสายซึนจริงๆ ฟฟฟฟ
    เปิดตัวมาครบ รู้สึกเบนรี่จะมีความประทับใจแรกพบสุดแล้ว 5555 รอตอนต่อไปนะครัซน้องดิว ฮือออ น่ารักและดีต่อใจมาก 😍

    • ตอนเป็นเป็นค้างคาวดันมีพุง 55555 ดีใจที่ชอบนะคะฟฟฟฟ เม้นท์ยาวอ่านแล้วสะใจมากค่ะพี่ ฟฟฟฟ

  3. นุ้งคลาร์กกกกก น่ารักเกินไปแล้ว ทำไมคุณเวย์นดุขนาดนี้ สงสารน้องTT น้องเพิ่งมาใหม่ สงสารเด็กหน่อยสิ😅😅

  4. โอ้ยยยยยยย คือตามมาหลายตอนชอบคู่นี้มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกเลยค่ะ ชอบความจำเลยรักและความซึนของศ.เวย์น ฮื้ออ ถูกใจแต่ไม่กล้ารุกเลยต้องแกล้ง โถ… มือปราบมาร แต่ดูคลาร์กก็น่าแกล้งให้ร้องอ่ะ ในส่วนนี้ก็เข้าใจศ.เวย์นมากๆ แต่จะทำให้น้องร้องไห้ตลอดไม่ได้นะคะ … ตลกตรงปลอมตัวเป็นค้างคาวพุงโตไปโอ๋น้อง น่าเอ็นมากคู่นี้ ชอบมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ >3

    • ถ้ารุกตอนนี้ได้เดินเข้าอัซคาบันข้อหาพรากผู้เยาว์แน่นอนค่ะ—/มีแต่คนอยากแกล้งให้คลาร์กร้องไห้ ทำไม แง 5555 ดีใจที่ชอบนะคะะ ❤

  5. ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ คุณเวย์นทำไมโหดกับน้องแบบนี้นะ ขนาดตัวแสบอย่างแนปยังขยาด น้องคลาร์กจะเหลือหรอคะ ถถถถถถถถถ น้องน่าเอ็นดูมากเลยแงงง อยากไปกอดปลอบเหลือเกินลูก ไม่ร้องนะคะคนดี ฮือออออ แนปคลาร์กเจอกันคาบแรกชะตากรรมไม่ต่างกันเลยค่ะ ถถถถถถ คุณเวย์นก็พูดร้ายกับน้องแล้วปลอมตัวมาปลอบทีหลังนี่ตบหัวแล้วลูบหลังชัดๆ เลยถถถถถถ รอตอนต่อไปก่ะ น้องน่ารักมาก ขออยู่ทีมน้องฟฟฟฟ

    • แนปยังดีกว่าตรงที่ตัวเองกล้าฮึ่มฮั่มกลับ แต่น้องชายนี่กลัว ศจ. แย่แล้ว ฮฮฮฮ

  6. แอร๊ยยยยยย ศาสตราจารย์เวย์นไปรู้ได้ไงคะว่าน้องคลาร์กไปร้องไห้อยู่ในห้องน่ำ นี่แอบสต็อล์กน้องหรอ 5555555 แถมยังแอบเนียนแปลงเป็นค้างคาวไปปลอบอีก ถถถถถถ พอเป็นค้างคาวแล้วทำตัวนารักเชียว ทีตอนเป็นคน— สมน้ำหน้า โดนหยิกพุงเลย ไปดุน้องคลาร์กดีนัก ฟฟฟฟฟ เอ๊ะหรือว่าค้างคาวคือเบน? ใน3คนนี้ เบนคงปกติสุดแล้ว อย่างน้อยคงไม่ไปหาเรื่องดุเด็กที่ชอบแน่ สอนพี่ๆบ้างนะคะ ถถถถถ ที่แน่ๆทั้งสามคนจูงมือกันเข้าอัซคาบันเถอะค่ะ ปิ๊งเด็กตั้งแ่แรกพบแบบนี้—

  7. ตอนโดนหักคะแนนนี่ รู้สึกเหมือนไปนั่งดูเหตุการณือยู่ตรงนั้นละโดนเองอะ มีความคิดสวนมาแบบ อะไรนะ ศจ. ไหนพูดใหม่ซิ? =_=!! อยู่ดีๆโดนหักแต้มยังไม่ทันทำไรเลนด้วยซ้ามมมม /ตีตำราอย่างบ้าคลั่ง ดุแบบโคตรโหด สัมผัสได้ถึงบรรยากาศเย็นเยียบในห้องตลอดชั่วโมง อะไรมันจะต้องดุเบอร์น้านนนนน สงสารคลาร์ก ทนได้ไงทั้งชั่วโมง เป็นนี่คงบ่อน้ำตาแตกไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงแรกไม่ก็นั่งข่มอารมณ์ บอกตัวเองให้สงบจิตสงบใจไม่ไฝว้กะ ศจ. #หัวร้อน 5555555

    ตอนแปลงเป็นค้างคาว /หรือส่งค้างคาวมา(?) เกาะอยู่ด้วยนี่แบบ… ศ๗ ถ้ำมองเด็กหรอคะ!! สตอล์คเกอร์หรอ!! ไปดุเขาละก็ตามเขาเข้าห้องน้ำไปเง้ โอ๊ย ยอมใจ555 แต่ตอนเป็นค้างคาวต้องน่ารักแน่ๆ ว่าแต่บอนไหวหรอคะ นึกว่าหนักพุ— /แบททาแรงข้ามเรื่องมาปักหัว

    แต่ตอนสุดท้ายที่กลายเป็นว่ายืนคุยกะโทนี่นี่แบรบบบบบ อ่ออออออ อ๋ออออหรอคะะะะ อ๋อหรออออ คือตะทดสอบความอึดฝึกความอดทนหรือไงคะ จะเป็นแฟนเวย์น ความอดทนต้องสูง ถูกมะ555555 เพราะทำไรให้ชวนกดดันและปวดหัวตลอดๆ ถถถถ. ขนาดแนปปากร้ายๆยังไม่กล้าหือ ยอมล๊าวววว

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s