Once Upon a Hogwarts [3]

Title : Once Upon a Hogwarts [3]

Pairing : Bruce W. & Tony M. & Ben A./Clark K. & Napoleon S. & Henry C.

Note : AU Hogwarts, No superheroes


.

e68eb15f7e78353df8b0f3eec45845ca

.

“เมี้ยววว” เสียงแมวร้องหง่าวดังข้างหู ปลุกให้ร่างเล็กที่นอนหลับสบายอยู่ต้องตื่นขึ้นมา

 

 

“อะไรของนายเนี่ยคาลเดอร์?” นโปเลียน โซโลเอ่ยด้วยน้ำเสียงง่วงงุน ตายังไม่ลืมเต็มที่…เจ้าเหมียวรัสเซียนบลูก็ไม่หยุดร้องแถมยังยกอุ้งตบๆที่นาฬิกาปลุกหัวเตียงอีก มือเล็กจึงเอื้อมไปหยิบมาดู

 

 

“ร้องอะไรแต่เช้— เฮ้ย ไม่เช้าแล้วนี่!”

 

 

นี่มันเลยคาบแรกมาครึ่งชั่วโมงแล้ว!

 

 

ความง่วงเมื่อครู่หายวับไปทันทีและแทนที่ด้วยความกระวนกระวาย เด็กชายรีบพุ่งออกจากเตียงไปอาบน้ำอาบท่าแต่งตัวอย่างรวดเร็ว…ตาย ตาย สายตั้งแต่วันแรก คาบแรก เยี่ยม…ชีวิตใหม่ดี๊ดีตั้งแต่วันแรกเลยให้ตายเถอะ

 

 

ด้วยความเร่งรีบทำให้นโปเลียนวิ่งออกจากหอพักขึ้นมายังห้องเรียนทั้งที่ยังแต่งตัวไม่เสร็จเรียบร้อยดีเท่าไรนักแถมยังเกือบลืมตำรากับขนนกซึ่งจำเป็นต้องใช้ในคาบเช้านี้อีก ร่างเล็กของนักเรียนใหม่จากบ้านสลิธีรินวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าประตูห้องเรียนวิชาเวทมนตร์คาถา หยุดพักครู่หนึ่งเพื่อสูดออกซิเจนเข้าปอดก่อนจะยกมือเคาะประตูเบาๆแล้วเปิดเข้าไป

 

 

ทุกสายตาในห้องเรียนจับจ้องมาที่เขาเป็นจุดเดียว

 

 

โดดเด่นซะไม่มีล่ะ

 

 

“…สายตั้งแต่วันแรกและคาบแรกของการเรียน ไม่มาตอนอีกสิบนาทีหมดคาบเลยล่ะคุณโซโล” น้ำเสียงเรียบๆแต่ดูประชดประชันอย่างชัดเจนของศาสตราจารย์โทนี่ เมนเดซ เวย์น ดังขึ้น เขาคืออาจารย์ผู้รับผิดชอบวิชานี้ และยังเป็นอาจารย์ประจำบ้านเรเวนคลอด้วย

 

 

ก็ไม่ได้สายอะไรใหญ่โตสักหน่อย…แค่ 45 นาทีเอง…

 

 

นโปเลียนคิดในใจอย่างหงุดหงิด

 

 

“หักสลิธีรินห้าแต้ม วันหลังหัดตื่นให้ทันเวลา ไม่ก็ให้เพื่อนของเธอช่วยปลุกถ้าตั้งใจว่าจะไม่ตื่นเอง” การหักคะแนนครั้งแรกเริ่มขึ้นและตามมาด้วยประโยคเหน็บแหนม ชวนให้เด็กนักเรียนคนฟังหงุดหงิดเป็นเท่าตัว นโปเลียนไม่แม้แต่จะกล่าวขอโทษใดๆทั้งสิ้น สองเท้าก้าวฉับๆไปนั่งข้างรูมเมทของตน

 

 

“พวกเธอลองฝึกร่ายคาถาอีกที พยายามตั้งสมาธิ จิตจดจ่ออยู่กับวัตถุตรงหน้าและคำร่าย ขยับไม้กายสิทธิ์ตามที่ฉันบอกไปเมื่อกี้…สำหรับใครที่มาสาย ก็ให้ไปฟังคำอธิบายจากเพื่อนตัวเองแทน เพราะฉันจะไม่ทวนซ้ำ” นั่น…จิกกัดอีกแล้ว นโปเลียนรู้สึกไม่ถูกชะตากับอาจารย์คนนี้จริงๆ

 

 

หน้าหนวดเคราหนาอย่างกับนักโทษอัซคาบัน…แล้วนั่นอะไร ผมหน้าม้าด้วย? คิดว่าตัวเองยังเด็กหรือไง ไว้หน้าม้าฟูๆน่ะ

 

 

เด็กชายค่อนขอดในใจ

 

 

“เอาเวลานินทาไปฝึกร่ายคาถาดีไหมคุณโซโล?” เสียงดุๆของศาสตราจารย์เมนเดซดังขึ้นอีกครั้ง นโปเลียนสะดุ้งโหยง…เมื่อกี้คิดในใจนะ! ทำไม…

 

 

เด็กชายกระพริบตาปริบๆแล้วหน้ามุ่ยกว่าเดิม แก้มกลมแดงนิดๆด้วยความกระดากอายที่ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากเพื่อนร่วมชั้น แต่เจ้าตัวก็พยายามไม่สนใจ หันไปหาเรื่องบ่นคนข้างๆแทน “ทำไมไม่ปลุกฉันเลยอิลยา”

 

 

อิลยา เคอร์ยาคิน เด็กชายตัวสูงหน้าดุ รูมเมทของนโปเลียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ฉันปลุกแล้ว เมทคนอื่นก็ช่วยกันปลุกแต่นายไม่ยอมตื่น คนอะไรหลับเหมือนตาย” นโปเลียนพ่นลมหายใจอย่างขัดใจ “ก็คนมันง่วงนี่…ช่างเถอะ แล้วตาลุงเขาสอนอะไรบ้างแล้วล่ะ?”

 

 

“นายควรจะเรียกศาสตราจารย์เขาดีๆถ้าไม่อยากให้บ้านเราโดนหักคะแนนอีก” อิลยาตำหนิเสียงดุ “ก็สอนทฤษฎีนิดหน่อย แล้วก็สอนคาถายกสิ่งของให้ลอยได้…แบบนี้” เว้นจังหวะไปแล้วกระชับไม้กายสิทธิ์ของตน ชี้ไปที่ขนนกบนโต๊ะแล้วโบกไม้เล็กน้อย “วิงการ์เดียม เลวีโอซ่า”

 

 

ขนนกของอิลยาไม่ขยับเขยื้อนใดๆทั้งสิ้น เด็กชายถอนหายใจเฮือกอีกครั้ง ข้อเท็จจริงก็คือตั้งแต่เริ่มฝึกร่ายในคาบ ยังไม่มีนักเรียนคนใดในห้องร่ายคาถานี้ได้สำเร็จเลยสักคน

 

 

“โธ่เอ๊ย นึกว่าของยาก…” คนเพิ่งมาถึงส่งเสียง เฮอะ ในลำคอ ขณะที่ดวงตาสีฟ้าสวยเหลือบมองอาจารย์ผู้สอน ก่อนจะเบนสายตาไปยังโต๊ะฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นที่นั่งของนักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์ เด็กชายส่งยิ้มทักทายฝาแฝดน้องเล็กของตนที่ยิ้มแห้งๆทักทายกลับมาเนื่องจากเจ้าตัวยังเสกขนนกให้ลอยไม่ได้เลย

 

 

นโปเลียนหยิบไม้กายสิทธิ์ของตนออกมา ขยับโบกเล็กน้อยแล้วร่ายคาถา

 

 

“วิงการ์เดียม เลวีโอซ่า” ทันใดนั้นขนนกของนโปเลียนก็ค่อยๆลอยขึ้นสูง เรียกความสนใจจากเพื่อนร่วมชั้นทุกคนได้เป็นอย่างดี

 

 

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ…เด็กสลิธีรินผู้มาสายที่สุดในห้องกลับเป็นคนแรกที่ร่ายคาถาสำเร็จ

 

 

เด็กชายส่งสายตาเยาะเย้ยไปยังคนคุมชั้นเรียน ศาสตราจารย์เมนเดซทอดมองมาด้วยความพิศวงก่อนจะหรี่ตาลงมองดุๆแล้วเอ่ยว่า

 

 

“สิบแต้มสำหรับสลิธีริน”

 

 

บรรดาปีหนึ่งจากบ้านสลิธีรินร้องเฮเบาๆด้วยความดีใจ ด้านฮีโร่ของบ้านก็อดขำกับหน้าตาพิลึกๆของศาสตราจารย์ไม่ได้ ใครกันน้าที่เมื่อกี้เพิ่งหักคะแนนเขาไปหยกๆ สุดท้ายก็ต้องมาให้คะแนนอยู่ดี

 

 

“นายมันร้ายกาจชะมัด ทำบ้านโดนหักแต้มแต่ก็ยังหามาคืนให้ได้” เกเบรียล เทลเลอร์ เด็กหญิงเพื่อนร่วมบ้านของนโปเลียนซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังเอ่ยขึ้นมา คนร้ายกาจจึงหันไปขยิบตาให้ “วางใจเถอะน่า ฉันไม่หาเรื่องเดือดร้อนมาให้บ้านเราหรอก”

 

 

“เฮอะ ก็แค่ฟลุคเสกได้เท่านั้นแหละนะ…คนเราใช่จะโชคเข้าข้างแบบนี้ทุกครั้งซะเมื่อไหร่ เธอว่าอย่างนั้นไหมเมอร์ซี่?” เสียงเล็กที่ส่อแววเหยียดหยันดังขึ้นเรียกให้คนถูกพาดพิงหันขวับไปมอง

 

 

เล็กซ์ ลูเธอร์ ลูกชายคนโตของอเล็กซานเดอร์ ลูเธอร์ พ่อของเล็กซ์เป็นหนึ่งในคณะกรรมการผู้มีอิทธิพลในกระทรวงเวทมนตร์ เป็นที่รู้กันว่าตระกูลลูเธอร์นั้นเป็นพ่อมดแม่มดสายเลือดบริสุทธิ์ แถมยังถูดคัดให้มาอยู่บ้านสลิธีรินเกือบทุกรุ่น จึงไม่เป็นที่แปลกใจเลยว่าคนตระกูลนี้จะพกความเย่อหยิ่งและทะนงในสายเลือดของตัวเองมาอย่างเต็มเปี่ยม นอกจากนั้นยังชอบเหยียดชาวบ้านชาวช่องเขาอีกต่างหาก

 

 

“เงียบไปเลยลูเธอร์” เกเบรียลกล่าวเสียงดุแล้วหันมาหานโปเลียน “อย่าไปสนใจหมอนั่นเลย…ก็รู้ๆกันอยู่ว่าเป็นยังไง…แบบนี้กันทั้งบ้าน” ประโยคสุดท้ายกระซิบเบาๆ เด็กหญิงดูไม่ชอบใจเท่าไรนัก…นับว่าเป็นกรณีหายากสำหรับการไม่ชอบหน้ากันภายในบ้าน เพราะปกตินักเรียกมักจะเขม่นเพื่อนต่างบ้านมากกว่า

 

 

แต่คนโดนพาดพิงโดยตรงกลับไม่เดือดดาลอะไรเท่าไรนัก แถมยังย้อนเล็กซ์กลับไปอีก “ก็เผอิญว่าฉันมันคนโชคเข้าข้างบ่อยซะด้วยสิลูเธอร์ เฮ้อ อยากไม่มีโชคกับเขาบ้างนะ แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าใจซะเลย แย่จัง”

 

 

“ร่ายคาถาได้แล้วก็ฝึกฝนให้ชำนาญสิคุณโซโล ไม่ใช่ไปกวนเพื่อน กรุณามีมารยาทในห้องเรียนหน่อย”

 

 

คนที่เพิ่งบอกว่าตัวเองมีโชครู้สึกเหมือนหน้าแตกดังเพล้ง เด็กชายกัดฟันกรอดแล้วเบนสายตากลับมาสบกับศาสตราจารย์ผู้สอนอย่างไม่เกรงกลัวว่าจะโดนหักคะแนนบ้าน โดยมีเสียงหัวเราะเบาๆอย่างสะใจของเล็กซ์ ลูเธอร์ดังอยู่ข้างหลัง

 

 

อะไรๆก็ดุ อะไรๆก็บ่น…ตาลุงเมนเดซ! แล้วทำไมต้องเจาะจงที่เขาคนเดียวด้วย!

 

 

นโปเลียนหมายหัววิชานี้ไว้ในใจเป็นที่เรียบร้อยว่าเป็นวิชาที่เขาไม่ชอบมากที่สุด แม้ว่าจะเพิ่งเรียนไปเพียงวิชาเดียวก็เถอะ

 

 

หลังจากคาบเรียนสิ้นสุด เหล่านักเรียนใหม่ก็ได้รับการบ้านชิ้นแรกในการเรียนมา จากนั้นก็ทยอยเก็บของเดินออกจากห้องเพื่อเตรียมตัวไปเรียนวิชาต่อไป นโปเลียนเองก็เดินรวมกลุ่มไปกับเพื่อนๆในบ้าน แต่ไม่ทันจะก้าวพ้นออกจากห้องก็ถูกเรียกเอาไว้เสียก่อน

 

 

“คุณโซโล มานี่ก่อน” เท้าที่ก้าวอยู่หยุดกึก เด็กชายบ้านสลิธีรินถอนหายใจเฮือกแล้วหันกลับไปหาต้นเสียง

 

 

อะไรอีกล่ะ?

 

 

คิดในใจอย่างเบื่อหน่าย หันไปพยักเพยิดให้อิลยากับเกเบรียลเดินออกไปก่อน จากนั้นก็เดินไปหาร่างสูงใหญ่ของศาสตราจารย์เมนเดซ โดยมีดวงตาสีเฮเซลของเจ้าตัวทอดมองมาด้วยสายตาอ่านยาก

 

 

“ทีหลังอย่ามาเรียนสายอีก…มันดูไม่ดี” อาจารย์เอ่ยเสียงทุ้ม น้ำเสียงไม่ค่อยแฝงความดุเท่าตอนที่โดนในคาบเท่าไหร่จนคนฟังรู้สึกแปลกใจ ใบหน้าน้อยๆของเด็กชายเงยขึ้นมองอาจารย์ผู้สอนแล้วฉีกยิ้มกว้างทะเล้นๆ

 

 

“จะพยายามนะฮะศาสตราจารย์ ไว้คาบหน้าผมจะตื่นตั้งแต่ตีสี่แล้วรีบอาบน้ำมานั่งรอหน้าห้องเรียนเลย…ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะฮะ จะรีบไปเรียนต่อ จะได้ไม่เข้าสายเหมือนวิชานี้” แล้วก็กลับหลังหันทำท่าจะเดินออกไป

 

 

“เดี๋ยวก่อน”

 

 

เด็กชายหยุดเดินอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันจะหันกลับมาเองอีกรอบ ร่างเล็กก็ถูกมือใหญ่และแข็งแรงจับหมุนตัวกลับมาเฉย แล้วก็นิ่งไปเมื่อพบว่าอีกฝ่ายยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าที่รุ่ยไม่เป็นระเบียบของตนให้เป็นที่เป็นทางกว่าเดิม

 

 

“แต่งตัวให้มันเรียบร้อยหน่อย…สายยังไงก็ดูแลเครื่องแบบตัวเองด้วย” ศาสตราจารย์เมนเดซกล่าวขณะขยับปมเนคไทสีเขียวสลับเงินให้พอดี เสร็จแล้วก็ตบเบาๆสองสามทีที่อกเสื้อนักเรียนของตน “เอ้า…เสร็จแล้ว จะรีบไปเรียนก็รีบไป ถ้าไม่อยากสายเหมือนที่เข้าวิชาของฉัน” ชายหนุ่มเน้นเสียงตรงคำคำเดียวกับที่ลูกศิษย์พูดเมื่อครู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

 

เด็กชายพองแก้มนิดๆ ก่อนจะโค้งศีรษะแทบจะเก้าสิบองศาเหมือนประชด “ขอบคุณมากกกฮะ สำหรับการจัดเสื้อผ้าให้ ขอตัวก่อนนะฮะศาสตราจารย์เมนเดซ” แล้วก็เดินออกจากห้อง แต่ก็มิวายหันกลับมาแลบลิ้นให้ช่วงจังหวะสุดท้ายก่อนพ้นประตูห้องไป

 

 

ร่างสูงยืนเท้าเอวพลางพึมพำเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้าอย่างระอาปนเหนื่อยใจ

 

 

“เจ้าเด็กแสบ…”

 

 

 

 

TBC


สวัสดีค่ะ…/กราบ เอาคุณเมนเดซมาส่งแล้วค่ะฟฟฟ

สำหรับคาร์ของนโปเลียน ไปๆมาๆรู้สึกว่ามันแสบเกินเด็กอายุ 11 รึเปล่า แง 5555 แลดูปากจัดอีก…/จริงๆแนปไม่ขนาดนี้รึเปล่าฮฮฮ แต่ไม่เป็นไรค่ะ ให้แนปมีพลังแฝงพลังแสบมากกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันก็ได้ จะได้ปราบยากหน่อยฟฟฟ

ติชมได้ตามสะดวกเลยนะคะ ❤

Advertisements

12 thoughts on “Once Upon a Hogwarts [3]

  1. ฮฮฮฮฮ มาแล้ววว ฟิคที่รอคอยยย คราวนี้เป็นพาร์ทของนโปเลียนแล้ว ฟฟฟฟ เข้าใจค่ะว่ารายนี้เขาค่าตัวแพง เลยมาช้าหน่อย/หลบคาถากรีดแทงที่น้องเสกใส่
    เข้าเรียนวันแรกก็ดูไม่จืดเลยนะคะน้องงงง 5555 ตอนแรกคิดว่าเพื่อนเท แต่ที่ไหนได้ หลับเป็นตาย ก๊ากกกก ปลุกไม่ตื่น
    ชอบตอนที่อาจารย์โทนี่ดุแกมจิกกัดมาก น้องก็ไม่ยอมแพ้ ฮืออออ ไฟลุกท่วมห้องเลยทีเดียว 5555 ขำตรงที่ถูกหักคะแนน แต่ก็เพิ่มคะแนนให้บ้านได้ในคาบเดียว แถมเสกคาถาได้คนแรกอีก ฟฟฟฟ เก่งงง
    คู่ปรับเริ่มโผล่ ทะเลาะกันฮาอีก เล็กซ์นี่มันเล็กซ์จริงๆ 55555
    ช็อตในห้องเรียนนำมาสู่ความฟิสตอนท้าย น้องแนปไม่เขินหรอคะ พี่เขินมากกกตอนอ.จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แงงงง ขำน้องประชดด้วย ฮืออออ นึกภาพทำจริงๆแล้วขำ 555555
    น่ารักและกลิ่นอายละมุนเหมือนเดิมก่ะน้องดิว พี่ชอบ😍 รอตอนต่อไป ฟฟฟฟฟ

  2. กรี๊ดดดดด พาร์ทแนปมาล้าววว -////- ชอบพาร์ทนี้เพราะมีอิลยากับเกเบรียลค่ะ /เดี๋ยว แนปหลับเป็นตาย ถถถถถ ศาสตราจารย์เมนเดซก็ปากจัดไม่แพ้เจ้าแนปเลยนะคะ ตีฝีปากกันมันเชียว 55555555555555 เจ้าแนปก็เก่งไปอีก มาสายแต่เสกคาถาได้คนแรก วู้ววว *ปรบมือ* รับกอดจากเราไปเลยค่ะ /หืม เล็กซ์นี่ให้ความรู้สึกแบบเดรโกเลยค่ะ ไม่รู้คิดไปเองไหม แต่รู้สึกแบบนั้น รอศาสตราจารย์เวย์นอยู่นะเคอะ สงสัยจะสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดแน่เลย ฟฟฟฟ เข้ากับคุณเขาสุดแล้ว ชอบที่แฝดแต่ละคนมีเพื่อนชัดเจนดีค่ะ ฝั่งคลาร์กคุงก็จิมมี่ แบร์ แล้วก็ฮาล ฝั่งแนปก็อิลยากับเกเบรียล ฮลลลล์ สรุปแล้วเราชอบหลายอย่างในฟิคเรื่องนี้เลยค่ะ รออ่านตอนต่อไปอยู่ตรงนี้นะคะ : ) /พายเรือเล่น

    • ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ ดีใจที่ชอบ ฮรอลฟฟฟฟ แอบเดาถูกด้วย อิ v อิ

  3. โง้ยยยยยยย นโปเลียนแสบมากเลยค่ะะ แสบแบบน่ารักก แงงงง
    โดนศาสตราจารย์บ่นตั้งแต่คาบแรกเลย อ่านใจเด็กได้แสดงว่าแอบมองเด็กอยู่ตลอดเลยใช่มั้ยล่า ใช่มั้ย ใช่มั้ย
    ( ิ v ิ)๔
    ตอนที่สามมาแย้ว ติดตามมาตั้งแต่ตอนหนึ่งเยยค่ะ ชอบเขียนได้กุ๊งกิงมุ้งมิ้งมากฮืออ
    รอตอนที่สี่อย่าใจจดใจจ่อเลยค่า ปล.สามแฝดตัวน้อยน่ารักทุกคนเลยย อยากได้—

    • ดีใจที่ชอบนะคะฟฟฟ อยากได้แฝดสามตัวน้อยต้องผ่านด่าน อ.หมีแฝดสามไปก่อนนะคะ—ฟฟฟฟ

  4. น่ารักน่าเอ็นดูมากกกกกก แนปดูแล้วท่าท่างจะเป็นคนหัวดีฟฟฟฟ ชอบๆว่าแต่ศาสตราจารย์ดุจังเลยนะงี้แหล่ะเหมาะกับเด็กแสบดีอิอิ รอตอนต่อไปนะคะหุหุ

  5. แนปแสบมากฟฟฟฟฟฟฟฟฟ แต่ถ้าไม่แสบก็ไม่ใช่แนปน่ะสิ ถถถถถถ ฮรอลลลลแสบสันต์แต่น่ารัก แต่เพิ่งปีหนึ่งเองลูก หนูจะแสบไปไหน ยังต้องเจออ.เขาอีกหลายปีนะฟฟฟฟฟฟ ต้องโดนทำโท– ศจ.ก็ปากร้ายนะคะแต่ก็ใจดีฟฟฟ ตลกตรงที่แนปนินทาในใจแล้วศจ.รู้ด้วย ฟฟฟฟฟ คู่นี้น่าจะลับฝีปากกันสนุกแง ดูไม่มีใครยอมใครเลยค่ะ แต่รอตอนที่แนปแพ้ทางศจ….. ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ รอตอนต่อไปก่ะฟฟฟฟฟ

    • ไม้เบื่อไม้เมากันตั้งแต่ปีแรกค่ะ 5555+ นานๆไปฮอกวอตส์ต้องบึ้มแน่ๆ—

  6. เอ็นดูเด็กๆสลิธิรินจังค่ะ มีอิลยาด้วย ดีจัยยย
    แนปปปปปปป ร้ายตั้งแต่เด็กเลยลูกกก ปากจัดอีกต่างหาก แต่ที่ร้ายกว่าคือ…ศจ.เมนเดซซซซซ แหมมม ในคาบทำขรึมทำดุ นอกคาบปุ๊ปอ่อนลงเลยนะ ถถถถถ คู่อื่นเขายังแค่มองกันเฉยๆ แต่นี่เล่นแตะเนื้อต้องตัวกันแล้ว ฟฟฟฟฟฟ ไปอัซคาบันมั้ยคะ ศาสตราจารย์— อยากเห็นเด็กเสียท่าศ.อีกเยอะๆจังเลยค่ะ ชอบมากกกกกก ฟฟฟฟฟฟฟ

    • ไปอัซคาบันไม่เหงาแน่นอนค่ะ เพราะจะมีพี่น้องอีกสองคนตามไปด้วย ถถถถถถ

  7. รู้สึก…. หมั่นไส้— 55555555555555 หมั่นไส้อิเด็กแสบที่ปากร้ายท้าทายอำนาจ เดี๋ยวรู้เลยใครเด็ด เดี๋ยวรู้เลยยยย เป็นเด็กอายุ 11 ที่น่าตีมาก นี่ถ้าเป็นครูนี่จะเสกซักอย่างใส่ เสกตะปูเสกหนังควายเข้าท้องให้สะใจเลย566 #อาการหนัก แต่ศาสตราจารย์นี่คุมอารมณ์ได้นิ่งมาก น่ารัก หลงอะ แงงงง ยิ่งนึกถึงตอนที่จะเข้าไปจีบเ้วยสายตาและท่าทางนิ่งๆมันยิ่งกร๊าวแต่ก็ดูกวนประสาทพอๆกะคนถูกจีบอะล่ะ. งัดกันด้วยเล่ห์กล สองคนนี้อะ55555

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s