Once Upon a Hogwarts

Title : Once Upon a Hogwarts

Paring : Bruce W.&Tony M.&Ben A./Clark K.&Napoleon S.&Henry C.

Note : AU Hogwarts, No superheroes

_____________________

.

9cb4021fa0383a3cd544e8f4786131a9

.

ในยุคหนึ่งที่เหล่าพ่อมดแม่ฝ่ายมืดได้แผลงฤทธิ์ไปทั่วโลกเวทมนตร์ บรรดาพ่อมดแม่มดผู้บริสุทธิ์ต่างได้รับความเดือดร้อนกันเป็นวงกว้าง

 

 

ครอบครัวผู้ใช้เวทตระกูล ‘เอล’ คือหนึ่งในกลุ่มได้รับผลกระทบค่อนข้างหนัก เนื่องจากเป็นตระกูลสายเลือดบริสุทธิ์ที่มีชื่อเสียงในด้านการเป็นมือปราบมารจากรุ่นสู่รุ่น ตระกูลเอลนั้นโดนกวาดล้างไปมาก หากไม่ตาย…ก็จะต้องลี้ภัยไปยังสถานที่ต่างๆและหลบซ่อนไม่เปิดเผยตัวตน

 

 

ในบรรดาสมาชิกเหล่านี้ มีสองสามีภรรยาคู่หนึ่งที่ตัดสินใจส่งทารกแฝดทั้งสามคนไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยก่อนที่ทั้งคู่จะเข้าร่วมกับกลุ่มมือปราบมารเพื่อต่อต้านฝ่ายมืด และสิ้นชีพลงในที่สุด

 

 

ด้านทารกทั้งสามได้ถูกส่งไปอยู่ในครอบครัวที่ต่างกัน ทารกแฝดคนโตกับคนสุดท้องได้อยู่กับครอบครัวพ่อมดแม่มดที่สนิทสนมกับครอบครัวเอล  ซึ่งคนโตได้นามว่า นโปเลียน โซโล ส่วนคนสุดท้องนั้นชื่อ คลาร์ก เคนท์ …และทารกคนที่สอง ได้นามว่า เฮนรี่ คาวิลล์ …เป็นเพียงคนเดียวที่อาศัยอยู่กับครอบครัวมักเกิ้ล(มักเกิ้ล คือคำเรียกบุคคลที่ไร้พลังเวทและไม่ได้เกิดในโลกเวทมนตร์)ที่ล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของพ่อมดแม่มด แต่ไม่ได้แพร่งพรายออกใดๆออกไป เป็นที่ไว้ใจของครอบครัวเอล

 

 

นับตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ แฝดทั้งสามก็มีอายุครบ 11 ปี..อายุที่มีความสำคัญ เพราะพวกเขาได้รับจดหมายเชิญให้เข้าศึกษาต่อ ณ โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์ นั่นเป็นโอกาสที่ทำให้พี่น้องได้มาพบเจอกันอีกครั้ง

 

 

‘เจอกันที่ร้านหม้อใหญ่รั่วนะน้องรัก

                                      นโปเลียน

 

 

จดหมายสั้นๆได้ใจความถูกส่งมาแต่เช้าตรู่ที่บ้านคาวิลล์ ทันทีที่ได้รับข้อความ เฮนรี่ก็รีบอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็วทันที…เขาตื่นเต้นที่จะได้เจอพี่น้องอีกครั้ง ครั้งล่าสุดที่เจอกันก็ประมาณ 6 เดือนก่อน ซึ่งนั่นก็ถือว่าเป็นครั้งแรกที่ได้รับรู้ว่าตัวเองมีฝาแฝดน่ะแหละ แถมยังมีตั้งสองคนเชียวนะ

 

 

“พ่อครับ ไปส่งผมที่ร้านหม้อใหญ่รั่วหน่อย เร็วๆสิครับ” เด็กชายเร่งผู้เป็นพ่อยิกๆหลังจากทานมื้อเช้าด้วยความเร็วแสง โคลินหัวเราะก่อนจะรับคำลูกชายแล้วพาไปขึ้นรถ แน่นอนว่าเขารู้ว่าร้านนั่นอยู่ตรงไหนของลอนดอน…เมื่อถึงที่หมายและนัดแนะกับพ่อแม่เสร็จเรียบร้อย หนูน้อยก็รีบกระโจนลงจากรถวิ่งเข้าร้านทันที …นั่นไง! พี่น้องฝาแฝดทั้งสองของเฮนรี่กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะพอดี

 

 

“คลาร์ก! แนป!” เจ้าของชื่อทั้งสองหันมาตามเสียงเรียก แล้วสามแฝดก็โผเข้ากอดกันกลม

 

 

“ไงน้องน้อย ไม่ได้เจอกันนานเลย” นโปเลียนล็อกคอน้องชาย ส่วนคลาร์กยิ้มกว้างจนเห็นฟันเขี้ยวซี่เล็กๆ “ตื่นเต้นไหมเฮนรี่? วันนี้พี่จะได้เห็นโลกของพ่อมดแม่มดเป็นครั้งแรกเลยนะ”

 

 

“ตื่นเต้นสิ! อิจฉาพวกนายที่ได้เห็นแล้ว อยากรู้จังว่ามันจะแฟนตาซีแค่ไหน” เฮนรี่เอ่ยอย่างตื่นเต้น เด็กชายเป็นคนเดียวที่ไม่เคยได้สัมผัสกับโลกเวทมนตร์ ต่างกับพี่น้องอีกสองคนซึ่งอาศัยอยู่กับครอบครัวพ่อมดแม่มด ย่อมได้มีโอกาสได้เห็นมาก่อน

 

นโปเลียนหัวเราะ “มันก็ไม่แฟนตาซีขนาดนั้นหรอกน่า ก็บรรยากาศเหมือนอังกฤษทั่วๆไปน่ะแหละ..ว่าแต่นายจะเอาเจ้านั่นไปด้วยจริงดิ?” นิ้วป้อมเล็กๆชี้ไปที่ตุ๊กตาหมีกริซลี่ตัวเล็กที่สภาพ…ดูไม่ค่อยได้เท่าไหร่

 

 

“ฉันอยากพามันไปด้วยนี่ มันเป็นเพื่อนฉันตั้งแต่เด็กเลยนะ อยากจะพาไปเปิดโลกด้วยกัน นี่ว่าจะเอาไปโรงเรียนด้วยล่ะ” เฮนรี่ยิ้มสดใส พี่น้องทั้งสองยิ้มอย่างระอาปนขำ…ทุกคนต้องมีไอเทมเน่าที่ชอบอย่างน้อย 1 สิ่งในชีวิตสินะ

 

 

“โอเคๆ ป้ะ รีบไปกัน เดี๋ยวเลทกว่านี้คนจะเยอะ จริงๆมันก็เยอะทั้งวันแล้วล่ะนะ” แฝดคนโตกล่าวก่อนจะเดินนำไปยังหลังร้าน มือเล็กหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาเคาะอิฐตามขั้นตอนจนกระทั่งอิฐบล็อกค่อยๆเคลื่อนแยกออกจากกันเป็นซุ้มประตู เปิดทางเข้าสู่สถานที่อันเต็มไปด้วยผู้คนเดินกันขวักไขว่

 

 

“ยินดีต้อนรับสู่ตรอกไดแอกอน ที่นี่นายจะสามารถหาซื้ออะไรได้ตามที่ต้องการเลยล่ะ” นโปเลียนหันมายิ้ม “ฉันกับคลาร์กซื้อของเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวจะพานายไปเดินบ้าง เอาลิสต์รายการออกมาดูเลย” เฮนรี่รีบหยิบใบรายการสิ่งที่ต้องใช้สำหรับเด็กปีหนึ่งออกมา จากนั้นก็เดินตามแฝดทั้งสองไป

 

 

ด้วยความที่มาเดินครั้งแรกในสถานที่ไม่คุ้นเคย บวกกับผู้คนมากมายในตลาด ทำให้เฮนรี่ที่เอาแต่ก้มหน้าอ่านลิสต์เงยหน้าขึ้นมาก็ไม่เจอพี่น้องของตนแล้ว “อ้าว…ไปไหนแล้ว….”

 

 

“พี่แนป….คลาร์ก” เด็กชายมองหาฝาแฝดของตน เดินดุ่มไปเรื่อยแบบไม่รู้เส้นทางจนไปชนกับคนที่เดินอยู่ ร่างเล็กล้มลงบนพื้นพร้อมกับตุ๊กตาหมีมอมแมมตัวโปรดที่กระเด็นห่างออกไป ก่อนที่มันจะถูกเหยียบจนแขนขาดต่อหน้าเฮนรี่

 

 

“คุณหมี!” เด็กชายรีบลุกวิ่งไปเก็บตุ๊กตาขึ้นมา ดวงตาสีฟ้าใสทอดมองชิ้นส่วนที่ขาดในมือสลับกับตัวหมี แล้วหนูน้อยก็น้ำตาซึมออกมา “คุณหมี….”

 

 

สักพักก็มีมือใหญ่แตะลงที่ไหล่เล็ก เฮนรี่หันไปตามสัมผัสก็พบว่าเจ้าของมือคือชายหนุ่มตัวสูงหน้าตาใจดีคนหนึ่ง “ไงเจ้าหนู…มีอะไรหรือเปล่า?” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างใจดี เฮนรี่รีบกลืนก้อนสะอื้นแล้วตอบไปว่า

 

 

“คุณหมี…คุณหมีของผม..มันแขนขาดแล้วครับ” ได้ยินอย่างนั้นคนฟังก็ร้องอ้อเบาๆแล้วจูงมือเด็กชายให้เดินมาหลบในซอยเล็กๆข้างร้านร้านหนึ่ง ร่างสูงคุกเข่าให้อยู่ในระดับเดียวกับร่างเล็กก่อนจะยกนิ้วโป้งปาดน้ำตาบนใบหน้าน้อยๆอย่างแผ่วเบา “ไม่เอาไม่ร้อง เข้มแข็งไว้ เดี๋ยวคุณหมีจะได้แขนกลับมาแล้วนะ” พูดเสร็จก็หยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาแล้วชี้ไปที่ชิ้นส่วนตุ๊กตา

 

 

“เรปาโร” แสงอ่อนๆเรืองจากปลายไม้ แล้วชิ้นส่วนที่ขาดก็เชื่อมติดกับตัวจนสนิท ดูไม่เหมือนว่าเกิดการขาดมาก่อน เฮนรี่เบิกตากว้าง “คุณ..คุณทำได้ยังไงน่ะครับ??”

 

 

เสียงทุ้มหัวเราะเบาๆ มือยกขึ้นลูบผมนุ่มของเด็กชายอย่างเอ็นดู “พ่อมดแม่มดทำได้ทั้งนั้นล่ะเจ้าหนู ถ้าได้เรียนแล้วก็ฝึกฝนน่ะนะ” ในตอนนั้นเองที่มีเสียงเรียกชื่อเฮนรี่ดังขึ้น เฮนรี่จึงหันไปมองตามเสียงเรียก ฝ่ายคนใจดีก็เหลือบไปเห็นใบรายการในมือของอีกฝ่าย ริมฝีปากจึงคลี่ยิ้มบางแล้วเอ่ยถามว่า

 

 

“เราชื่อเฮนรี่สินะ นี่ได้จดหมายเชิญเข้าเรียนในฮอกวอตส์ด้วยใช่ไหม? ” ใบหน้ากลมหันกลับมาพยักหน้าหงึกๆ ชายหนุ่มจึงยิ้มกว้างกว่าเดิม “งั้นเดี๋ยวเราก็คงได้เจอกัน ฉันไปล่ะ” จากนั้นก็ลุกเดินออกไปและหายไปในฝูงชนอย่างรวดเร็วจนเฮนรี่เอ่ยขอบคุณไม่ทัน

 

 

“เฮนรี่!” นโปเลียนรีบวิ่งกระหืดกระหอบมาหาน้องชาย “โธ่เอ๊ย นึกว่าจะหลงจนหาไม่เจอแล้ว”

 

 

“ผมขอโทษนะพี่แนป” คนเป็นน้องชายเอ่ยแล้วหัวเราะแหะๆ “พอดีมัวแต่อ่านลิสต์เพลิน”

 

 

“เดี๋ยวต้องจับมือไว้แล้วล่ะ ห้ามปล่อยเด็ดขาดเลยนะเฮนรี่ เดี๋ยวหลงอีก” คลาร์กเอ่ยพลางยื่นมือมาให้พี่ชายจับ แม้จะเป็นน้องน้อยแต่บางทีก็ดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่าแฝดพี่เสียอีก

 

 

“อื้อ” เฮนรี่รับคำแล้วจับมือน้องชายไว้แน่น จากนั้นก็เดินตามไปซื้อของตามใบรายการต่อ

 

 

 

“ของครบหมดแล้ว…เหลือแค่ไม้กายสิทธิ์” เฮนรี่เอ่ยขึ้นขณะที่กำลังเดิน มือหอบของพะรุงพะรัง นี่ขนาดว่าได้แฝดๆมาช่วยถือแล้วนะ

 

 

“ไม้กายสิทธิ์ ก็ต้องร้านของโอลลิแวนเดอร์สิ” นโปเลียนเอ่ยยิ้มๆ คลาร์กก็ยิ้มตามแล้วเอ่ยต่อจากพี่ชาย “ไม่มีที่ไหนดีกว่าที่นั่นแล้ว ไปเร็วเฮนรี่ ผมอยากรู้แล้วว่าพี่จะได้ไม้แบบไหน” พูดจบก็รีบเดินนำพี่ชายฝาแฝดไปยังร้านไม้กายสิทธิ์อย่างรวดเร็ว

 

 

เมื่อมาถึงร้าน นโปเลียนกับคลาร์กก็นั่งรอพร้อมกับดูเฮนรี่ทดสอบไม้กายสิทธิ์กับเจ้าของร้านซึ่งก็คือโอลลิแวนเดอร์นั่นเอง

 

 

“โอ้ ลงตัวแล้วสินะ…ไม้กายสิทธิ์จากไม้แพร์ ใช้ขนยูนิคอร์นเป็นแกนกลาง…ไม่เลวเลยทีเดียว” ชายสูงวัยเอ่ยอย่างพึงพอใจ

 

 

“ขอบคุณครับคุณโอลลิแวนเดอร์” เฮนรี่ยิ้มกว้างพร้อมกับค้อมศีรษะอย่างนอบน้อม…หลังจากจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายจนเสร็จเรียบร้อย ก็ได้เวลาแยกย้ายกลับบ้าน

 

 

“อีกสามวันเจอกันนะน้องน้อย อย่าลืมล่ะ คิงส์ครอส ชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่ ฉันกับคลาร์กจะไปรอนายตรงนั้นนะ” นโปเลียนย้ำน้องชายอีกครั้งก่อนจะโบกมือลาแล้วเดินจากไปพร้อมกับคลาร์ก

 

 

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เฮนรี่ก็จัดแจงเอาของออกมาเรียงอวดพ่อแม่ยกใหญ่หลังจากที่เล่าให้ฟังอย่างเดียวมาตลอดทางกลับบ้าน ทั้งชุดนักเรียน อุปกรณ์จำเป็น สัตว์เลี้ยง รวมไปถึงไม้กายสิทธิ์ เขาไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องปกปิดเพราะทั้งสองก็รู้เรื่องเหล่านี้มาก่อนอยู่แล้ว…แม้จะไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ แต่ทั้งคู่ก็รักเฮนรี่ดุจสายเลือดของตนเอง การได้เห็นลูกชายที่เลี้ยงมาก้าวไปข้างหน้าอีกขั้นจึงถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีมากๆเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว

 

 

คืนนั้นเฮนรี่นอนไม่หลับด้วยความตื่นเต้น คืนถัดมาก็เช่นกัน จนผู้เป็นแม่ต้องพยายามบังคับให้ลูกชายเข้านอนให้ได้ในคืนก่อนวันนัดหมาย ไม่เช่นนั้นเฮนรี่อาจจะน็อกไม่ยอมตื่น ซึ่งก็ค่อนข้างยากเพราะยิ่งใกล้วันนัดหมาย เฮนรี่ยิ่งตื่นเต้นหนักกว่าเดิม

 

 

“ชุดนักเรียน ชุดลำลอง เสื้อผ้าอื่นๆ” เสียงของมารดาดังเป็นระยะ หล่อนกำลังช่วยลูกชายเช็ครายการที่ต้องขนไปฮอกวอตส์

 

 

“อุปกรณ์การเรียนครบไหม?”

 

 

“ครบครับ”

 

 

“ไม้กายสิทธิ์แล้วก็เบน โอเค ครบนะ” เบน เป็นชื่อของค้างคาวเด็กที่เฮนรี่ซื้อมาในวันที่ไปเดินตรอกไดแอกอน เพราะตอนนั้นเฮนรี่ไม่อาจทนสายตาหงอยๆของเจ้าค้างคาวที่เหมือนกับจะบอกว่า ‘รับผมไปเลี้ยงที’ ได้

 

 

“ตื่นเต้นจังเลยครับแม่ พรุ่งนี้แล้ว!” เด็กชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง ผู้เป็นแม่หัวเราะแล้วหยิกแก้มลูกชายอย่างหมั่นเขี้ยว

 

 

“คืนนี้ตื่นเต้นยังไงก็ต้องนอนให้หลับนะเฮนรี่ ไม่งั้นเดี๋ยวไม่ตื่นกันพอดี ไปๆ ไปนอนได้แล้วพ่อคนเก่ง” จากนั้นสองสามีภรรยาคาวิลล์ก็ส่งเฮนรี่เข้านอน

 

 

“ฝันดีครับแม่ ฝันดีครับพ่อ” เฮนรี่เอ่ยก่อนจะหลับตาพริ้มรับจูบเบาๆที่หน้าผากจากพ่อแม่ของตน จากนั้นผู้เป็นพ่อจึงเอื้อมมือไปดับโคมไฟหัวเตียงแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับภรรยา

 

 

“ฝันดีเฮนรี่ลูกรัก ขอให้วันพรุ่งนี้เป็นที่ดีที่สุดสำหรับลูกนะ”

 

 

เด็กชายคาวิลล์ยิ้มน้อยๆ…แล้วค่อยๆเข้าสู่ห้วงนิทราภายใต้แสงจันทร์อย่างมีความสุข

 

 

 

TBC

_____________________________

สวัสดีค่ะ/โค้ง ทำไมรู้สึกจะมีเรื่องยาวมาอีกแล้ว แง 5555 เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ(?)หลังจากถูกเรียกกลับโลกเวทมนตร์อีกครั้ง …ทำให้ลงทุนไปไล่ดูแฮร์รี่ พอตเตอร์อีกรอบ/และอาจจะหาหนังสืออ่านด้วย #มีความบ้าคลั่ง ก็นั่งๆนึกๆโรลฟิคเบนรี่ฮอกวอตส์เล่นกับพี่แหมบในทวิตเตอร์ พบว่ามันดีงามและต้องการสานต่อ 555

ถ้ามีโอกาสอาจจะได้เห็นตอนต่อไปค่ะ–

Advertisements

7 thoughts on “Once Upon a Hogwarts

  1. //โยนฟิคตัวเองทิ้งทันที
    พี่ไม่แต่งแล้วนะดิว 555555555555 ดิวเอาไปเลย กร๊ากกกกกกกก
    น้องเฮนรี่น่ารักจังเลย ;w; ฟีลเหมือนก้อนขาวๆนุ่ม น่าฟัดมากอ่ะ แงงงงงง //ตะกุยคีย์บอร์ดแล้วหวีดร้องลั่นบ้าน
    มีติดคุณหมีด้วย แนปท่าทางจะเอือมมากทีเดียว 555555 เข้าใจน้องหน่อยน่า คนเรามันต้องมีไอเทมเน่าติดตัว ฮาาาา
    นึกภาพแฝดสามคิวท์ๆกอดกันกลมตอนเจอกันแล้วหวีดแรงมาก ทำไมน่ารักจังคะลูกกก ฟฟฟฟฟฟฟฟ และแล้วพระเอกของเราก็โผล่ (รึเปล่า) มาแบบคุณพี่ (หรือคุณอา–) ใจดีซ่อมตุ๊กตาหมีให้หนูน้อย มีทำตัวเป็นปริศนาบอกแล้วเจอกันอีก ฟฟฟฟ โอ๊ยยย มาแค่นี้ไม่มีสิทธิ์จะทำให้เขินขนาดนี้นะคะ แงงงงงงงงงงง
    ชอบตอนน้องคลาร์กจับมือเฮนรี่มาก ฮืออออ น่ารักกกกก ดาเมจหัวใจ ส่วนพี่แนปนี่แนวๆหัวโจกอ่อน—
    น้องเฮนรี่กำลังจะไปฮอกวอตส์แล้ว…รอตอนต่อไป (มันต้องมีเด่ะ 55555555)

    ปล.ค้างคาวชื่อเบนซะด้วย อิ___อิ

  2. ฟฟฟฟฟฟฟฟ น่ารักมากกกกกก น้องรี่น่ารักมากๆ เลยก่ะฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ เอ็นดูน้องแรงมากตอนโดนชนล้มแล้วหมีกระเด็นแถมยังเรียกคุณหมีด้วย น่ารักน่าหยิกมากเลยค่ะฮรอลลล น่ารักทั้งสามพี่น้องเลยด้วย ประทับใจมากเป็นพิเศษตอนอยู่กับคุณคนใจดีฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ศจ.แอฟเฟล็กรึเปล่านะคะ แต่พ่ายแพ้คนใจดีจังค่ะ อยากให้เจอกันอีกไวๆ ฟฟฟฟฟฟ รอตอนต่อไปที่ชานชลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่—-

  3. ชอบความทุกคนมีไอเทมเน่าเป็นของตัวเอง55555555555555555 เพราะมันโคตรจริง /เหลือบมองของตัวเองที่เน่ามากี่ปีแล้วก็ไม่รู้ แต่ของเฮนรี่ดูจะสภาพน่ารักกว่านะ555555 ละเฮนรี่ตอนเด็กนี่คือแบรบบบบบ มาหาป้ามาลูกกก— #โดนลากเข้าคุก เบนอะ(ค้างคาวนะไม่ใช่คนหรอกอิ๊อิ๊)ทำตาแบบนั้น เป็นเรานี่ คว้ามาจุ๊บรัวๆพร้อมบอกว่า ‘ชื่อเธอน่ะ ชื่อเดียวกับแฟนในอนาคตชั้นเลยนะ!’— #มรั่ยยยยย /ค้างคาวเบนตีปีกใส่รัวๆ น้องหมีน่ารักมากแงงงง ยิ่งตอนมันโดนเหยียบแขนขาดละร้อง ‘คุณหมี!’ ป๊าดดดดด เดี๋ยวป้าซ่อมให้นะลูก มาหาป้ามาแงงง #เบนสาปส่ง อดใจรอตอนโตไม่ไหวแล้วแงๆ

    • ถ้าให้ป๋ารุกตั้งแต่ตอนนั้นอาจจะต้องลาออกจากงานแล้วไปอัซคาบันข้อหาพรากผู้เยา—ฟฟฟฟ

  4. เด็กน้อยยยยยยยยยยฟฟฟฟฟฟฟ น่ารักจังเลยพี่ดิว แฝดสาม น้องเฮนรี่น่าเอ็นดูมาก จะไปโรงเรียนนี่ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น เด็กน้อยเอ้ยยยยย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s