Dawn of Us [2]

Title       : Dawn of Us [2]

Pairing  : Bruce Wayne/Clark Kent

Note       :  AU Type, No superheroes, PART I of The Three Musketeers stories

_____________________________

.

musketeers-1st_dawn-of-us

.

Chapter 2

____________________________________

.

คลาร์กไม่ได้ย่างกรายเข้าไปที่คฤหาสน์อีกเลยเป็นเวลาห้าวันนับตั้งแต่วันที่เขาเผลอทำเรื่องน่าอายลงไป

 

 

จริงๆมันก็ไม่เชิงน่าอายหรอก แต่เขาก็คิดว่ามันน่าอายอยู่ดีน่ะแหละ…มีที่ไหน ตั้งใจจะงีบสักนิดกลายเป็นว่าหลับเป็นชั่วโมง แถมตื่นขึ้นมาพบว่าเจ้าของห้องผู้เป็นเจ้านายของตนกลับมาแล้วเรียบร้อย และเขาก็ลนจนเกิดเหตุจนเผลอไปคว้ามือของเจ้านายอีกด้วย…

 

 

สุดท้ายก็ถูกดุจนได้ ทำให้คลาร์กรู้สึกกลัวและไม่กล้าจะไปคฤหาสน์ใหญ่อีก

 

 

แต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกเหลือเกินน่ะสิ…

 

 

“แม่…แม่ยังไม่ได้ทำอาหารเช้าเหรอครับ?” ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกเอ่ยด้วยความฉงนในเช้าวันที่หกเมื่อลงมาเตรียมทานมื้อเช้าและพบว่าห้องครัวไร้ซึ่งร่องรอยการใช้เครื่องครัว และโต๊ะทานข้าวก็โล่งโจ้ง

 

 

หญิงสูงวัยที่กำลังจัดเสื้อผ้าอยู่หันมาหาลูกชายพร้อมกับคลี่ยิ้ม “โอ้ แม่ลืมบอกลูกตั้งแต่เมื่อคืน พอดีว่าคุณมาร์ธาเธอชวนให้เราไปทานมื้อเช้าที่คฤหาสน์ด้วยกันเช้านี้น่ะจ้ะ”

 

 

ดวงตาสีฟ้าของผู้เป็นลูกเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำกล่าวจากผู้เป็นแม่ “นี่เราต้องไปที่คฤหาสน์เหรอครับแม่??”

 

 

ไม่ไปได้ไหม…ไม่เอา

 

 

เขากลัวว่าจะต้องเจอกับใครบางคน…ซึ่งแน่นอนว่าต้องเจออยู่แล้ว

 

 

“ใช่จ้ะ” มาร์ธาตอบแล้วตบแขนลูกชายเบาๆ “รีบไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วพ่อคนเก่งจะได้รีบไป ให้เขารอเรามันจะดูไม่ค่อยดีนะ” คลาร์กทำอะไรไม่ได้นอกจากพยักหน้ารับช้าๆแล้วเดินไปห้องน้ำในสภาพเหมือนคนจะหมดแรง

 

 

….คลาร์กกับมาร์ธามาถึงห้องอาหารในคฤหาสน์เรียบร้อย ซึ่งพอดีกับช่วงที่ครอบครัวเวย์นกำลังทยอยนั่งเก้าอี้ แปลได้ว่าทั้งสองไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายรอนาน ..แม่บ้านยิ้มสุภาพทักทายครอบครัวของเจ้านาย ในขณะที่คนเป็นลูกชายยิ้มแบบแหยๆเล็กน้อยแล้วก้มหน้างุดทันที

 

 

เพราะคู่กรณีเมื่อหกวันก่อนของคลาร์กนั่งอยู่ตรงหน้ากันจะๆนั่นเอง…

 

“นั่งเลยจ้ะทั้งสองคน เดี๋ยวอัลเฟรดจะเป็นคนเสิร์ฟมื้อเช้าให้เองนะ” มาร์ธา เวย์นกล่าวเชื้อเชิญด้วยน้ำเสียงใจดี ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอบอุ่น แม่บ้านประจำตระกูลเอ่ยขออนุญาตด้วยความเกรงใจสั้นๆก่อนจะหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ข้างๆกับคุณชายใหญ่ของบ้าน นั่นหมายความว่าคลาร์กจะต้องนั่งอีกฝั่งเพื่อให้เกิดความสมดุล ..โต๊ะอาหารตอนนี้มีโธมัสนั่งหัวโต๊ะ ฝั่งหนึ่งของโต๊ะคือมาร์ธา เวย์น, บรูซ และมาร์ธา เคนท์ ส่วนอีกฝั่งคือโทนี่กับเบน นั่นหมายความว่าคลาร์กจะได้นั่งข้างคุณชายคนเล็กของบ้านนั่นเอง

 

 

ชายหนุ่มค่อยๆนั่งลงพร้อมกับก้มหัวเล็กน้อยด้วยความเกรงใจขั้นสุด ไม่ใช่แค่เกรงใจหรอก แต่เพราะตรงข้ามของเขาเยื้องไปทางขวาคือบรูซไงล่ะ…ใครจะกล้าเงยหน้าสบตากัน ตัวเกร็งไปหมดแล้ว

 

 

ระหว่างที่รอพ่อบ้านมาเสิร์ฟอาหาร ประมุขของบ้านก็ชวนสมาชิกร่วมโต๊ะคุยเรื่องต่างๆนานาอย่างเป็นกันเอง

 

 

“จะว่าไปยังไม่ได้ขอบคุณเธอเลยนะคลาร์ก เรื่องที่มาช่วยทำความสะอาดห้องของฉันกับลูกๆเมื่อหลายวันก่อนน่ะ เธอทำเก่งมากๆเลยนะรู้ไหม” โธมัส เวย์นเอ่ยชมอย่างจริงใจ ภรรยาของเขาก็พยักหน้ายิ้มๆเห็นด้วย คลาร์กยิ้มสุภาพพลางค้อมหัวเล็กน้อย “ขอบคุณที่ชมนะครับคุณท่าน…จริงๆผมก็ไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้น แม่ผมยังจะเก่งกว่าด้วยซ้ำ”

 

 

“ไม่ต้องถ่อมตัวไปหรอกน่า ฉันเองก็ต้องขอบใจนายเหมือนกันนะ” เบนที่นั่งอยู่ข้างๆยกมือขึ้นตบบ่าชายหนุ่มอย่างให้กำลังใจ “นายเก็บขยะที่ฉันเป็นคนทำแถมยังจัดหมวดหมู่บทหนังให้อีก ขอบใจมากเลยนะ ไปๆมาๆก็ชักจะเกรงใจแล้วเนี่ย” คุณชายฝาแฝดคนเล็กยกมือเกาท้ายทอยพลางหัวเราะแหะๆ คลาร์กเห็นท่าทางดังกล่าวก็อดขำในใจไม่ได้ก่อนจะยิ้มขอบคุณกลับไป

 

 

“ฉันก็เหมือนกัน นายเก็บกวาดเก่งมาก ปกติผู้ชายทำงานบ้านเก่งนี่หายากนะ” คุณชายแฝดคนรองเอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง ถึงเขาจะมั่นใจว่าไม่เคยทำห้องรก แต่หลังจากกลับมาจากที่ทำงานในวันนั้น โทนี่ก็รู้สึกว่าห้องดูสะอาดๆกว่าเดิม ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชมลูกชายคนเก่งของแม่บ้านเลยทีเดียว

 

 

“ขอบคุณครับคุณโทนี่” คลาร์กเอ่ยอย่างสุภาพ แล้วบรรยากาศก็เงียบลงไปชั่วขณะ เหมือนกับทั้งโต๊ะรอให้คนสุดท้ายที่ยังไม่ได้พูดจาอะไรนับตั้งแต่เริ่มบทสนทนาเอ่ยอะไรสักอย่างออกมา

 

 

บรูซเงียบกริบขณะกวาดสายตามองคนร่วมโต๊ะอาหาร สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่คนอายุน้อยที่สุดในกลุ่ม

 

 

“…ขอบคุณ ห้องก็สะอาดดี….” คลาร์กไม่รู้จะทำสีหน้าอย่างไรเมื่อได้ยินคำกล่าวของอีกฝ่าย ทำได้เพียงค้อมศีรษะเป็นเชิงขอบคุณไป

 

 

“คำตอบกะทัดรัด ได้ใจความ สมกับเป็นพี่ชะมัด” เป็นเบนที่เอ่ยทำลายความเงียบ ใบหน้าใจดีหันไปหาคนข้างตัวอีกครั้งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ “เดี๋ยวก็ชินไปเองนะคลาร์ก พี่บรูซก็พูดน้อยแบบนี้ล่ะนะ อีกนิดดอกพิกุลก็จะร่วงแล้วล่ะ” บรรดาผู้ร่วมโต๊ะพากันหัวเราะอย่างขบขัน ในขณะที่คุณชายใหญ่ก็ถลึงตามองน้องชายคนเล็กอย่างคาดโทษ…ไม่นานนักอัลเฟรดก็เสิร์ฟมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อย

 

 

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยามเช้าของครอบครัวเวย์นรวมไปถึงบรรดาพ่อบ้านแม่บ้านเป็นไปอย่างมีความสุข แต่ทว่าก็ยังมีบางคนที่รู้สึกอึดอัดอยู่ในใจไม่น้อย ไม่ใช่ใครที่ไหน คลาร์กนั่นเอง

 

 

ทุกครั้งเวลาก้มทานอาหาร เขาจะรู้สึกเหมือนมีคนมอง แต่เงยหน้าขึ้นมาก็ไม่เห็นมีใครสบตาด้วย คลาร์กจึงตัดสินใจทำท่าจะจิ้มเนื้อวัวกิน จังหวะนั้นก็เหลือบตาขึ้นมามองอย่างรวดเร็ว ทำให้พบว่าเจ้าของสายตาที่ลอบมองมาตลอดนั้นคือคุณชายแฝดสามคนโต…มองเขาทำไมกัน

 

 

จนกระทั่งมื้ออาหารสิ้นสุดลง โธมัส มาร์ธา และโทนี่ก็ลุกเดินออกไปเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน เบนขอตัวกลับไปเขียนบทภาพยนตร์ที่ห้องต่อ คลาร์กอาสาเก็บจานไปล้างให้ แม่ของเขากับอัลเฟรดจึงแยกตัวไปทำงานบ้านต่อ..ตอนนี้ภายในห้องทานอาหารจึงเหลือเพียงแค่คลาร์กกับคุณชายใหญ่ของบ้าน

 

 

ชายหนุ่มยืนเงียบรอให้เจ้านายออกจากห้องไป แต่เท่าไรก็ไม่มีวี่แวว ภายในห้องเงียบสงัดเพราะไม่มีใครพูดอะไรออกมา บรูซมองออกไปนอกหน้าต่างบ้าง ไม่ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเลื่อนดูอะไรเรื่อยเปื่อย

 

 

สุดท้ายลูกชายแม่บ้านคนเก่งก็ต้องยอมเดินไปเก็บจานทั้งอย่างนั้น…ถ้ารีบได้ก็รีบแล้ว เขาไม่อยากอยู่ตรงนี้นานเท่าไรนักหรอก แต่เพราะกลัวว่าจะรีบจนเผลอทำจานตกแตก กลายเป็นว่าต้องค่อยๆเก็บแทน

 

 

ด้วยความที่ตั้งใจเก็บจานบวกกับความพยายามในการเมินอีกฝ่าย ทำให้ร่างสมส่วนไม่รู้เลยว่าตนเองถูกคนที่นั่งอยู่มองอีกแล้ว…สายตาของบรูซ เวย์นมองตามทุกอิริยาบถของคลาร์กอย่างไม่คลาดไปแม้แต่นิดเดียว ซึ่งเจ้าตัวเองก็ไม่เข้าใจการกระทำของตนเอง…ตอนนี้รู้แค่ว่า…เด็กนี่เก็บจานเก่งดี มีความระมัดระวัง..

 

 

แล้วก็มาถึงจานใบสุดท้ายซึ่งเป็นของบรูซ คลาร์กยืนทำใจชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยขออนุญาตเบาๆแล้วเอื้อมมือไปหยิบจานแต่กลับถูกมือใหญ่ของอีกคนยื้อจานเอาไว้..ชายหนุ่มกะพริบตาปริบๆแล้วออกแรงยกจานอีกครั้งแต่ก็ยังเหมือนเดิม บรูซไม่ยอมปล่อยมือจากจานของตน แถมยังหันหน้ามามองคลาร์กอีกด้วย

 

 

“คุณชาย…ผมขอเก็บจานหน่อยครับ จะเอาไปล้างแล้ว…” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงอ่อนด้วยความเกรงใจขั้นสุด ใบหน้าสวยก้มงุด รู้สึกกลัวขึ้นมาอีกแล้ว

 

 

“เธอพูดกับใคร?” คำถามสั้นๆไร้ที่มาที่ไปดังจากริมฝีปากของหนุ่มใหญ่ คลาร์กถึงกับงงเลยทีเดียว ก่อนจะตั้งสติตอบกลับไปทั้งที่ยังก้มหน้าว่า “เอ่อ…ผมก็พูดกับคุณชาย…”

 

 

“เธอพูดกับฉัน..แล้วทำไมถึงไม่ยอมเงยหน้าพูด?” บรูซถามต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 

 

“เอ่อ…คุณบรูซ…คือ…ผม…” ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลยให้ตายเถอะ

 

 

“เวลาคุยอะไรก็ให้มองคู่สนทนา ไม่ใช่เอาแต่ก้มหน้า หน้าฉันมันอยู่บนพื้นหรือไงคลาร์ก?” นั่น…โดนดุอีกแล้ว ชายหนุ่มงอแงอยู่ในใจก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา ให้ดวงตาสีฟ้าใสของตนสบกับดวงตาสีเฮเซลของอีกฝ่าย…ที่ห่างกันเพียงสองไม้บรรทัด

 

 

มัน..มันใกล้ไปหรือเปล่านะ? เจ้านายกับลูกชายแม่บ้านไม่ควรจะคุยใกล้กันขนาดนี้…

ชายหนุ่มคิดในใจ จู่ๆก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเสียอย่างนั้น

 

 

นั่นทำให้คุณชายใหญ่มีโอกาสได้สำรวจลูกชายของแม่บ้านที่อายุน้อยกว่าเขาร่วมสิบกว่าปีในระยะใกล้มากขึ้น …คลาร์ก เคนท์ มีโครงหน้าโค้งมนสวย ผิวขาวละมุน จมูกโด่ง ไหนจะริมฝีปากได้รูปนั่นอีก แต่เหนือสิ่งอื่นใดก็คือดวงตาสีฟ้าใสคู่สวย ที่มีตำหนิเล็กๆสีน้ำตาลที่ดวงตาข้างซ้าย คราวก่อนที่เขายืนมองเด็กคนนี้ตอนหลับโดยทิ้งระยะพอสมควรยังเห็นว่าเจ้าตัวดูนุ่มละมุนอย่างน่าประหลาด คราวนี้พอได้มองใกล้ๆขนาดนี้แล้ว…

 

 

งดงาม…เหมือนรูปปั้นกรีกที่มีชีวิต

 

 

ในตอนนั้นบรูซก็รีบไล่ความคิดแปลกๆดังกล่าวของตนเองออกไปจากหัวทันที หนุ่มใหญ่กระแอมในลำคอเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงขรึมว่า “ฉันจะให้เธอลองพูดใหม่อีกรอบ ห้ามหลบหน้าหลบตาอีก เข้าใจที่ฉันบอกใช่ไหม?”

 

 

ลูกชายคนเก่งของแม่บ้านพยักหน้าหงึกๆแล้วเอ่ยอีกครั้งว่า “คุณชาย…ผมขอเก็บจานหน่อยครับ จะเอาไปล้างแล้ว…” ด้วยความประหม่าเล็กน้อยที่ระยะห่างของตนกับคุณชายดูจะน้อยเกินไปทำให้น้ำเสียงของคลาร์กนั้นแผ่วเบาและสั่นนิดๆ …คล้ายน้ำเสียงอ้อน

 

 

มือที่ยื้อจานไว้เมื่อครู่ปล่อยออกทันที ทำให้คลาร์กรับจานมาวางบนกองได้ในที่สุด ร่างสมส่วนรีบยกกองจานแล้วขยับถอยออกมาอย่างรวดเร็ว

 

 

“ดี” คุณชายแฝดคนโตกล่าวชมสั้นๆ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วดันเก็บเข้าที่ “ทีหลังเวลาเธอคุยกับใครให้พยายามมองหน้าคู่สนทนา ก้มหน้าคุยแบบนั้นมันเสียบุคลิก”

 

 

ใบหน้าสวยพยักหน้ารัวๆ “ค..ครับ ทราบแล้วครับคุณบรูซ..”

 

 

“ตั้งใจทำงาน แต่อย่าหักโหม เหนื่อยก็พักซะ” เป็นคำกล่าวแสดงความเป็นห่วงที่นิ่งที่สุดเท่าที่คลาร์กเคยได้ยินมา แต่ประเด็นก็คือดูไม่ออกว่ามันคือถ้อยคำเป็นห่วงหรือเปล่าเนี่ยสิ เหมือนกึ่งๆคำสั่งชอบกล

 

 

คลาร์กพยักหน้ารับรู้อีกรอบ ร่างสูงใหญ่จึงหมุนตัวเดินออกจากห้องทานอาหารไป แต่ก็มิวายทิ้งคำพูดร้ายกาจเอาไว้

 

 

“แต่ไม่ต้องไปแวะหลับน้ำลายยืดที่ห้องใครอีกล่ะ ถ้าไหวก็พยายามแบกสังขารกลับไปนอนห้องตัวเองด้วย”

 

 

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงเค้นลอดไรฟันอย่างเหลืออดด้วยความอายสุดขีด

 

“คุณบรูซ เวย์น!”

 

 

 

 

TBC.

___________________________________

ห่างไปนานมากจากตอนแรก…ฮรอล/อนึ่งคือเราสอบเยอะ เรียนเยอะ อสองคือขี้เกียจพิมพ์นั่นเอง(….)

ติชมได้ตามสบายเลยนะคะ มีข้อเสนอแนะอะไรบอกได้เลย

ด้วยรักจากคุณชายใหญ่และลูกชายแม่บ้านค่ะ ❤

 

Advertisements

6 thoughts on “Dawn of Us [2]

  1. ทำไมบรูซช่างแกล้งแบบนี้ ฟฟฟฟฟฟ ปากคอก็ร้ายนัก ทำเอาหนุคลาร์กเกร็งไปหมด บรูซมีความเผด็จการดีชอบ ฟฟฟฟฟฟ ฮาการแซวของเบน ดอกพิกุลจะร่วง ฟิคเรื่อยอ่านแล้วคลายเครียดดี เบาๆ สบายๆ รอตอนต่อไปอย่างจดจ่ออออ

  2. มาแล้ว ตอนใหม่ของฟิคที่รอคอย ฟฟฟฟ
    ความน่ารักของน้องคลาร์กเพิ่มขึ้นตามจำนวนตอนรึเปล่าคะะ ฮือออ พาร์ทนี้น้องยิ่งน่ารัก น่าแกล้ง ไม่แปลกใจเลยที่คุณชายใหญ่จะชอบแกล้ง(?) น้องแบบนี้ ฮืออออออ ฟฟฟฟฟฟ
    ชอบตอนน้องงอแง น่าเอ็นดูมาก ซีนที่คุณแม่บอกจะไปกินมื้อเช้าที่บ้านใหญ่ด้วยกัน แล้วน้องงอแงในใจว่าไม่ไปได้มั้ย ไม่เอา คือแบบ พวี๊ดดดดด ฮืออออ คลาร์ก เคนท์นี่กินได้มั้ยคะคุณเวย์น บ่าวอยากฟัดมากๆเลย ฮรึกก ;w; น่ารักเกินไป
    ดูท่าทางคุณเขาจะชอบน้องนะ มองซะแบบนั้น แต่เหมือนจะไม่รู้ตัวยังไงชอบกล เลยกลายทำให้น้องยิ่งกลัวคุณเขา ฟฟฟฟ แล้วยังจะดุน้อง น้องก็ยิ่งกลัวสิคะ แงงงงง
    ตอนท้ายที่แซะน้องแบบนั้น มันน่า…. ฮึ่ยๆๆๆ โกรธแทนน้อง แต่คุณเวย์นหน้าดุๆ พูดน้อยๆ นึกภาพตามแล้วหล่อมากค่ะคุณขาาาา ฮรอลลลล บ้าบอมาก
    ตอนที่อยู่ใกล้ๆแล้วบรรยายน้อง หึๆๆๆ น้องสวยถูกใจใช่มั้ยคะ ชอบก็จีบเลยซี่—

    ตอนนี้ยังคงความละมุนฟินๆเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือซีนพระนางที่ทำให้หมั่นไส้พระเอก 55555 พี่จะรอตอนต่อไปนะครัซน้องดิว

    ปล.ขออภัยในความเพ้อเจ้อ ฮาาาาา

  3. ฟิคอัพแล้วววว😄😄 ทำไมคลาร์กถึงน่ารักได้ขนาดนี้ ;-;//จับกิน ชอบตอนเบนแซวพี่5555 บรูซดูท่าจะขี้แกล้ด้วยนะเนี่ย ขนาดผ่านแล้วยังแอบแซวอีก แต่น่ารักมากๆเลยค่ะ

  4. น้องคลาร์กน่ารักอีกแล้วววฟฟฟฟฟ น้องน่าเอ็นดู ดูละมุนนุ่มนิ่มไปหมดเลยค่ะฟฟฟฟฟ อยากมีน้องมาทำงานบ้านให้บ้าง.. /โดนยิง.. บรูซแกล้งน้องอีกแล้ว ทำเป็นยื้อจาน ทำเป็นแอบมองน้อง ถถถถถ น้องสวยใช่มั้ยล่ะคะะะ ชอบล่ะสิ ชอบน้องก็พูดดีๆ น้องสิฮื่อ คลาร์กกลัวหมดแย้วถถถถถถ ยังน่ารัก ฟีลกู้ด ภาษาไหลลื่นเหมือนเดิมเลยค่ะฟฟฟ รอตอนต่อไปนะคะะ ฟฟฟฟฟ

  5. โอ๊ยยยยย ณ จุดๆนี้ ตอนเก็บจานละให้มองหน้านี่ในใจนี่เชียร์ให้บรูซยื่นหน้าไปจูบแล้วค่—– #โดนคุณชายเอาจานปาแสกหัว มันช่างน่ารักเหลือเกินฮอลลลลลล คนอะไรร้ายมาก!! ร้าย ร้ายกาจจจจจ!! เหลียดการกินอย่างสบายใจไถมือถือ รออ่อยเขาล่ะสิ—- ฟฟฟฟฟฟฟ รู้นะว่าทำยังไงละใจเขาสั่นอะ จริงๆตัวเองตะหากชะมะที่อยากมองใกล้ๆเพราะใจสั่น— น่ารักแงงงงง ตลกในความหมั่นไส้กัดฟันพูดไล่หลัง นี่ถ้าเป็นคุณชายเหมือนกันคงตะโกนด่าไล่หลังไปแล้ว แต่เป็นคนรับใช้ เดี๋ยวโดนเฉ่งถถถถถถถ

  6. เกือบดีแล้วค่ะบรูซ เกือบแล้ว อีกนิดเดียว ขำไม่หยุดเลยตอนจบ แหม วันนี้ทานช้าจังเลยนะคะ รอคนสวยเหรอคะ โง้ยยยยยยย น่ารักแบบขั้นสุด จะคอยติดตามตอนต่อไปนะคะ ^_^

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s