I’ll Never Be Him – [Bruce W./???]

Title       : I’ll Never Be Him

Pairing  : Bruce Wayne/???

Note       :  โจทย์ benryweekly –  week 16 “Brothers”

__________________________________

.

IMG_4779

 .

 

ปกติฝาแฝดจะชอบอะไรที่เหมือนกันอยู่หลายอย่าง เช่น…

 

รสชาติอาหาร

 

 

ลายเสื้อผ้าเก๋ไก๋

 

 

แนวภาพยนตร์

 

 

ประเภทหนังสือ

 

 

…หรือแม้แต่คนที่ตัวเองรัก

 

 

อย่างหลังสุดนี่ถือเป็นความบังเอิญที่น่าเศร้า…

 

 

…นโปเลียน โซโล เป็นฝาแฝดผู้พี่ของคลาร์ก เคนท์

 

 

จริงๆแล้วนโปเลียนก็นามสกุลเคนท์ แต่เนื่องจากเขาทำงานเป็นสายลับของ CIA เลยอยากจะมีนามสกุลแฝงเอาไว้เพื่อให้สะดวกในการทำงาน

 

 

สองแฝดรักและผูกพันกันมาก แม้จะอายุห่างกันแค่ไม่กี่นาที แต่นโปเลียนก็ทำตัวเสมือนเป็นพี่โตคอยดูแลน้องตั้งแต่เด็กแล้ว …ยิ่งพอพ่อแม่เสียไปตอนช่วงเรียนมหาวิทยาลัย นโปเลียนก็ยิ่งดูแลคลาร์กเป็นอย่างดีมากขึ้น ความเอาใจใส่นี้ทำให้คลาร์กเคารพรักพี่ชายฝาแฝดของตนมาก

 

 

และเมื่อไม่นานมานี้ คลาร์กผู้เป็นน้องชายที่ทำงานเป็นนักข่าวของสำนักข่าวชื่อดังได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ นโปเลียนจำได้ว่าตัวเองยอมลงทุนโดดงานกลับมาบ้านเพื่อฉลองความสำเร็จของน้องชายได้ดี เขามีความสุขสุดๆแม้ว่าวันต่อมาจะโดนหัวหน้าเรียกไปเม้งแตกก็เถอะ

 

 

เห็นน้องชายมีความสุขเขาก็ดีใจแล้ว

 

 

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่นโปเลียนกลับมาที่บ้านหลังจากผ่านการทำงานมาตลอดสองอาทิตย์ แทบไม่ได้กลับมาเลย กินนอนอยู่ที่สำนักงานนั่นล่ะ

 

 

“พี่แนป! เยี่ยมเลยที่วันนี้พี่กลับมา วันนี้ผมเข้าครัวเองเลยนะ มื้อเย็นนี้อร่อยเหาะกว่าทุกมื้อแน่นอน” น้องชายฝาแฝดเอ่ยเสียงเจื้อยแจ้วด้วยความดีใจ ดวงตาหลังกรอบแว่นทอประกาย ริมฝีปากคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวซี่เล็กๆ นโปเลียนอุทานว้าวเบาๆ

 

 

“แจ๋ว คืนนี้กินอิ่มหลับสบายแน่ๆ เดี๋ยวฉันไปเก็บของเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคลาร์ก”

 

 

“โอเคครับ อย่าช้านะพี่แนป เดี๋ยวอาหารชืดหมด”

 

 

“รู้แล้วล่ะน่า”

 

 

มื้อค่ำวันนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ สองพี่น้องทานมื้อค่ำด้วยกัน ดูทีวีด้วยกัน เล่นหมากรุกด้วยกัน เข้านอนพร้อมๆกัน…ช่างมีความสุข และดูเหมือนโชคชะตาเล่นตลก ส่งบททดสอบสายสัมพันธ์มาให้กับฝาแฝดคู่นี้

 

 

บททดสอบที่มีชื่อว่า ‘บรูซ เวย์น’

 

 

นโปเลียนกับคลาร์กเคยเจอบรูซ เวย์นมาครั้งหนึ่งสมัยที่ทั้งคู่ยังเด็ก แค่สิบขวบนิดๆเอง ส่วนบรูซนั้นแก่กว่าตั้งสิบเอ็ดปี…ฟังแล้วอาจจะเหมือนเด็กแก่แดด แต่มันก็เป็นไปแล้ว…ที่ว่านโปเลียนกับคลาร์กหลงรักรุ่นพี่คนนี้เหมือนกันตั้งแต่ตอนนั้น

 

 

แต่ความรักครั้งหนึ่งนั้นยากที่จะแบ่งปันให้คนสองคนในเวลาเดียวกัน

 

 

บรูซเอ็นดูคลาร์กมากกว่าตั้งแต่แรกพบ และไม่นานชายหนุ่มก็ตกหลุมรักฝาแฝดคนน้อง นโปเลียนล่วงรู้ความรู้สึกนี้ของรุ่นพี่ตอนที่ตนกับน้องอยู่ในช่วงปิดเทอมกำลังจะขึ้นไฮสคูล…แน่นอนว่าเขาเสียใจ แต่ก็เลือกที่ซ่อนความรู้สึกดังกล่าวไว้ก้นบึ้งของหัวใจ ยอมที่จะมีรอยยิ้มยามเห็นน้องชายฝาแฝดกับคนที่ตนเองรักอยู่ด้วยกัน แม้ว่ามันจะฝืนแค่ไหนก็ตาม…

 

 

จริงๆมันก็ไม่ทุกข์อะไรมากมาย เขาไม่รักแล้วไง? แต่อย่างน้อยเวลาที่บรูซอยู่ก็ได้เห็นรอยยิ้มมีความสุขสุดๆของคลาร์กเลยนะ

 

 

น้องชายมีความสุข นโปเลียนก็พอใจแล้ว

 

 

ต่อมาบรูซก็มีเหตุให้ต้องเดินทางไปประเทศอื่น มีเพียงการติดต่อผ่านจดหมายหรือโทรทางไกล ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ก็ยี่สิบปีแล้ว ความเศร้าจากการอกหักของนโปเลียนก็หายๆไปแล้ว เขาไม่ได้รู้สึกรักหรือคิดถึงอะไรชายหนุ่มเท่าไหร่แล้ว ตัดใจได้แล้วน่ะ

 

 

แต่แล้ววันหนึ่งบรูซก็กลับมา นั่นทำให้นโปเลียนตระหนักได้ว่าความรู้สึกเหล่านั้นมันหลอกกันชัดๆ…เขายังรักบรูซเต็มหัวใจ

 

 

มีอะไรเปลี่ยนไปหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือคือตัวของรุ่นพี่คนนี้…บรูซอายุสี่สิบสี่แล้ว หล่อกว่าสมัยหนุ่มตั้งเยอะอย่างไม่น่าเชื่อ ดูขรึม ดูภูมิฐานสุดๆ…และอีกอย่างก็คือ ความรู้สึกของนโปเลียนยามเห็นคู่รักคู่นี้ในคลองสายตา

 

 

จากความยินดีเริ่มเปลี่ยนเป็นความอิจฉา..และมันมากขึ้นทุกวันๆ

 

 

ทำไมถึงไม่รักเขาบ้าง? เขาต่างกับคลาร์กตรงไหน? จะรูปร่าง หน้าตา สีผม สีตา อะไรก็ตาม นโปเลียนเหมือนคลาร์กทุกอย่าง แต่อะไรทำให้บรูซรักเขาไม่ได้? เพราะเขาเป็นคนชอบโปรยเสน่ห์ ส่วนคลาร์กนั้นสุภาพเรียบร้อยแบบที่บรูซชอบ แค่นั้น? เหตุผลแค่ข้อเดียว?

 

 

ยิ่งตอนนี้บรูซแสดงความรู้สึกที่ชัดเจนของตนได้เต็มที่แล้ว ดูเหมือนเจ้าตัวจะยิ่งวางตัวมากขึ้น โดยการที่เว้นระยะกับนโปเลียนเอาไว้ ไม่สุงสิงเล่นหัวสนิทสนมเหมือนเก่า…เพราะกลัวคลาร์กเข้าใจผิด แต่ก็ไม่ได้ห่างเหินอะไรมากขนาดนั้น บรูซยังคงทักทายและพูดคุยกับนโปเลียนตามปกติ แต่ก็ไม่นาน ไม่เป็นส่วนตัว การพูดคุยทุกครั้งของทั้งคู่จะมีคลาร์กอยู่ในวงสนทนาด้วยเสมอ

 

 

มันยิ่งทำให้นโปเลียนเจ็บในใจจนเผลอแสดงท่าทีปั้นปึ่งใส่น้องชายฝาแฝดที่ตนเองรักและห่วงใยมาตลอดอยู่หลายครั้งหลายครา

 

 

“พี่แนป วันหยุดเสาร์นี้ไปเที่ยวกันไหมครับ? คุณเวย์นออกปากว่าจะพาไปเองเลยนะ” คลาร์กเอ่ยชวนพี่ชายฝาแฝดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น นโปเลียนที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ตวัดสายตามองต้นเสียง ริมฝีปากคลี่ยิ้มกว้างเหมือนกำลังจะตอบรับคำชวน แต่.. “คงไปไม่ได้หรอก เสาร์นี้ฉันยังต้องทำงานน่ะ”

 

 

คลาร์กหน้าหงอยลงทันทีเมื่อได้ยินคำปฏิเสธจากพี่ชาย “แต่…เราไม่ได้ไปไหนด้วยกันนานแล้วนะครับ…”

 

 

“บอกไม่ไปก็คือไม่ไปสิ ถึงฉันตกลงไป เราก็ไม่ได้ไปด้วยกันสองคนอยู่ดี…นายไปกับบรูซเถอะ อย่ามากวนเวลาทำงานฉันเลย” นโปเลียนขึ้นเสียงเล็กน้อยก่อนจะพับหนังสือพิมพ์โยนลงบนโต๊ะกาแฟ จากนั้นก็เดินขึ้นห้องไป

 

“พี่แนป……” แววตาของนักข่าวหนุ่มหม่นแสง ใบหน้าเศร้าสร้อยพร้อมกับน้ำตาคลอหน่วยเล็กๆเมื่อเห็นท่าทีเย็นชาของพี่ชาย ในตอนนั้นที่เสียงมือถือดังขึ้น คลาร์กกดรับและยกขึ้นแนบหู พยายามซ่อน “…ครับคุณเวย์น….พี่แนปเขาไม่ว่างน่ะครับ….ผมเปล่าร้องไห้ครับ ฮะฮะ โอเคดีทุกอย่างน่า ไม่ต้องห่วงหรอกครับ…เจอกันพรุ่งนี้นะครับคุณเวย์น”

 

 

นโปเลียนแอบยืนฟังตรงบันไดด้านบน

 

 

เขาเรียกบรูซว่าบรูซเพราะคิดว่าการเรียกชื่อมันจะทำให้สนิทสนมกันมากกว่า ในขณะที่คลาร์กจะชอบเรียกว่าคุณเวย์น ด้วยความที่ติดนิสัยจากการเป็นนักข่าวที่มักจะเรียกผู้ถูกสัมภาษณ์ด้วยนามสกุล แต่กลายเป็นว่าบรูซกลับชอบคำเรียกที่ดูห่างเหินนั่นมากกว่าคำเรียกคนสนิทสนม

 

 

ใช่สิ อะไรที่เป็น ‘คลาร์ก’ บรูซชอบหมดแหละ…ส่วนที่อะไรที่เป็น ‘นโปเลียน’ บรูซไม่เคยรู้สึกอะไรด้วยเลย

 

 

ในคืนหนึ่งที่คลาร์กไม่อยู่เพราะเจ้าตัวไปนอนค้างที่บ้านของบรูซ นโปเลียนนอนนึกอะไรเรื่อยเปื่อยบนเตียงท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงอ่อนๆจากดวงจันทร์ฉายมา

 

 

ภาพเขากับคลาร์กหัวเราะด้วยกันอย่างมีความสุขในวัยเด็ก ภาพความยินดีตอนที่เขากับคลาร์กสอบเข้ามหาวทิยาลัยชื่อดังได้พร้อมๆกัน ภาพคลาร์กร้องลั่นบ้านในคืนฮาโลวีนเมื่อเห็นเขาแกล้งแต่งเป็นมัมมี่เดินมาหาเนื่องจากเจ้าตัวหลอนผีมัมมี่จากในหนังยิ่งกว่าอะไร

 

 

นโปเลียนยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อนึกถึงความทรงจำเหล่านั้น…มีอีกความทรงจำหนึ่งที่แสนตลกคือตอนวันเกิดทั้งคู่ เขาดันป่วย ทำให้คลาร์กต้องมาดูแล จำได้ว่าน้องชายฝาแฝดวิ่งไล่ป้อนยาเขาไปทั่วห้องนี้ แหงล่ะ เขาเกลียดยาเม็ดจะตายไป กว่าจะทำใจกินได้

 

 

…นโปเลียนป่วย…

 

…คลาร์กสบายดี…

 

…วันเกิด….

 

จู่ๆอะไรบางอย่างก็ไหลเข้ามาในหัว ฟิล์มภาพแห่งความทรงจำที่ไม่ได้หายไป เพียงแต่มันถูกเก็บเอาไว้จนนานเกินไป จนจำไม่ได้ว่ามีอยู่ ดวงตาของนโปเลียนเบิกกว้าง

 

วันนี้เป็นวันเกิดของคุณป้าที่เป็นพี่สาวของคุณพ่อ คุณป้าชวนไปฉลองวันเกิดและค้างคืนที่บ้านเพื่อที่วันถัดไปจะได้ไปเที่ยววันหยุดยาวกัน โชคไม่ดีที่อยู่ในช่วงนโปเลียนป่วย ทำให้คุณแม่ต้องอยู่เฝ้าและคงไม่ได้ไปด้วย

 

 

“ทั้งเค้กวันเกิด ทั้งไปเที่ยว พี่อยากไปมั่งอ่ะคลาร์ก พี่อยากไป” ฝาแฝดผู้พี่ในวัยสิบสองขวบบ่น “ทำไมต้องป่วยตอนนี้ด้วย ไม่ชอบเลย”

 

 

คลาร์กมองพี่ชายอย่างสงสาร ก่อนที่จะนึกอะไรออก “เอางี้สิพี่แนป เดี๋ยวเราสลับตัวกันดีไหมฮะ? ผมจะแกล้งเป็นพี่นอนอยู่บ้าน แล้วพี่ก็เป็นผมแล้วไปกับคุณพ่อ”

 

 

“เฮ้…มันจะดีเหรอ? คุณพ่ออาจจะรู้ว่าเราสลับตัวกันก็ได้นะ เพราะพี่ยังป่วยๆอยู่เลย” นโปเลียนลังเล

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ นี่เห็นไหม พี่ไม่มีไข้แล้วนะ เดี๋ยวก็หายแล้ว เนียนๆไปได้ เชื่อผม” น้องชายฝาแฝดรีบยืนยันอาการ สุดท้ายพี่ชายก็ยอม ทั้งคู่สลับเสื้อผ้ากัน คลาร์กที่สลับตัวเป็นนโปเลียนปีนขึ้นเตียงไปแกล้งนอนเพลียอยู่ใต้ผ้าห่ม ส่วนนโปเลียนที่สลับตัวเป็นคลาร์กก็ไปกับคุณพ่อ

 

 

เพราะไม่คิดว่าคุณป้าจะพาไปเที่ยวนานเป็นอาทิตย์ ทำให้คลาร์กต้องสวมรอยเป็นพี่ชายฝาแฝดตลอดเจ็ดวัน และต้องให้เนียนที่สุดเพื่อไม่ให้คุณแม่รู้ ไม่งั้นโดนตีหนักแน่…คลาร์กต้องทำตัวเป็นพี่ชายทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่นิสัยส่วนตัว ทำให้เขาเริ่ม ‘ลืม’ ตัวตนของตัวเองไป เพราะต้องระลึกอยู่ในใจเสมอว่าเป็นนโปเลียน

 

 

นโปเลียนเองก็เช่นกัน…แต่สุดท้าย…คุณพ่อก็กลับมาบ้านพร้อมกับคลาร์ก โดยมีคุณแม่กับนโปเลียนที่หายดีแล้วรอต้อนรับอย่างอบอุ่น…สองพี่น้องที่สลับตัวกันอยู่

 

 

พอถึงวันหนึ่งที่เขานึกออก ก็ไปขอสลับตัวกลับคืนกับพี่ชาย แต่เผอิญว่าวันนั้นมีทริปเที่ยวของห้องคลาร์กที่คุณครูประจำชั้นจัดขึ้น และสองพี่น้องไม่ได้เรียนห้องเดียวกัน นโปเลียนที่สวมรอยเป็นน้องชายอยู่ขอร้องอีกครั้งว่าขอไปทริปในฐานะคลาร์กต่อไปอีก คลาร์กที่ขี้เกรงใจจึงยอมเป็นนโปเลียนต่อ

 

 

สุดท้ายคลาร์กก็ลืมตัวตนของตนเองไป

 

 

ร่างสมส่วนลุกพรวดจากเตียงพลางหอบหายใจถี่ มือสั่นระริก

 

นโปเลียนลงจากเตียงไปเปิดไฟแล้วเดินไปส่องกระจก วัตถุเงาบานใหญ่ตรงหน้าสะท้อนภาพใบหน้าของเขา..ที่ไม่แตกต่างจากคลาร์กเลย

 

ก็ใช่น่ะสิ….เพราะเขาน่ะคือ ‘คลาร์ก’ ไงล่ะ!

 

 

ในตอนนั้นเองที่ภาพของวันแรกที่สองแฝดวัยสิบขวบได้พบกับบรูซ เวย์นก็ลอยเข้ามาในหัวอีก…ตอนที่เขายังเป็น ‘คลาร์ก’ อยู่ บรูซลูบหัวเขาแล้วยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดู

 

 

เท่านั้นเสียงกรีดร้องก็ดังลั่นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ กรามขบกันแน่นพร้อมกับดวงตาที่ฉายแววเดือดดาล

 

 

“นโปเลียน!”

 

 

เช้าต่อมา บรูซขับรถมาส่งคลาร์กที่บ้าน ดวงตาสีฟ้าคู่สวยของนักข่าวคนเก่งฉายแววยินดีเมื่อเห็นพี่ชายฝาแฝดยืนรออยู่หน้าบ้าน

 

 

“ไว้เจอกันใหม่นะครับคุณเวย์น” หนุ่มใหญ่ยิ้มบางแล้วเอ่ยกลับว่า “แล้วเจอกัน…ดูแลตัวเองดีๆด้วย ยังไม่หายปวดสะโพกตั้งแต่เมื่อคืนไม่ใช่เหรอ?”

 

 

“คุณเวย์น..!” ใบหน้าสวยแดงระเรื่อแล้วฟาดหัวไหล่แกร่งไปแรงๆทีหนึ่งก่อนจะลงจากรถแล้วตรงไปหาพี่ชาย มือสวมกอดคนตรงหน้าแน่น

 

 

“ขอโทษที่เมื่อคืนไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนครับ…พี่เหงารึเปล่า…แต่เดี๋ยวไม่ต้องห่วงนะครับ ผมคงไม่ได้ไปบ้านคุณเวย์นอีกพักใหญ่เลย อยากอยู่กับพี่ชายทั้งอาทิตย์มากกว่า”

 

 

แววตาของคนถูกกอดเฉยชา แต่ในใจนั้นคุกรุ่นยิ่งนัก ยิ่งพอเห็นรอยแดงๆที่ยังไม่จางดีกระจายทั่วบริเวณต้นคอขาวของอีกฝ่าย มันยิ่งทำให้ความอดทนสุดท้ายหมดลง

 

 

“เมื่อคืนคงมีความสุขมากใช่ไหมนโปเลียน?”

 

 

คลาร์กหน้าแดงก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินคำเรียกชื่อ “เดี๋ยวนะครับ…พี่แนปเรียกชื่อตัวเองทำไม?”

 

 

“แน่ใจเหรอว่านโปเลียนน่ะชื่อฉัน?” นโปเลียนสวนกลับเสียงห้วนจนคนฟังเหงื่อตก “พี่แน–”

 

 

“หยุดเรียกแบบนั้นสักที ฉันไม่ได้ชื่อนโปเลียน ไม่ได้ชื่อแนป!” ตวาดออกมาแล้วคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของอีกฝ่าย “ฉันชื่อคลาร์ก! ได้ยินไหม!? ฉันชื่อคลาร์ก! นายขโมยตัวตนฉันไป เพราะความเอาแต่ใจของนาย! เข้าใจไหม! นายคือนโปเลียน ฉันคือคลาร์ก!” นโปเลียนตวาดพร้อมกับบีบต้นแขนคลาร์กแน่นแล้วเขย่าอย่างรุนแรง

 

 

“พี่แนป! ผ…ผมเจ็บ!” นักข่าวหนุ่มน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บ น้ำเสียงเจ้าตัวสั่นเครือ แต่นโปเลียนไม่ฟัง สายลับหนุ่มยิ่งเพิ่มแรงบีบและแรงเขย่ามากขึ้น

 

 

“ถ้าพี่ไม่เอาแต่ใจยอมเปลี่ยนตัวกลับวันไปทริปห้องเรื่องมันก็คงไม่เป็นแบบนี้! บรูซเขาจะรักผม..ไม่ใช่พี่! ได้ยินไหม!!! คนที่เขาจะรักควรจะเป็นผมไม่ใช่พี่!! เอาคืนมานะนโปเลียน! เอาคลาร์กคืนมา!”

 

 

“ทำอะไรน่ะนโปเลียน!” เสียงทุ้มของบรูซดังขึ้น เมื่อครู่ที่ผ่านมาเขายังไม่ขับรถออกไปเพราะจะเดินไปซื้อกาแฟก่อน พอกลับมาเห็นการทะเลาะเบาะแว้งหน้าบ้าน..และที่สำคัญคือคนรักของเขากำลังถูกพี่ชายฝาแฝดของเจ้าตัวตวาดใส่แถมยังเขย่าตัวแรงๆ ทำให้บรูซทนไม่ได้ต้องรีบวิ่งเข้ามา

 

 

“ปล่อยคลาร์กเดี๋ยวนี้” มือใหญ่บีบข้อมือเล็กกว่าจนนโปเลียนต้องปล่อยมือจากต้นแขนแฝดของตน ใบหน้าที่ไม่ต่างจากคลาร์กซีดเผือดเมื่อนึกได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป ดวงตาสั่นระริกยามเห็นคนที่ตนรักกอดปลอบน้องชายฝาแฝดที่กำลังร้องไห้และหันมามองเขาด้วยสายตาเย็นชา

 

 

“บรูซ….ผม–”

 

 

“ฉันจะพาคลาร์กออกไปก่อน…นายไปสงบสติอารมณ์ซะนโปเลียน หายดีเมื่อไหร่โทรมาบอกฉัน แล้วฉันจะพาคลาร์กมาส่งบ้าน”

 

 

“คุณเวย์น…ผม…” คลาร์กพยายามเอ่ยท้วงแต่สุดท้ายก็ถูกพาไปขึ้นรถ….บรูซพาคลาร์กแวะสวนสาธารณะ ระหว่างที่กำลังนั่งรอบรูซซึ่งเดินไปต่อคิวซื้อเครื่องดื่มให้ ชายหนุ่มก็นั่งคิดในสิ่งที่พี่ชายพูด…และแล้วเขาก็นึกออก คลาร์กร้องไห้ออกมาอีกครั้งพลางเอามือปิดหน้าตัวเอง

 

 

“คลาร์ก…..พี่ขอโทษ….ฮึก….พี่ขอโทษ…..”

 

 

 

นโปเลียนนั่งเหม่ออยู่บนโซฟาหน้าทีวี

 

 

เขาทำอะไรลงไป….

 

 

ก็แค่อยากจะทวงตัวตนของ ‘คลาร์ก’ คืนมา…ตัวตนจริงๆของเขา…ตัวตนที่เป็นน้องชายฝาแฝดของนโปเลียน ….ตัวตนที่บรูซ เวย์นถูกชะตาเมื่อครั้งแรกที่พบกัน

 

 

มันผิดขนาดนั้นเลยเหรอ?

 

 

ผิดหรือเปล่าไม่รู้…แต่นายทำร้ายฝาแฝดของนายทั้งร่างกายและจิตใจ ทั้งๆที่รักและผูกพันกันมากแท้ๆ ทำให้คนที่นายรักมองนายด้วยสายตารังเกียจและเย็นชา

 

 

 

เสียงตอบของเขาเองดังขึ้นในหัว หยาดน้ำใสๆขังรอบดวงตาสีฟ้าคู่สวย “แต่ถ้าฉันกลับไปเป็นคลาร์ก…ฉันก็จะเป็นคนที่บรูซรัก…เป็นคนเดิมที่เขาเอ็นดูตั้งแต่แรก”

 

 

ใช่ แต่นายลืมไปแล้วเหรอ? ถึงบรูซจะเอ็นดูคลาร์กที่เป็นนายในตอนแรกก็จริง…แต่ตอนนี้คลาร์กที่เขารักคือคลาร์กที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากตัวของนโปเลียนพี่ชายของนาย ไม่ใช่คลาร์กที่เป็นตัวของนาย ถ้าสลับตัวกลับไป เขาก็ต้องรู้สึกรักและผูกพันกับตัวของพี่ชายนายอยู่ดี แปลว่าเขาก็จะหันไปรักนโปเลียนแทน ไม่ใช่รักนาย

 

 

“หมายความว่าต่อให้ฉันเป็นพี่แนป…หรือเป็นตัวของฉัน…เขาก็ไม่มีวันที่จะรักฉันใช่ไหม?” น้ำตาไหลอาบแก้ม ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีเสียงสะอื้นใดๆ

 

 

ไม่มีเสียงตอบใดๆในหัวดังขึ้น..แต่นั่นก็คือคำตอบแล้วว่า…ใช่…ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ไม่มีทางได้เป็นคนที่บรูซรัก

 

 

โอเค…เขายอมแพ้แล้ว…

 

 

“พี่แนป….ผมขอโทษ……”

 

 

คลาร์ก เคนท์ในร่างของนโปเลียน โซโลหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกหาหัวหน้างานของเขา และตอบตกลงรับงานงานหนึ่งซึ่งจะต้องเดินทางไปแทรกซึมที่ต่างประเทศ และอาจจะต้องอยู่ที่นั่นไปตลอด ชายหนุ่มเร่งขอตั๋วเครื่องบินรอบที่เร็วที่สุด สุดท้ายก็ได้ตามที่ต้องการคือเย็นนี้….ตั๋วเที่ยวเดียว…

 

เพราะความหุนหันเมื่อครู่ทำให้เขาไม่กล้าสู้หน้าฝาแฝดอีกแล้ว…เขาไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว…อีกอย่างก็คือไม่อยากเห็นคนที่เขารักที่สุดมองมาที่เขาด้วยแววตาห่างเหิน เย็นชาหรือรังเกียจ….ร่างสมส่วนเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบกระดาษออกมาแผ่นหนึ่งแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไป จากนั้นจึงเอากรอบรูปที่เป็นรูปถ่ายวันจบปริญญาของตนกับฝาแฝดทับเอาไว้ แล้วก็ไปจัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทาง

 

 

นโปเลียนเดินลากกระเป๋าออกมาจนพ้นเขตรั้วบ้าน หันกลับไปมองตัวบ้านอีกครั้งด้วยสายตาอาลัย ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาใครคนหนึ่ง…คนที่เขารักมากที่สุด

 

 

ปลายสายกดรับและทักด้วยน้ำเสียงเรียบ นโปเลียนใจวูบโหวงแต่ก็กรอกคำพูดลงไป “ผมดีขึ้นแล้วครับบรูซ…ขอโทษนะครับที่ตวาดใส่คลาร์ก ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ทำลงไป…คุณพาน้องชายผมกลับมาได้แล้วครับ” ปลายสายตอบอืมสั้นๆ นโปเลียนพยายามกลั้นตัวเองไม่ให้สะอื้นออกมา แล้วกล่าวต่ออีกว่า

 

 

“ผมฝากดูแลคลาร์กด้วยนะครับบรูซ รักเขาให้มากๆ อย่าทิ้งเขาไปนะครับ” มือกดปุ่มวางสายทันที จากนั้นจึงเดินลากกระเป๋าห่างออกไปเรื่อยๆ ไปสู่ที่ๆไกลแสนไกล

 

 

 

ถึง ฝาแฝดของฉัน

          ถ้านายอ่านจบแล้วจะขยำทิ้งก็ได้นะ ฉันไม่โกรธหรอก…อยากจะบอกว่าฉันขอโทษนะ ขอโทษที่ทำร้ายนาย ขอโทษจริงๆ เพราะแบบนี้ฉันก็เลยไม่กล้าอยู่สู้หน้านายแล้ว ฉันทำให้นายเสียใจ ฉันเป็นพี่ที่แย่จริงๆนะ ขอโทษอีกครั้ง…นี่ฉันกำลังจะไปทำงานที่ไหนสักแห่งล่ะ แน่ะ ไม่ต้องคิดเลยว่าจะตามหา นายหาฉันไม่เจอหรอกน้องรัก ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่…อาจจะไม่มีอีกแล้วก็ได้

สุดท้ายนี้ก็อยากจะบอกว่า…ฉันรักนายเสมอนะคลาร์ก ได้โปรดให้อภัยกับความรู้สึกอิจฉา ความโกรธอันน่ารังเกียจของฉันด้วย สบายใจได้ นายจะไม่มีวันได้เห็นอารมณ์แย่ๆพวกนั้นอีกแล้ว..

ขอให้นายเป็น ‘คลาร์ก’ ที่น่ารักของทุกคน..ของบรูซ…แล้วก็ของพี่—‘นโปเลียน’ ตลอดไปนะ

                                                                                                                     รักเสมอ

                                                                                                      นโปเลียน (โซโล) เคนท์

 

 

 

_________________________________________

ยาวมาก…มันงงๆรึเปล่าคะ y w y เดี๋ยวแปะตรงนี้เอาไว้เป็นการสรุปอีกที

จริงๆแล้วคลาร์กคือนโปเลียน ส่วนนโปเลียนก็คือคลาร์ก (งงมั้ย…) เขาสลับตัวกันตอนเด็กแล้วก็ใช้ตัวตนที่สลับมาโดยตลอดเลยค่ะ ซึ่งเกิดหลังจากที่เจอกับคุณเวย์น ก็คือตอนแรกคุณเวย์นเอ็นดูคลาร์กที่เป็นคลาร์กจริงๆ แต่สุดท้ายกลับตกหลุมรักคลาร์กที่ตอนนั้นเป็นนโปเลียนที่สลับตัวมาแล้ว เรื่องก็เป็นอย่างนี้ล่ะค่ะ

เรื่องนี้จะเป็นบรูซคลาร์กก็ได้ เพราะสุดท้ายบรูซก็รักกับคลาร์ก แต่จะเป็นเวย์นโซโลก็ได้ เพราะคลาร์กคนนั้นคือนโปเลียน

Advertisements

7 thoughts on “I’ll Never Be Him – [Bruce W./???]

  1. อ่านแล้วซึมเลยค่ะ สงสารแนป (คลาร์ก) เหมือนโดนแย่งบรูซไป แต่เอาเข้าจริงก็เหมือนไม่มีใครผิด ส่วนคุณบรูซพี่จะไม่พูดถึงเพราะให้ฟีลเหมือนพระเอกละครหลังข่าวมาก แงงงง 55555
    เริ่มรู้สึกน้ำตาปริ่มๆตั้งแต่ตอนที่บอกว่าชอบผู้ชายคนเดียวกัน และนั่นแหละ เหมือนฟ้ามันครึ้มๆ ฝนจะตก สงสารทั้งสองคน ตอนคลาร์ก (แนป) ร้องไห้ที่โดนเย็นชาใส่ก็ฮืออออ แต่พีคสุดคงเป็นตอนที่ลากกระเป๋าไปไกลแสนไกล ให้ฟีลนางเอกแสนดี ยอมแพ้ ให้เธอได้กับเขาแล้วจงโชคดี หวังว่าไปปฏิบัติภารกิจยาวๆแล้วจะเจอคุณโทนี่— #แค่ก
    คราวนี้เป็นแนวทึมๆ แต่พี่ก็ชอบเหมือนเดิม ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะน้องดิว ;w;

  2. แงงงงงงงงง หักมุมมากกก สงสารน้องคลาร์กตัวจริงมากเลยค่ะฮือออออ จะโกรธก็โกรธแนปตัวจริงไม่ลง แต่ก็โกรธฮืออออ ทำไมเอาแต่ใจจนทำทุกคนเจ็บปวด.. แต่น้องเรียลคลาร์กเสียสละมากๆ เลยค่ะ แอบเชียร์ให้น้องทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของน้องนะ แต่ว่ายังไงคุณเวย์นก็รักคลาร์กคนนั้นไปแล้ว ยังไงถึงรู้ก็ยังรักอยู่ดี ฮืออออ เจ็บปวดแทนน้องตัวจริงมากๆ ที่สุดท้ายก็เลือกจะไปเอง /ไปกอดปลอบ—- ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะงื้อออ

  3. หักมุมมากเลยค่ะ ตอนแรกนึกว่าแนปอิจฉาน้องแต่ไม่ใช่ สงสารที่ไม่ว่าจะเป็นแนป หรือคลาร์ก(จริงๆ)สุดท้ายแล้วคุณเวย์นก็ไม่มีวันรักอยู่ดี แล้วก็ยอมปล่อยให้เค้ารักกัน สงสารมากอ่ะT^T หาใครมาคู่คลาร์ก(จริงๆ)ที น่าสงสารเกืนไปแล้วT^T

  4. จุกมาก…. สงสารทุกคนแต่หมั่นไส้บรูซที่ไม่ยอมพูด บรรยายความอึดอัดของแนปได้ดีมากเลย โดนเย็นชาใส่แบบนั้นใครจะทนได้ ;-; ขอให้แนปไปทำภารกิจแล้วได้คนดามใจ ฟฟฟฟฟ

  5. สงสารแนป(คลาร์ก)ที่โดนแย่งตัวตนไปเลยอ่า
    จะไปบอกใครก็ไม่มีใครเชื่อซะด้วยสิฮือ
    อ่านตอนจบน้ำตาปริ่มๆสงสารมากเลยค่ะ
    ไปเจอคนที่ดีกว่านี้เถอะนะนาย !

  6. น่าสงสารทั้งคู่เลยค่ะ ฮืออออออ สุดท้ายคลาร์กก็ยอมเป็นแนปต่อไป เพราะถึงกลับไปเป็นคลาร์ก บรูซก็ไม่ได้รักคลาร์กที่เป็นคลาร์กอยู่ดี แงงงงงง นางเอกมาก เป็นจุดหักมุมที่สุดๆเลยค่ะ อ่านแล้วหน่วงๆ บรูซเย็นชามาก เจ็บจี๊ดจริงๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s