One Day – [Ben A./Henry C.]

Title      : One Day

Pairing : Ben Affleck / Henry Cavill

Note      : โจทย์ benryweekly – week 11 “Unexpected Moment” ,

_________________________________________________________________

 

week-11.jpg.jpg

 

‘แมว’ เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าอัศจรรย์ ด้วยความน่ารัก ขี้อ้อน ทำให้มนุษย์อดไม่ได้ที่จะตกหลุมรักเจ้าเหมียวเหล่านี้ และรับพวกมันเลี้ยงในบ้าน คอยดูแลอย่างดี หาอาหารและน้ำดีๆมาให้ตรงตามเวลา จัดหาที่นอนอันอุ่นสบายมีอากาศถ่ายเท จัดการเรื่องสุขภาพร่างกายให้ ทำให้ทุกๆอย่าง…ด้วยเหตุนี้ มนุษย์ที่บอกว่าตัวเองเป็นเจ้านายนั้นก็เริ่มกลายเป็น’ทาสแมว’โดยไม่รู้ตัว

 

 

เบน แอฟเฟล็ค ยอมรับว่าตนเองอยู่ในกลุ่มมนุษย์จำพวกดังกล่าว

 

 

เบนชอบแมวมากพอๆกับที่ชอบสุนัข แต่เนื่องจากที่พักของเบนไม่เอื้ออำนวยต่อการเลี้ยงเจ้าตูบเท่าไรนัก(เพราะเบนชอบสุนัขพันธุ์ใหญ่) สุดท้ายเขาก็เลยเลือกที่จะเลี้ยงแมว

 

 

เขาเลี้ยงแมวไว้ตัวหนึ่งมาได้ประมาณเกือบปีแล้ว เป็นตัวผู้ แมวตัวนี้ขนสีครีมสวย และมีดวงตาสีฟ้าใสซึ่งเบนชอบมากๆ นอกจากนั้นยังขี้อ้อนสุดๆ มันยิ่งทำให้ดูน่ารักน่าเอ็นดูขึ้นกว่าเดิม

 

 

“เฮนรี่ เมี้ยวๆ ฉันกลับมาแล้ว” ‘เฮนรี่’ คือชื่อของแมวตัวที่เบนเลี้ยง ไม่นานนักก็มีเสียงเมี้ยวดังแว่วมาก่อนที่ร่างเล็กของเจ้าเหมียวเฮนรี่จะวิ่งดุ๊กๆมาหาเจ้านาย(หรือจะเรียกว่าเจ้าทาสก็ได้)ของมันพร้อมกับเสียงกระดิ่งคอดังกรุ๊งกริ๊ง

 

 

“ว่าไงเจ้าหนู ฉันไม่อยู่นี่ทำตัวเป็นเด็กดีหรือเปล่า?” หนุ่มวัยสามสิบวางถุงที่ใส่ข้าวของซึ่งเขาซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตบนโต๊ะ โยนกระเป๋าสะพายลงบนโซฟาแล้วย่อตัวลงไปอุ้มเฮนรี่ขึ้นมา

 

 

“เมี้ยว~” เฮนรี่ร้องแล้วเอาหัวไถกับอกเสื้อของเบนอย่างออดอ้อน ร่างสูงหัวเราะอารมณ์ดีก่อนจะยีหัวน้อยๆอย่างหมั่นเขี้ยว “มาถึงก็อ้อนเลยนะ หิวแล้วล่ะสิ…นี่ๆ วันนี้ฉันซื้ออะไรมารู้ไหม?” มือใหญ่ข้างหนึ่งประคองร่างของเจ้าก้อนขนไว้กับอก อีกมือเลื่อนไปควานหาของในถุงซูเปอร์แล้วหยิบออกมา..เป็นอาหารกระป๋องเนื้อปลาทูน่าสำหรับแมว “ของชอบใครเอ่ย?”

 

 

เฮนรี่ร้องเมี้ยวยาวๆเหมือนดีใจมากเมื่อเห็นอาหารกระป๋อง ยื่นขาหน้าออกไปหากระป๋องแล้วเอาอุ้งทำท่าจะตะปบ พอเบนเลื่อนมือออกก็หันมามองหน้าแล้วส่งเสียงแง้วประท้วง

 

 

“โอเคๆ รู้แล้วว่าหิว เดี๋ยวไปรอที่เดิมเลยนะครับคุณท่าน เจ้าทาสขอล้างไม้ล้างมือก่อนแล้วจะตามไปนะครับ” เบนวางเฮนรี่ลงกับพื้น พอเท้าแตะพื้นปุ๊บเฮนรี่ก็รีบวิ่งไปรอที่ชามข้าวประจำของตัวเองทันที…ปกติแล้วเบนจะให้อาหารเม็ดเป็นอาหารหลักให้กับเฮนรี่ อาจจะมีอาหารเปียกเช่นพวกอาหารกระป๋องหรืออาหารเสริมอื่นๆบ้างพอประมาณเป็นบางวัน

 

 

เบนล้างมือเสร็จก็หยิบอาหารกระป๋องกับชามเล็กใบหนึ่งเดินไปที่ที่ซึ่งเจ้าเหมียวนั่งรออยู่ ร่างสูงย่อตัวลงคุกเข่า มือดึงชามข้าวมาตรงหน้า หยิบถุงอาหารเม็ดชั้นดีมาเทอาหารลงไปในชามแล้วหยิบอีกชามที่ตนถือมาเพื่อเทอาหารกระป๋องลงไป ระหว่างที่เตรียมอยู่นั้นเฮนรี่ก็เอาแต่ร้องเมี้ยวม้าว เข้ามาเอาตัวถูหัวเข่าเบนบ้าง ตวัดหางพันแขนบ้าง

 

 

“เสร็จแล้ว เสร็จแล้ว เอ้า กินซะเฮนรี่ กินเยอะๆโตไวๆนะ” เบนขยับตัวออกเพื่อให้เฮนรี่ได้เข้าไปกินอาหาร มือใหญ่ลูบหลังเจ้าเหมียวที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอาหารของตน ..เบนลุกไปหยิบขวดน้ำเปล่ามาเทใส่ชามน้ำให้ หลังจากนั้นจึงไปเตรียมอาหารเย็นของตัวเอง

 

 

หลังมื้อเย็นผ่านพ้นไปแล้ว เบนก็มาเปิดทีวี เขาตั้งใจว่าจะดูหนังสักเรื่อง..เบนนั่งขัดสมาธิกับพื้น เอื้อมไปหยิบกล่องใส่แผ่นหนังออกมาแล้วนั่งมองอย่างครุ่นคิดว่าจะเลือกเรื่องไหนดี

 

 

ในตอนนั้นเองเฮนรี่ก็เดินมาแล้วปีนขึ้นมานั่งบนตักของชายหนุ่ม ใบหน้าน้อยๆของเจ้าเหมียวเงยหน้ามองมนุษย์เจ้าของตักแล้วร้อง “เมี้ยววว”

 

 

“ไง อยากดูหนังด้วยเหรอเฮนรี่? งั้นฉันให้นายเลือก” นิ้วเคาะๆที่ปกดีวีดีเรียกความสนใจจากเฮนรี่ เฮนรี่เอียงคอมองไปมาก่อนจะเดินลงจากตักไปนั่งทับบนปกเรื่องหนึ่งพลางร้องเมี้ยว

 

 

“Superman…โอ้โห ชอบหนังเก่าหรือไงเนี่ยเฮนรี่” เบนเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ จากนั้นเขาจึงเปิดหนังซูเปอร์แมน ปี 1978 ที่คริสโตเฟอร์ รีฟส์แสดงเป็นซูเปอร์แมนหรือคลาร์ก เคนท์ดู เบนนั่งอยู่ที่โซฟาโดยมีเฮนรี่หมอบอยู่บนตัก

 

 

เฮนรี่ส่งเสียงทุกครั้งที่บุรุษเหล็กผ้าคลุมแดงปรากฏตัวบนหน้าจอ ยิ่งฉากที่ซูเปอร์แมนเหาะขึ้นไปช่วยแมวของเด็กสาวลงมาจากต้นไม้ เฮนรี่จะร้องเหมียวๆดังกว่าปกติ เบนก็ต้องฟังเสียงตัวละครคลอไปกับเสียงแมวของเขาตลอดการดูหนัง

 

 

เมื่อหนังจบแล้ว นาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่ม เบนก็ยกร่างเฮนรี่ออกจากตักแล้วลุกไปปิดทีวีกับเครื่องเล่นแผ่น จากนั้นจึงไปอาบน้ำและเตรียมเข้านอน …แม้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันหยุด แต่เบนก็ไม่สามารถนอนดึกได้ เนื่องจากเฮนรี่จะร้องประท้วงทันทีถ้าเห็นว่าเขาอยู่เลยเที่ยงคืน ซึ่งไม่ดีแน่นอนเพราะมันจะเป็นการรบกวนคนอื่นกลางดึก และเบนก็อาจจะโดนให้ย้ายออกจากตึกด้วย (เบนอ้อนวอนกับเจ้าของอพาร์ทเมนต์แทบตายตอนที่จะขอรับเฮนรี่มาเลี้ยง สุดท้ายก็สำเร็จโดยมีข้อแม้ว่าเบนจะต้องดูแลไม่ให้แมวของตนก่อความรำคาญให้เพื่อนร่วมตึกไม่ว่าจะด้วยเสียงหรือกลิ่น)

 

 

ร่างสูงก้าวออกมาจากห้องน้ำในสภาพเปลือยท่อนบน ด้านล่างห่มผ้าขนหนูยาวไว้เพียงผืนเดียว ขายาวๆก้าวไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อจะหยิบชุดนอน ระหว่างนั้นเจ้าสี่ขาก็เดินมาแล้วเอาอุ้งตะปบๆชายผ้าขนหนูเล่น

 

 

“เฮ้ย เฮนรี่! เดี๋ยวผ้าขนหนูฉันหลุด!” เบนอุทานเสียงหลงแล้วรีบคว้าชุดนอนออกจากตู้เสื้อผ้ามาเปลี่ยนทันที

 

 

“เมี้ยว!” เฮนรี่ขึ้นเสียงทันทีเมื่อเบนตะโกนใส่ ชายหนุ่มที่แต่งตัวเสร็จแล้วก็รีบอุ้มสัตว์เลี้ยงของตนขึ้นมา “ชู่ ชู่ ไม่เอาไม่ส่งเสียงดัง ดึกแล้วนะคนเก่ง โอเคๆ ขอโทษที่ขึ้นเสียงใส่นายนะเฮนรี่” เบนอุ้มเฮนรี่เดินไปปิดไฟก่อนจะไปที่เตียง ร่างสูงเอนตัวลงนอน หยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มแล้ววางร่างเล็กของสัตว์เลี้ยงไว้บนผ้าห่มในตำแหน่งเดียวกับอก ..เขาเคยซื้อตะกร้านอนมาให้ แต่เฮนรี่กลับไม่ยอมนอน กระโดดขึ้นมานอนกับเขาทุกครั้ง สุดท้ายตะกร้านั่นก็ตั้งเป็นอนุสรณ์รกร้างฝุ่นเกาะอยู่มุมห้อง

 

 

“ชอบซูเปอร์แมนจริงๆนะเราน่ะ อยากเป็นแบบนั้นบ้างหรือไง?” เบนเปรยขึ้นพลางเอามือลูบขนเฮนรี่ช้าๆตั้งแต่หัวไล่ไปตามหลังจนจรดโคนหาง แล้วกลับมาเกาคางให้ เฮนรี่เชิดหน้าเล็กๆขึ้น ส่งเสียงครางครืดๆในลำคอด้วยความพอใจ

 

 

“ถ้าอยากเป็นล่ะก็อันดับแรกนายต้องเป็นคนให้ได้ก่อน…ซึ่งไม่มีทางอยู่แล้ว” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ เจ้าเหมียวส่งเสียงฟ่อนิดๆเหมือนขัดใจแล้วงับนิ้วเบนเบาๆจนเจ้าตัวสะดุ้ง “ครับๆ ขอโทษที่สบประมาทครับคุณท่าน โหดกับบ่าวจังเลยนะ เขี้ยวก็ไม่ใช่ทื่อๆ” เบนละมือออกจากตัวของแมวพร้อมกับมองนิ่ง ฝ่ายเจ้าเหมียวก็มองหน้าเบนกลับเช่นกัน

 

 

ปกติแล้วดวงตาแมวจะสะท้อนแสงในเวลากลางคืน …ดังนั้น ณ เวลานี้ ในห้องที่ปิดไฟแล้ว บวกกับท้องฟ้าสีดำยามราตรีทำให้เบนเห็นดวงตาของเฮนรี่สะท้อนสีฟ้าเรืองๆชัดเจน…มันอาจจะดูน่ากลัว…แต่เบนกลับชอบ และเขามักจะมองตาของเฮนรี่ทุกคืนก่อนเข้านอน

 

 

“อยากรู้จังว่าถ้านายเป็นคนจะตาสวยแบบนี้ไหมนะ….?” จู่ๆเบนก็เปรยขึ้นมา ไม่รู้ทำไมเขาถึงคิดแบบนั้น เฮนรี่เอียงคอมองก่อนจะหาวออกมาแล้วค่อยๆขดตัว สักพักก็หลับไป เบนจึงหลับตาลงบ้าง

 

 

“..ฝันดีนะเจ้าเหมียวเฮนรี่..”

.

.

.

.

.

.

.

เบนตื่นมาตอนเช้าด้วยความรู้สึกหนักๆบนร่างของตน เขาขยับตัวไม่ได้ประหนึ่งถูกผีอำก็ไม่ปาน

 

 

ใบหน้าง่วงงุนกะพริบตาเพื่อปรับสภาพการมอง ก่อนที่ดวงตาสีเฮเซลจะเบิกกว้าง ความง่วงเมื่อครู่แทบจะหายวับไปหมด

 

 

ภาพเบื้องหน้าคือใบหน้าละมุนของชายคนหนึ่งซึ่งน่าจะอายุประมาณยี่สิบเห็นจะได้ พวงแก้มสีระเรื่อ ริมฝีปากสีอ่อนที่คลี่ยิ้มนิดๆจนเห็นเขี้ยวโผล่เล็กน้อย ที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือบนกลุ่มผมสีดำฟูๆมีหู..ที่น่าจะเป็นหูแมวสีขาวประดับอยู่กับหางสีขาวที่ส่ายไปมาอยู่ด้านหลัง แต่ที่น่าตกใจที่สุดก็คือคนตรงหน้าอยู่ในสภาพเปลือยทั้งร่างเนี่ยแหละ!

 

 

“นี่…นี่นายเป็นใคร! มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง!” พอได้สติเบนก็โวยวายขึ้นทันที ร่างสูงรีบดีดตัวขึ้นจากเตียงจนร่างที่นอนทับอยู่เกือบหงายหลังแต่เบนก็คว้าไว้ได้ทัน ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะคว้าไว้ทำไม

 

 

เจ้าหนุ่มตรงหน้าดูหงอยลงไปทันตาพร้อมกับส่งเสียงแบบเศร้าๆ “เมี้ยว…..” ในตอนนั้นเองเบนถึงกับอึ้ง

 

 

เมี้ยวเนี่ยนะ??? เดี๋ยว…จะว่าไปแล้ว…นอนอยู่บนตัวเขา มีหูแมวหางแมวสีขาว ตาสีฟ้า…และ…

 

 

กรุ๊งกริ๊ง….

 

 

กระดิ่งบนปลอกคอลายคุ้นตา..ใช่แล้ว…มันคือปลอกคอของเฮนรี่….งั้นก็แปลว่าคนตรงหน้านี่ก็คือ………….

 

 

“เฮนรี่????” เบนอุทานชื่อแมวของตัวเองเสียงสูงอย่างฉงน ท่าทีของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินชายหนุ่มเอ่ยชื่อดังกล่าว ริมฝีปากคลี่ยิ้มกว้างก่อนที่หัวทุยๆนั่นจะเลื่อนเข้ามาถูไถตรงใต้คางของเบนอย่างดีใจ

 

 

คุณพระช่วย นี่เราฝันอยู่หรือเปล่า…? 

 

 

แมวกลายเป็นคนเนี่ยนะ !?

 

 

เบนไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองเห็นเลยจริงๆ ร่างสูงขยับตัวถอยเพื่อดันร่างของเด็กหนุ่มออกเล็กน้อย มือทั้งสองจับต้นแขนขาวทั้งสองข้างไว้ “นายคือเฮนรี่จริงๆเหรอ?…แมวที่อยู่กับฉันมาตลอดน่ะนะ?” ใบหน้าสวยพยักขึ้นลงหงึกหงักพร้อมกับส่งเสียงประกอบ “เมี้ยว” เสียงทุ้มกว่าเดิม แต่ก็ยังดูหนุ่มละอ่อนใสๆ

 

 

“ไม่อยากจะเชื่อเลย…ฉันว่าที่ฉันพูดเมื่อคืนแค่พูดเล่นๆนะ” เบนอ้างถึงสิ่งที่ตนเปรยๆไว้เมื่อคืนพลางยื่นมือออกไปแบบกล้าๆกลัวเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ผ่อนคลายลงได้แล้วลูบผมสีดำของเฮนรี่เบาๆ ดูเหมือนเจ้าตัวจะชอบใจด้วย เห็นได้จากการที่เอาหัวถูๆฝ่ามือกลับบ้าง

 

“แปบนะ…ขอถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระทึกหน่อย” เบนคว้าๆโทรศัพท์มือถือของตนมาเปิดเครื่องแล้วจับเด็กหนุ่มมาเซลฟี่ด้วยกัน เฮนรี่ทำหน้างงๆ “งงอะไร ก็ถ่ายรูปแบบที่เราถ่ายด้วยกันบ่อยๆไงเฮนรี่ เผื่อไว้ฉันมาดูทีหลังจะได้นึกออกว่านี่ไม่ใช่ฝันไง”

 

 

ร่างสูงวางมือถือลงแล้วขยับตัวลุกจากเตียง เฮนรี่ทำท่าจะลุกตามแต่ก็ถูกห้ามเอาไวซะก่อน “หยุด และรออยู่ตรงนั้นเลยเฮนรี่ ฉันจะไปหาเสื้อผ้ามาให้นายใส่” เฮนรี่มองตามเบนที่ไปกุกกักอยู่ตรงตู้เสื้อผ้านานสองนานก่อนจะกลับมาพร้อมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์มสีกรมท่า เบนจับเฮนรี่ใส่เสื้อผ้าอย่างทุลักทุเล พยายามไม่ให้มือตัวเองไปแปะโน่นโดนนี่ในส่วนอะไรของเฮนรี่ที่ไม่ควรจะโดน นอกจากนั้นเขาไม่เข้าใจตัวเองด้วยว่าทำไมถึงใจเต้นแรงนัก

 

 

พอเบนผละออกไปเพื่อไปล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเสื้อผ้า ร่างของเด็กหนุ่มก็ทำท่าจะตามมา ด้วยความที่เดินสี่ขามาทั้งชีวิต ทำให้ช่วงที่ยืนสองขาแล้วพยายามก้าวตามนั้นวืด เฮนรี่ล้มลงกับพื้นดังตุ้บจนเบนหันมาด้วยความตกใจ รีบเข้าไปประคองร่างขึ้นมาทันที

 

 

“เฮนรี่! เจ็บมากไหม? เมื่อกี้นายล้มเสียงดังเลย กระดูกหักหรือเปล่า?” ชายหนุ่มถามรัวๆด้วยความเป็นห่วง เฮนรี่นิ่วหน้าชั่วครู่ก่อนจะส่ายหน้าเป็นเชิงว่า ‘ผมไม่เป็นไร แค่เจ็บนิดหน่อย’

 

 

เบนพาเฮนรี่ไปนั่งที่โซฟาแล้วกำชับว่า “รออยู่ตรงนี้นะ ไม่ต้องลุกไปไหน ฉันจะไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน แล้วเดี๋ยวจะเตรียมข้าวเช้าให้” เด็กหนุ่มเบิกตากว้างทันที ดวงตาสีฟ้าคู่สวยชวนหลงใหลพราวระริกเมื่อได้ยินคำว่าข้าว แล้วก็นั่งนิ่งอย่างว่าง่าย “ดีมากเจ้าเหมีย– เอ่อ เฮนรี่” เบนเกือบลืมว่าอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ในร่างสี่ขาแล้ว พอกำชับเสร็จเบนก็ปลีกตัวออกไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จเรียบร้อย

 

 

เช้านี้เบนต้องหาพวกเนื้อปลามาทำอาหารให้เฮนรี่ทานโดยจัดใส่จาน วางช้อนส้อมเหมือนมนุษย์ทั่วไป แน่นอนล่ะ ใครจะให้กินอาหารเม็ดจากชามแมวในสภาพแบบนี้กันล่ะ …แต่ดูเหมือนเบนจะพลาดไปอีกก็คือ เฮนรี่ใช้ช้อนส้อมไม่เป็น

 

 

“เอ้า เฮนรี่ อ้าปาก อ้าม งับช้อนสิไม่ใช่ตวัดลิ้นเลีย โธ่” คิ้วเรียวสวยของเฮนรี่ขมวดมุ่นเวลาที่ต้องงับช้อนเพื่อกินข้าว หางฟูๆสะบัดรัวๆแบบหงุดหงิดขัดใจ “ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย เดี๋ยวจะโดนตี” เบนดุเข้าให้

 

 

หลังทานข้าวเสร็จเบนก็ต้องฝึกให้เฮนรี่เดินสองขาแบบมนุษย์ให้เป็น เขายอมรับเลยว่ามันยากยิ่งกว่าสอนเด็กให้หัดเดินสุดๆ สุดท้ายเบนจึงเลือกใช้วิธีให้เฮนรี่มายืนบนเท้าทั้งสองข้างของเขา(พอเป็นคนแล้วเฮนรี่ค่อนข้างตัวหนักพอสมควร แต่ก็ยังอยู่ในระดับที่เบนพอรับน้ำหนักได้ไหว) มือแกร่งเลื่อนไปโอบเอวคอดแล้วกระชับเข้ามาหาตน ส่วนอีกข้างประคองมือเรียวเอาไว้ ร่างสูงพยายามทรงตัวไม่ให้ตนเองล้มลงไป

 

 

“คราวนี้ฉันจะก้าว นายก็พยายามบังคับเท้าให้อยู่บนเท้าฉันนะ” เบนเอ่ยเสียงทุ้มในระยะใกล้ เฮนรี่หน้าแดงระเรื่อเล็กน้อยแล้วพยักหน้า จากนั้นชายหนุ่มก็เริ่มขยับเท้าก้าวถอยไปด้านหลัง ทำให้เฮนรี่เหมือนก้าวไปข้างหน้า ความใกล้ชิดนี้ทำให้เบนหัวใจเต้นแรงอีกแล้วอย่างห้ามไม่ได้ โดยเฉพาะตอนที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเฮนรี่ที่เป่ารดใบหน้า…แต่เขาก็พยายามสลัดอาการนี้ออกไป นายต้องตั้งใจสอนสิเบน!

 

 

“โอเค…สเต็ปก้าวเป็นแบบนี้นะรู้ไหม? ไม่ช้าไป ไม่เร็วไป” เบนกล่าว “ไหนนายลองเดินเองบ้างซิเฮนรี่ เดินมาให้ถึงฉันนะ” เบนให้เฮนรี่ลงจากเท้าตนเองก่อนจะถอยหลังไปอยู่อีกฝั่งของห้อง “มาเลย” เขาให้สัญญาณ ร่างสมส่วนจึงเริ่มพยายามก้าวเท้าเดินแบบที่ถูกสอนเมื่อครู่….ไม่เลวเลย เดินเก่งแล้ว…เบนคิดในใจ

 

 

ชมได้ไม่เท่าไหร่เฮนรี่ก็ตกม้าตายตอนจบ เนื่องจากช่วงระยะท้ายๆที่เข้าใกล้เบนมากขึ้น เฮนรี่ก้าวขาเร็วขึ้นจนมากไปทำให้สะดุดขาตัวเองล้มไปด้านหน้า เบนจึงรีบเข้ามารับเอาไว้ทันที…ใบหน้าสวยช้อนขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาเจ้าของอ้อมแขนแกร่งที่รับตัวเองไว้ ดวงตาสีฟ้ามองคนตรงหน้าอย่างใสซื่อ เบนเผลอมองดวงตาคู่สวยอยู่นานจนเฮนรี่เป็นฝ่ายเรียกสติด้วยการส่งเสียงเรียกเบาๆพร้อมกับเอามือซึ่งกำแบบทำท่าอุ้งแมวเขี่ยปลายคางบุ๋มของชายหนุ่ม “เมี้ยว…”

 

 

“ขะ..ขอโทษๆ ฉันเหม่อไปหน่อย เอ่อ..เมื่อกี้ถือว่าทำได้ดีมากนะ ติดแค่ตอนท้ายนายเดินเร็วไปหน่อย…ทีหลังก็ระวังตัวด้วย” เด็กหนุ่มพยักหน้ารัวๆเป็นการตอบรับ ชายหนุ่มจึงประคองร่างสมส่วนให้ยืนตรงเหมือนเดิม

 

 

เรื่องราวชวนใจเต้นไม่ได้มีอยู่แค่นั้น

 

 

ช่วงกลางวัน เบนเปิดตู้เย็นหยิบแกลลอนนมออกมาเทใส่แก้วเพื่อดื่มแก้กระหาย ในตอนนั้นเฮนรี่ที่นั่งเล่นอยู่ที่โซฟาหันขวับมาทันที เด็กหนุ่มจ้องเบนไม่วางตาจนคนโดนจ้องรู้สึกตัว เบนรู้ทันทีว่าเฮนรี่ต้องการอะไร

 

 

“รู้แล้ว…เดี๋ยวแบ่งไปให้นะ รอแปบนึง” เบนหยิบแก้วมาอีกใบแล้วเทนมลงไป จากนั้นก็ถือแก้วสองใบเดินมานั่งที่โซฟา เฮนรี่รีบยื่นหน้ามาหาแก้วนมที่เบนถืออยู่ ชายหนุ่มจึงรีบเลื่อนมือออกไปทางอื่นทันที “เดี๋ยวเถอะ ฉันรู้นะว่านายจะกินยังไง ไม่ได้ เดี๋ยยวฉันจะสอนวิธีดื่มแบบมนุษย์ให้” มือใหญ่ส่งแก้วนมใบใหม่ให้ “จับดีๆ จับแบบนี้ แบบที่นายตะปบไหมพรมน่ะ โอเคมั้ย?” เฮนรี่ถือแก้วแบบกางนิ้วเกาะเอาไว้เหมือนแมวตะปบตามที่เบนบอก เบนหลุดขำออกมาเล็กน้อยกับท่าทางน่ารักนั่น

 

 

“ดีมาก เดี๋ยวดูฉันนะ” เบนค่อยๆกระดกแก้วขึ้นดื่มนม กลืนลงไปอย่างช้าๆ ประมาณสามสี่อึกแล้วพักเอาไว้ “ทำแบบนี้นะ ค่อยๆกระดกแล้วดื่ม ห้ามใช้ลิ้นตวัด…..เฮนรี่?” เบนที่กำลังอธิบายอยู่ชะงักไปเมื่อเห็นว่าเฮนรี่วางแก้วตัวเองบนโต๊ะแล้วจ้องเขานิ่ง หางฟูๆส่ายไปมาแบบช้าๆ

 

 

“นี่นายเป็นอะไรของนา– ..!?” เบนตาเบิกกว้าง ทำอะไรไม่ถูกเมื่อจู่ๆเฮนรี่ก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยไร้เดียงสาเลื่อนเข้ามาใกล้ใบหน้าของเขาก่อนที่จะ….แลบลิ้นออกมาค่อยๆเลียคราบนมตามขอบริมฝีปากของเขา

 

 

“เมี้ยว……..” เด็กหนุ่มส่งเสียงร้องเบาๆอย่างพอใจแล้วผละออกไปนั่งตามเดิม หยิบแก้วนมตัวเองขึ้นมาดื่มตามที่เบนสอนบ้าง …แต่เพราะไม่ชำนาญเท่าที่ควร ทำให้คราบนมเลอะปากเฮนรี่เต็มไปหมด ยิ่งไปกว่านั้นคือบางส่วนไหลลงมาตามลำคอระหงอีกต่างหาก

 

 

เบนเพิ่งรู้ว่าความอดทนตัวเองมันเต็มที่ได้แค่นี้จริงๆ

 

 

มือใหญ่ดึงแก้วออกจากมือเล็กแล้ววางลงบนโต๊ะกาแฟ จากนั้นร่างสูงก็ขยับเข้าไปหาอดีตสัตว์เลี้ยงของเขาที่ตอนนี้อยู่ในร่างมนุษย์ วงแขนแกร่งโอบร่างตรงหน้าเข้ามาประชิดในขณะที่อีกข้างค่อยๆสางเข้าไปในเส้นผมนุ่มสีเข้มอย่างนุ่มนวล แล้วเลื่อนไปสอดประคองตรงท้ายทอยขาวเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปใกล้ก่อนจะทำแบบเดียวกันก็คือ…ใช้ลิ้นเลียคราบนมที่ริมฝีปากได้รูปนั่น

 

 

คนในอ้อมกอดนิ่งไป ดวงตาคู่สวยปรือลงก่อนจะปิดลง …เบนสัมผัสได้ว่าเพียงแค่นั้นมันไม่พอ….

 

 

เรียวลิ้นเมื่อครู่ที่วนเวียนบริเวณริมฝีปากได้รูปเปลี่ยนที่โดยการไล้ลงมาตามแนวลำคอขาว ตามแนวที่น้ำนมหกเลอะลงมาแล้วตวัดทำความสะอาดจนหมด…การกระทำที่คล้ายกับการเกาคางกลายๆทำให้เฮนรี่เผลอครางครืดๆในลำคอตามประสาแมว แต่เนื่องจากตอนนี้เฮนรี่อยู่ในร่างมนุษย์ ดังนั้นเสียงที่เบนได้ยินจึงเป็นเสียงครางผะแผ่วในลำคอชวนให้สติเกือบกระเจิง เบนผละออกมาจากบริเวณลำคอแล้ววกกลับมาที่ริมฝีปาก แต่คราวนี้เป็นการใช้ริมฝีปากของตนสัมผัสกับริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเพิ่มน้ำหนักมากขึ้นพร้อมกับค่อยๆแทรกเรียวลิ้นรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากเล็ก ตักตวงรสชาติของนมในปากของเด็กหนุ่มอย่างเต็มที่…เฮนรี่ขยุ้มเสื้อของเบนแน่น ลำคอส่งเสียงครางอือต่อเนื่อง เคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสที่เบนมอบให้ หางฟูๆแกว่งไปมาแบบช้าๆ

 

 

เป็นเวลาเนิ่นนานจนกระทั่งเบนเป็นฝ่ายละริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง แต่ใบหน้ายังคงคลอเคลียอยู่ใกล้ๆจนรับรู้ถึงไอจางๆจากการหอบของเฮนรี่ ดวงตาสีเฮเซลสบกับดวงตาสีฟ้านิ่ง บรรยากาศรอบกายเงียบสงบ

 

 

“จริงๆวิธีดื่มนมแบบนี้เขาไม่นิยมทำกันหรอกนะ…” ชายหนุ่มเปรยเสียงต่ำ ริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อย “แต่ก็ยอมรับว่าดื่มแบบไม่ต้องดื่มจากแก้วมันก็ไม่เลวเลย…”

 

 

“เมี้ยว…” เฮนรี่ส่งเสียงเบาๆก่อนจะยิ้มแบบเขินๆ เสมองไปทางอื่น เบนมองท่าทางน่ารักนั่นอย่างเอ็นดูก่อนจะเอ่ยถามว่า “…ฉันขอดื่มแบบเมื่อกี้อีกรอบได้ไหม?”

 

 

เฮนรี่ไม่ตอบแต่เอื้อมมือไปหยิบแก้วนมของตัวเองขึ้นมากระดกดื่มให้ปากเลอะอีกครั้งแล้ววางแก้วลงอีกครั้งพลางส่งสายตาออดอ้อน

 

 

“ขี้อ้อนจริงๆนะ….” เสียงทุ้มเจือขำอย่างอ่อนใจ ก่อนจะกระชับร่างตรงหน้าเข้ามาประกบริมฝีปากอีกรอบ

.

.

.

.

.

.

.

ตกกลางคืนหลังจากปิดไฟ เฮนรี่ก็มาคลอเคลียอยู่กับเบน ขยับขึ้นมานั่งตักบ้าง เอาหัวมาถูๆกับมือไม่ก็คางของเบนบ้าง ..เฮนรี่ยังคงมีนิสัยขี้อ้อนเหมือนกับตอนเป็นแมวไม่มีผิด เบนก็ตอบสนองด้วยการกอดกลับบ้าง หอมบ้าง…ไปจนถึงจูบ.. ซึ่งเจ้าเหมียวแสนรักของเขาในร่างมนุษย์ก็ยินยอมไม่ขัดอะไรเลยทั้งสิ้น แถมออกจะพอใจเสียด้วยซ้ำ

 

 

ไม่น่าเชื่อว่าเบนจะหลงรักแมวตัวเองภายในวันเดียว…

 

 

 

บางทีอาจเป็นเพราะเขาผูกพันกับเฮนรี่มานานล่ะมัง…มาเจอแบบนี้คงไม่แปลกที่จะตกหลุมรักง่าย

 

 

แต่ใครมารู้เข้าคงบอกว่าโคตรพิลึก…

 

 

“รู้ไหมเฮนรี่…พอนายเป็นคนแล้วดูดีมากเลย…” เบนเอ่ยขึ้นขณะนอนจ้องใบหน้าของคนในอ้อมกอด มองดวงตาคู่สวยที่เขาหลงใหล เฮนรี่ยิ้มน้อยๆแล้วขยับใบหน้าซุกอกกว้าง

 

 

 

“อยากให้เป็นแบบนี้ไปตลอดจังเลยนะ…” ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบาง ดวงตาค่อยๆปรือลงแล้วหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย …เฮนรี่เงยหน้ามองเจ้านายของตนด้วยรอยยิ้มอบอุ่นปนเศร้าก่อนจะขยับใบหน้าขึ้นไปแล้วจูบเบาๆอีกครั้งที่ริมฝีปากของเบน

 

 

ฝันดีครับเบน…มนุษย์ที่แสนดีของผม

 

 

.

.

.

.

.

.

.

เมื่อเช้าวันใหม่มาเยือน เบนตื่นขึ้นมาก็พบว่าเด็กหนุ่มในอ้อมกอดหายไปแล้ว

 

 

เหลือเพียงร่างเล็กสีครีมอันคุ้นตานอนหลับฟี้ๆอย่างมีความสุขบนอกของเขา

 

 

“ตกลงฝันจริงๆสินะ…..” เบนเปรยกับตัวเองเบาๆ เอาเถอะ…ยังไงก็เป็นฝันที่ดีมากๆล่ะนะ

 

 

มือใหญ่เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดเช็คข่าวหรือโพสต์อะไรตามปกติ แต่อะไรบางอย่างดลใจให้เขาเปิดไฟล์แกลลอรี่ภาพดูด้วย

 

 

ภาพล่าสุดที่ถ่ายคือเมื่อวานช่วงเช้า…

 

 

ในภาพเป็นมุมกล้องเซลฟี่ที่เบนส่งยิ้มกว้างมาแม้ใบหน้าจะเหมือนหมีเพิ่งตื่น…โดยข้างๆมีเด็กหนุ่มเจ้าของดวงตาสีฟ้ามองมาอย่างใสซื่อพร้อมกับทำหน้างงๆ ที่ประหลาดก็คือเด็กหนุ่มมีหูแมวสีขาวทั้งสองข้างบนศีรษะด้วย…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

THE END 

______________________________________________________

จบแล้วค่ะะ รู้สึกว่าวีคนี้มีบางส่วนที่คาบเกี่ยวกับโจทย์วีคล่าสุดด้วย…/อยากส่งควบแต่ไม่เป็นไรค่ะ แต่งเรื่องใหม่ก็ได้— #ทำตัวเหมือนว่างมาก

 

ชอบรี่ที่ดูอ้อยแบบน่ารัก 555

Advertisements

11 thoughts on “One Day – [Ben A./Henry C.]

  1. เมี๊ยววววววว ชอบมากกเลยค่ะ! น่ารักสุดๆไปเลยย ชอบที่เฮนรี่เป็นคนแล้วแต่ยังมีท่าทางแบบแมวอยู่นี่แหละ ตอนสอนเดินกับดื่มนมนี่ทำเอาหัวใจจะวายตาย แอบชอบตอนรี่กำมือเป็นอุ้งมือแมวจังค่ะ บรรยายกริยาได้ดีมากเลย คิดภาพตามแล้วน่ารักเป็นบ้า สุดท้ายอิป๋าคนหื่นก็หลงแมวตัวเองจนได้ ฟฟฟฟ ชอบมากกกก

    • ป๋าบอกแมวน่ารักแบบนี้ไม่ให้หลงได้ยังไงฟฟฟ พิมพ์เองก็เขินเองเหมือนกันค่ะ 555
      ดีใจที่ชอบค่ะ งุยยย

  2. อบอุ่นละมุนหัวใจ ฟฟฟฟฟ เฮนรี่ตอนดื่มนี้ยั่วเบนชัดๆ เบนนายพลาดละที่ไม่ทำมากกว่าจูบตอนที่เฮนรี่ยังเป็นคน ถถถถถถ เราชอบตอนที่เฮนรี่ลองกางนิ้วแบบคน มันดูน่ารักมากๆ แล้วไหนจะตะกุยคางแบบห่อนิ้ว โอยยยย มุมิน่าโม้ยยย ชอบฟิคมากกกกกก ชอบแมวอ้อนนนน /ทาสแมววว

    • มาเป็นทาสแมวรี่ด้วยกันนะคะคุณไฮด์ฟฟฟ/ ส่วนตัวชอบการบรรยายท่าทางของแมวรี่+รี่ตอนกลายเป็นคนมากๆค่ะ รู้สึกน่ารัก ฮรอลลล

  3. ละมุนมากเลยค่ะ ฮรือออแมวนี่ที่กลายเป็นคนมันดีต่อใจมากๆ น่ารักสุดๆอ่ะ ป๋าทนได้ไงเนี่ย ถึงจะแอบเสียใจนิดๆทร่ไม่ได้เป็นคนอยูากับป๋า แต่อย่างน้อยๆก็เป็นแมวรี่คู่กับทาสเบนเนอะ😂😂

  4. อ่านไปบิดตัวไป ฮืออออ นึกภาพตามทีละช็อตๆๆแล้วทำลายล้างมากเลยค่ะน้องดิว ฟฟหหหหกก
    ตอนเป็นแมวก็น่ารัก ตอนเป็นคนมีหูและก็หาง กำมือตามความเคยชิน ทำอะไรแบบคนไม่เป็น ร้องเมี้ยวๆได้อย่างเดียวนี่มัน ฟฟหหหหหหหหห //ระเบิดตัวตาย
    เจ้าทาส เอ๊ย คุณเบนก็ดูจะหลงแมวน้อยเหลือเกิน เป็นเราก็หลงค่ะ แงงงงงงงงง น่ารักมากมาย ยั่วแบบไร้เดียงสาอีก โอยยยย อยากจะจับแมวทำมิดีทิร้ายเหลือเกิน //ลูบหน้า แต่ไม่ไหว เราต้องห้ามใจ #กัดปาก ตอนหัดเดินคือใจเต้นตามเลย ยิ่งตอนน้องกำมือไปดันๆคางป๋า แงงงงงง
    มีแอบเศร้าเล็กน้อยตอนที่น้องรี่ยิ้มตอนคุณป๋าหลับไปแล้ว และก็ตอนเปิดรูปอีก หวังว่าจะมีแบบนี้อีกนะ ฮืออออออ

    ป๋าอบอุ่นมากค่ะ น้องก็น่ารักมากๆไม่ว่าร่างคนหรือร่างแมว อยากได้มาเลี้ยงจริงๆ T T ทาสแมวตามป๋าเลยค่ะ

    ขอบคุณน้องดิวสำหรับฟิคน่ารักๆ ร้องวี้ดๆตอนอ่านตลอดแบบนี้นะคะ //โค้ง

    • แมวน่ารักแบบนี้ก็อยากเป็นทาสไปตลอดจริงๆค่ะ ฮรอลฟฟฟ ดีใจที่ชอบนะคะพี่แหมบ เขินนน งุยยย

  5. แออ มีความทาสแมวหนักมาก แมวก็งุ้งิ้งแต่เซะกะซี่ย์มากค่ะดซ (สารภาพว่านึกภาพเบนหมีเลี้ยงแมวไม่ค่อยออกเพราะเห็นเป็นการหิ้วคอแมวค่ะฟฟฟ แต่ถ้าเลี้ยงเฮนรีกับป้อนนมนี่อหชัดเจน—- /ป.ล. นี่เราสกบรเองค่ะ)

    • สกบรซังฟฟฟฟ/เขินจังค่ะฮรอลล
      จริงๆป๋าต้องเลี้ยงแมวแบบถึกๆสินะคะ 555

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s