Blue Martini – [Bruce W./Clark K.]

Title      : Blue Martini

Pairing : Bruce Wayne / Clark Kent

Note      : โจทย์ benryweekly  – week 9  “#3”

______________________________

 

martini benry w9

 

คลาร์ก เคนท์มีความลับที่น่าอายอยู่อย่างหนึ่ง

 

แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องตัวตนซูเปอร์แมน แต่เป็นเรื่องที่…เขาเป็นคนคออ่อน

 

ดูเหมือนไม่เห็นน่าอายตรงไหน แต่ข้อเท็จจริงก็คือเขาเป็นคนที่คออ่อนแบบอ่อนไม่ธรรมดา นั่นก็คือไม่ว่าจะเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชนิดใดก็ตาม จะมีผสมมากหรือน้อยแบบสุดๆ คลาร์กจะดื่มเข้าไปได้มากสุดเพียงสามช็อตหรือสามแก้วเท่านั้น จากนั้นก็จะเมาจนทำอะไรต่อแทบไม่ได้ ทำอย่างไรก็ไม่เคยได้ดื่มแก้วที่สี่ต่อ จนได้ฉายาว่า ‘คลาร์กสามช็อต’ เขาค้นพบความลับสุดแปลกนี้ของตนเมื่อตอนที่กลับไปงานเลี้ยงรุ่นที่โรงเรียนเมื่อหลายปีก่อนและได้เผลอดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าไป

 

มีคนรู้เรื่องนี้ไม่เยอะเท่าไหร่ ถ้าเพื่อนสมัยเรียนก็มีแค่ลาน่า แลงกับทอมมี่ ส่วนเพื่อนร่วมงานที่เดลี่ แพลเน็ตก็มีแค่โลอิส เลนคนเดียวเท่านั้น(คลาร์กเชื่อใจว่าเธอไม่มีทางเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ใครฟังแน่นอน และก็เป็นแบบนั้นจริงๆ) หลังจากนั้นคลาร์กก็พยายามหลีกเลี่ยงการไปผับบาร์หรือดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ

.

.

.

.

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่คลาร์กมาทำงานตามปกติ

 

“วันนี้ลอมบาร์ดกับจิมมี่ดูแปลกๆจังเลยนะคลาร์ก” ชายหนุ่มเงยหน้าจากกระดาษที่เขากำลังเขียนร่างเนื้อหาข่าวสำหรับลงคอลัมน์ในหนังสือพิมพ์แบบคร่าวๆแล้วหันไปมองโลอิส เลนที่หมุนเก้าอี้หันออกจากโต๊ะมาคุยกับตน

 

“ทำไมเหรอโลอิส?” คลาร์กถาม หญิงสาวยักไหล่นิดๆก่อนตอบว่า “เห็นกระซิบกระซาบอะไรกันมาพักใหญ่แล้วน่ะ” พยักเพยิดไปทางหนึ่งชายวัยกลางคนกับอีกหนึ่งชายหนุ่มที่ยืนคุยอะไรบางอย่างอยู่ตรงมุมชงกาแฟ “บางทีสองคนนั้นก็มองมาที่นายด้วยนะ”

 

คลาร์กเลิกคิ้วเมื่อได้ยินคำกล่าวของเพื่อนสาว “เธอแอบมองสองคนนั้นตลอดเลยเหรอน่ะ?”

 

“มองด้วยความเป็นห่วงน่ะว่าเมื่อไหร่จะคุยกันเสร็จแล้วกลับไปทำงานสักที” เหยี่ยวข่าวสาวคนเก่งเว้นจังหวะเพื่อถอนหายใจเบาๆ “เพราะฉันเห็นเพอร์รี่ทำหน้าเหมือนจะเข้าไปเชือดสองคนนั้นอยู่แล้วด้วยข้อหาเมาท์มอยในเวลางาน…ถ้าให้เดาน่ะนะ” แต่แล้วเจ้าหล่อนก็ทำหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้เลยเอ่ยประโยคต่อมาด้วยเสียงระดับกระซิบ

 

“นายลองแอบฟังพวกเขาคุยกันสักหน่อยไหมล่ะ?”

 

คลาร์กกระพริบตาปริบๆมอง โลอิสขยิบตาพร้อมยิ้มให้ก่อนจะหมุนตัวกลับไปทำงานของตนต่อ….คำแนะนำของหญิงสาวน่าสนใจ แต่คลาร์กรู้สึกว่ามันดูเสียมารยาทไปหน่อย…แต่ยังไม่ได้ทันจะทำอะไร ช่างภาพรุ่นน้องก็เดินตรงมาทางโต๊ะเขาแล้ว

 

“เอ่อ…รุ่นพี่ครับ…” คลาร์กเงยหน้ามองคนเรียกด้วยสีหน้าสงสัยชัดเจน “มีอะไรจิมมี่?”

 

“คือ….” จิมมี่มีท่าทีลำบากใจอย่างมากที่จะพูดออกมา “คือ…ผมรบกวนให้พี่ไปที่บาร์ First Sight ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ”

 

“บาร์ First Sight?” หนุ่มแคนซัสทวนชื่อคิ้วขมวด “ไปทำไม?”

 

“คือ……….”

 

“คือเมื่อคืนฉันกับจิมมี่ไปดื่มกันที่นั่นน่ะ….แล้วเจ้าหนูนี่เมาไม่ได้สติถึงขั้นที่ไปหาเรื่องท้าดวลเหล้ากับชาวบ้านเขา ฉันห้ามไม่ทัน” ลอมบาร์ดตอบแทนพลางยกมือเกาหัวแกรกๆ

 

“จิมมี่…..” นักข่าวรุ่นพี่เรียกเสียงเรียบพร้อมกับถอนหายใจอย่างหน่ายๆ ดวงตาสีฟ้าคู่สวยมองรุ่นน้อง “ดวลเหล้าก็จบแค่นั้นนี่นา ทำไมต้องให้ฉันไปที่นั่นด้วยล่ะ? หรือว่าไปมีเรื่องอะไรกับเขาต่อรึไงถึงจะให้ฉันไปเคลียร์?”

 

ช่างภาพหนุ่มส่ายหน้าวืดๆแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ไม่ใช่ครับ….เมื่อคืนผมไม่ได้ดวลเหล้าเลยตอนนั้น…แต่ผมบอกเขาไปว่าให้มาแข่งดื่มกับรุ่นพี่ผม…..”

 

โอ้….อย่าบอกนะว่า….

 

“ที่ชื่อคลาร์ก เคนท์….”

 

ชัดเลย…

 

คริปโตเนี่ยนหนุ่มรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ จะโกรธจิมมี่ก็โกรธไม่ลงเพราะเขาเข้าใจดีว่าคนเราตอนเมามันเผลอทำอะไรไปโดยไม่ได้คิดกันได้ทั้งนั้น..แต่..แต่ทำไมต้องเป็นท้าดวลเหล้าด้วยล่ะ…แล้วอีกอย่างก็คือดวลเหล้ามันต้องเป็นคนท้าที่ต้องดื่มไม่ใช่หรือ…ไหงกลายเป็นบุคคลที่สามซะงั้นล่ะ…

 

ถอนหายใจเบาๆก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้ ฉันไปให้ก็ได้ ว่าแต่บาร์อยู่ตรงไหนของเมืองล่ะจะได้นั่งรถไปถูก”

 

จิมมี่ยิ้มกว้างด้วยความดีใจแล้วหัวเราะแหะๆ “บาร์นั่นไม่ได้อยู่ที่นี่ครับพี่…..มันอยู่ที่ก็อตแธม”

 

ห๊ะ….

 

“จิมมี่ นาย…ไปท้าดวลเหล้ากับใคร….?”

 

“บรูซ เวย์นครับ”

.

.

.

.

.

เยี่ยม

 

คลาร์กอดแดกดันรุ่นน้องในใจไม่ได้ ไปท้าดวลเหล้ากับชาวบ้าน แล้วชาวบ้านคนนั้นดันเป็น ‘บรูซ เวย์น’ มหาเศรษฐีเพลย์บอยแห่งเมืองก็อตแธมแถมยังเป็นซีอีโอของเวย์น เอ็นเตอร์ไพรส์ บริษัทยักษ์ใหญ่อีกด้วย

 

เห็นสถานะก็รู้อยู่แล้วว่าเจ้าตัวต้องออกงานสังคมบ่อย ย่อมได้คลุกคลีกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เป็นปกติ แล้วตัวเขาล่ะ…คลาร์กสามช็อตไง…

 

แถมจิมมี่ดันไปโม้ไว้อีกว่ารุ่นพี่ของตน(ก็คือเขา!)ดื่มเก่งมากๆ แถมยังมีเดิมพันอีกว่าถ้าคลาร์กแพ้ จิมมี่จะต้องจ่ายค่าเสียหายให้อีกฝ่ายโทษฐานที่ทำเร้ดไวน์หกเลอะสูทราคาแพงของคุณเศรษฐี เจ้าตัวไม่ชัวร์ว่าจะคอแข็งสู้ได้เลยขอให้เขามาแทนเพราะมั่นใจว่าต้องชนะแน่ๆ

 

นักข่าวหนุ่มถอนหายใจยาวๆก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในบาร์ กว่าจะเลิกงานก็เย็นเพราะเพอร์รี่เรียกประชุมต่อ บวกกับต้องใช้เวลาในการเดินทางอีก คลาร์กจึงมาถึงก็อตแธมในช่วงค่ำๆ ร่างสูงเดินตรงไปนั่งที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่มพร้อมกับกวาดสายตามองหาเศรษฐีคนนั้นแต่ก็ยังไม่เจอ เขาเลยนั่งรออยู่อย่างนั้นโดยสั่งแค่น้ำเปล่ามาดื่มจนกระทั่งนาฬิกาข้อมือบอกเวลาสองทุ่มครึ่ง

 

“โอ้ สวัสดีครับคุณเวย์น”

 

เสียงบาร์เทนเดอร์ดังขึ้นทำให้คลาร์กหูผึ่งทันที ใบหน้าสวยหันไปมองด้านหลังและก็ได้พบกับคู่ดวลเหล้าในคืนนี้

 

ร่างสูงของบรูซ เวย์นเดินมาในชุดสูททับด้วยโค้ทยาวสีเข้มพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากประดับบนใบหน้าที่ดูมีอายุแต่ยังคงหล่อเหลาไม่น้อย….คลาร์กยอมรับว่าผู้ชายคนนี้ดูดีมากๆทีเดียวพอได้เห็นตัวจริง ขนาดตอนเห็นผ่านหน้าข่าวหนังสือพิมพ์หรือสื่อโทรทัศน์ยังว่าดูดีแล้วนะ

 

มหาเศรษฐีเลือกทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ถัดจากนักข่าวหนุ่มไปพอดี

 

“วันนี้รับเหมือนเดิมไหมครับ?”

 

บรูซส่ายหน้าช้าๆพร้อมกับยกแขนวางเท้าบนเคาน์เตอร์ “ไม่ล่ะ พอดีจะเก็บคอไว้รอดวลเหล้าน่ะ มีเด็กมาท้าเอาไว้เมื่อวาน แต่เขาบอกจะให้พี่เขามาแทน”

 

“อ้อ…นึกออกแล้วครับ ว่าแต่เขามาถึงหรือยังครับเนี่ย?”

 

“มาถึงแล้วครับ….” คลาร์กชิงตอบขึ้นมาเสียงเรียบแล้วหันไปเผชิญหน้ากับคนข้างๆ

 

บรูซหรี่ตาพิจารณาชายตรงหน้าที่ดูก็รู้ว่าอ่อนกว่าเขาหลายสิบปี ใบหน้าขาวนวล ดวงตาสีฟ้าคู่สวยหลังกรอบแว่นสุดเนิร์ด แต่ที่สะดุดสายตามากสุดก็คือริมฝีปากได้รูปสีแดงอ่อนๆตามธรรมชาติของเจ้าตัว

 

“คลาร์ก เคนท์ครับ…คุณก็คงเป็นบรูซ เวย์น ..ต้องขอโทษแทนรุ่นน้องผมด้วยจริงๆนะครับ” คลาร์กเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพพร้อมกับยื่นมือออกไปด้านหน้า บรูซเห็นดังนั้นก็ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยกมือจับทักทายตอบ การทักทายนี้ทำให้บรูซได้รู้อีกอย่างว่าหนุ่มน้อยตรงหน้ามือเล็กกว่าตนและค่อนข้างนุ่มนิ่มพอสมควรเลย…ผู้ชายอะไรน่ารักเป็นบ้า…

 

เมื่อกี้เขาคิดว่าอะไรนะ?…..น่ารักงั้นเหรอ…..

 

“เอาล่ะ…ผมคิดว่าคุณน่าจะรู้แล้วนะว่าเดิมพันครั้งนี้คืออะไร ใช่ไหมคุณเคนท์?” บรูซเอ่ยขึ้น คลาร์กพยักหน้าช้าๆ

 

“งั้นเพื่อไม่ให้เสียเวลา เรามาเริ่มแข่งกันเลยเถอะ เป็นพยานให้พวกเราด้วยนะเฮมิช” บรูซหันไปเอ่ยกับบาร์เทนเดอร์ ซึ่งเจ้าตัวก็ตอบรับเสียงหนักแน่น

 

“ได้เลยครับ งั้นเชิญเลือกเครื่องดื่มก่อนดีไหมครับ?”

 

“แข่งดื่มอะไรดีล่ะคุณเคนท์? ผมให้คุณเลือก” หนุ่มใหญ่กล่าวเสียงทุ้ม คลาร์กมองชั้นวางด้านหลังบาร์เทนเดอร์ที่มีขวดเหล้าหลากชนิดเรียงรายเต็มไปหมดด้วยสีหน้าหนักใจ แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้อ้าปากสั่งเครื่องดื่ม อีกฝ่ายก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อน

 

“มาร์ตินี่น่าจะกำลังดี…เฮมิช ขอเป็นบลู มาร์ตินี่ละกันนะ”

 

“รับทราบครับคุณเวย์น”

 

เดี๋ยวสิ เมื่อกี้จะให้เขาเลือกไม่ใช่หรือไง!?

 

คลาร์กอุทานในใจแบบหวั่นๆ  ละดูที่สั่ง…บลู มาร์ตินี่…เยี่ยมมาก จากคลาร์กสามช็อตคงได้เหลือช็อตเดียวแน่ๆ

 

ไม่นานนักแก้วใสที่บรรจุเครื่องดื่มสีฟ้าอ่อนก็ถูกวางลงตรงหน้า นักข่าวหนุ่มมองแก้วใบเล็กตรงหน้าพลางทำสีหน้าปุเลี่ยนแล้วลอบกลืนน้ำลาย โดยที่ไม่รู้เลยว่าการกระทำดังกล่าวอยู่ในสายตาของใครอีกคนที่มองอยู่

 

ตลกดี…แล้วก็น่ารัก

 

“คุณเริ่มก่อนก็ได้ครับคุณเวย์น” คลาร์กเอ่ยขึ้น บรูซเลิกคิ้วก่อนจะไหวไหล่เล็กน้อย จากนั้นจึงยกแก้วมาร์ตินี่ขึ้นดื่มรวดเดียวแล้ววางแก้วลงบนโต๊ะ

 

“ตาคุณแล้ว” มหาเศรษฐียิ้มมุมปาก คลาร์กสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วหายใจออกจนสุดก่อนจะเอื้อมมือไปยกแก้วแล้วกระดกเข้าปาก สัมผัสได้ถึงความเย็นของมาร์ตินี่ที่ไหลลงไปตามในลำคอ

 

แก้วแรกผ่านไป

 

บรูซยังคงปกติ แต่คลาร์กกลับเริ่มมึน แพขนตาสวยเริ่มปรือเล็กน้อย

 

“ไหวไหมคุณเคนท์?”

 

“ยังไหวครับ!” นักข่าวหนุ่มตอบกลับทันที “แก้วที่สองเลยครับ”

 

แก้วที่สองถูกวางตามมา บรูซกระดกบลู มาร์ตินี่อย่างสบายๆเหมือนเดิม ระดับนี้แล้วไม่มีทางเมาง่ายแน่นอน

 

แต่คลาร์กเริ่มจะทรงตัวไม่อยู่แล้วแม้จะนั่งบนเก้าอี้ ชายหนุ่มรู้สึกแสบคอไปหมด สติสัมปชัญญะเริ่มหายไปทีละน้อย มือยกขึ้นขยี้ผมตัวเองแล้วสะบัดหัวเบาๆไล่ความมึนนี้…ซึ่งมันไม่ค่อยช่วยเท่าไหร่—จริงๆคือช่วยอะไรไม่ได้เลยต่างหาก

 

“คุณเคนท์?” เศรษฐีหนุ่มใหญ่เอ่ยเรียก แต่เจ้าของชื่อก็ไม่หันมาแถมยังเรียกแก้วที่สามต่ออีก

 

แต่คลาร์กสามช็อตยังไงก็ยังคงเป็นคลาร์กสามช็อต ไม่มีอำนาจใดลบล้างฉายานี้ได้

 

หลังซดแก้วที่สามเข้าไป นักข่าวหนุ่มก็ฟุบหน้าลงกับเคาน์เตอร์ทันทีราวกับสับสวิตช์ปิดการทำงาน อีกฝ่ายเห็นดังนั้นจึงขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ มือแตะไหล่แล้วเขย่าเบาๆ “คุณเคนท์…คุณเคนท์…”

 

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่บรูซเรียก

 

“คลาร์ก….” บรูซเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงทุ้มนุ่ม ในตอนนั้นเองเจ้าของชื่อก็เงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตาสีฟ้าฉ่ำชัดเจน แก้มแดงระเรื่อ

 

“ดูดีจัง….” จู่ๆชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยขณะที่มองหน้าเขาแบบมึนๆ บรูซรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าท่าจะเมาหนักน่าดู

 

“ผม….ยัง อึ้ก ไหว…ขอแก้วสี่—โอ๊ะ!” คลาร์กพูดเสียงขาดๆหายๆก่อนจะขยับตัวผิดจังหวะจนร่างเซตกจากเก้าอี้ แต่ก็ได้มือใหญ่ของอีกคนคว้าเอวไว้พอดี ณ ตอนนี้คลาร์กจึงอยู่ในอ้อมแขนของบรูซ และใบหน้านวลที่ขึ้นสีอ่อนๆก็แนบชิดกับอกกว้าง

 

คลาร์กช้อนใบหน้าขึ้นมองคนที่ช่วยเขาไว้ ใบหน้าสวยในระยะใกล้ทำเอาบรูซถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ…..สวยจริงๆ….

 

“เฮมิช คุณไปรับลูกค้าคนอื่นเถอะ การแข่งของผมจบแล้ว” หนุ่มใหญ่เอ่ยขึ้นขณะที่ดวงตาสีเฮเซลยังคงสบกับดวงตาสีฟ้า

 

บาร์เทนเดอร์ผู้เป็นพยานการแข่งหัวเราะเบาๆ “ครับ ชัดเจนว่าคุณชนะนะครับคุณเวย์น”

 

ใช่…ตอนนี้ชนะ…แต่หลังจากนี้เขาอาจจะแพ้ก็เป็นได้

 

“ฉันจะไปส่งนายเอง นายพักอยู่ไหนล่ะ?” มหาเศรษฐีถามด้วยสรรพนามที่เปลี่ยนไป เขาไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะยังพอฟังที่เขาถามรู้เรื่องรึเปล่า ร่างสูงพยายามพยุงให้ร่างเล็กกว่าเล็กน้อยพอยืนเองได้

 

ชายหนุ่มไม่ตอบแต่กลับค่อยๆยื่นแขนโอบรอบคอคนตรงหน้าแล้วขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนบรูซสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่รดใบหน้าของเขา ริมฝีปากแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เผยอขึ้นเล็กน้อย

 

ความอดทนของบรูซ เวย์นกำลังจะหมดลง

 

มือใหญ่ข้างหนึ่งโอบรอบเอวคอด ส่วนอีกข้างที่ยังว่างค่อยๆเลื่อนขึ้นไปช้อนท้ายทอยหนุ่มหน้าสวยเอาไว้แล้วบังคับให้เอียงเล็กน้อยให้ได้องศาพอเหมาะ จากนั้นจึงประกบริมฝีปากอิ่มอย่างแผ่วเบา…ก่อนจะลงน้ำหนักมากขึ้นเรื่อยๆ

 

เรียวลิ้นลากไล้ไปตามแนวฟันของคนตัวเล็กกว่าก่อนจะค่อยๆรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานในโพรงปาก ไม่นานนักก็ถูกเกี่ยวกระหวัดโดยลิ้นน้อยๆของเจ้าของความหวานนี้ ริมฝีปากทั้งคู่แนบชิดดูดดื่มอย่างเนิ่นนานก่อนที่มหาเศรษฐีจะเป็นฝ่ายผละออกมา

 

“ไม่รู้ว่าหลังสร่างเมานายจะยังจำเรื่องคืนนี้ได้หรือเปล่านะ…” บรูซพึมพำกับคนตรงหน้าโดยที่ใบหน้ายังคงใกล้กัน ปลายจมูกโด่งไล้ปลายจมูกของคนสวยเบาๆอย่างหยอกล้อ

 

คลาร์กยกยิ้มแบบมึนเมาก่อนจะตอบสลับกับสะอึก “เมา…แต่…อึ้ก ก็…ไม่ลืมหรอก….นะ..อึ้ก..ครับ”

 

“แค่คำพูดมันรับประกันไม่ได้น่ะสิ” หนุ่มใหญ่เอ่ยพร้อมกับยิ้มมุมปาก

 

 

“งั้น…รับประกัน อึ้ก อีกรอบ..ไหมครับ?” จบประโยคเพียงเท่านั้นริมฝีปากคนพูดก็ถูกปิดสนิทอีกครั้ง แต่คราวนี้เวลาผ่านไปสักพักก็ไม่มีการตอบรับจากนักข่าวหนุ่ม มหาเศรษฐีจึงผละออกมาอย่างงุนงงก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว….

 

หลับคาจูบด้วยนะ…ไม่เคยพบมาก่อนจริงๆ

 

คิดแบบขำในใจพลางฝังจมูกลงบนพวงแก้มใสหนักๆหนึ่งครั้ง …คลาร์ก เคนท์ไม่เหมือนคนอื่นที่เขาเคยพบตามบาร์ที่แค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป อะไรบางอย่างทำให้เขารู้สึกสนใจ…รู้สึกหลงเสน่ห์ และอยากจะสานสัมพันธ์ต่อไปอีก

 

บรูซพยุงตัวคลาร์กเดินออกมาจากบาร์แล้วตรงไปที่รถส่วนตัวของตนเอง

 

ถ้าจำไม่ผิดคลาร์กยังไม่ได้บอกที่อยู่ของตัวเองเลย เขาก็คงไปส่งไม่ถูก…

 

งั้นก็ไปนอนพักที่บ้านเขาก่อนละกัน…?

 

บรูซเหลือบมองคนที่หลับอยู่เบาะข้างๆอย่างเอ็นดูก่อนที่จะเบนสายตากลับมาแล้วค่อยๆขับรถออกไป

 

ค่าปรับเรื่องสูทของเจ้าหนูนั่นน่ะช่างมันเถอะ

 

แล้วก็…ดูท่าว่าคืนนี้ชาวเมืองก็อตแธมคงจะไม่ได้เห็นแบทแมนออกปฏิบัติการแล้วกระมัง

 

 

 

 

 

 

 

THE END.

___________________________

3 ของเราในที่นี้ก็คือ 3 ช็อตหรือ 3 แก้วค่ะฟฟฟ ตอนแรกก็คิดว่าซูเปอร์แมนไม่น่าจะดื่มแล้วเมาได้หรอก/แบบกัปตันอเมริกาอะไรประมาณนี้  แต่เพื่อให้ดำเนินเรื่องได้อย่างมีความสุข(?) ฟิคเรื่องนี้ก็ให้คุณเคนท์เมาได้ละกันนะคะ/หัวเราะทั้งน้ำตา

Advertisements

5 thoughts on “Blue Martini – [Bruce W./Clark K.]

  1. น้องคลาร์ก 3 ช็อตตตค น่ารักมากกก เหมือนโดนมอมยังไงยังงั้น สรุปไปๆมาๆ โดนลากไปงาบ😂😂 น่ารักจังค่ะ

  2. น้องคลาร์กกกก หนูลูก ทำไมน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้ แงงง้ *ฟัดๆๆๆๆๆๆ*

    • เมาแล้วทำตัวน่ารักมากค่ะฟฟฟฟ/โดนค้างคาวลากกลับไปกินที่บ้านเลย–

  3. คลาร์กสามช็อต น่ารักมากกกก คุณเวย์นพาไปลักหลับหรือเปล่าเนี่ย น่าสงสัย… แอบอยากเห็นเช้าวันต่อมาจังเลยค่ะ ต้องโดนแกล้งแน่ๆ

  4. ฟฟฟฟฟฟ คลาร์กสามช็อตน่ารักมากค่ะ คนอะไรไม่เมาก็น่ารัก พอเมาแล้วยิ่งน่ารักฟฟฟฟ คุณเวย์นก็หล่ออีกแล้ว จำเป็นต้องหล่อทุกท่วงท่าทุกการกระทำมั้ยฟฟฟฟ ชอบค่ะฮื้ออ อยากรู้จังว่าพาคนสวยกลับไปทำอะไยยย ฟฟฟฟ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s